Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

«Χτίστε γέφυρες, όχι τείχη»





Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες, μουσουλμάνοι τρομοκράτες έπληξαν το Λονδίνο. Αυτή τη φορά το κτύπημα έγινε με ένα λευκό φορτηγό που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της Γέφυρας του Λονδίνου, χτύπησε πεζούς, και μετά βγήκαν μέσα από αυτό τρομοκράτες και άρχισαν να μαχαιρώνουν με μανία ανθρώπους αδιάκριτα. Επτά δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι 50 βρίσκονται στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένοι. Μόλις έφτασαν ένοπλοι αστυνομικοί εκεί, τρεις από τους επιτιθέμενους πυροβολήθηκαν.

Είναι σίγουρο ότι οι ισλαμιστές θα καταφύγουν σε κάθε μέσο που είναι διαθέσιμο για να προκαλέσουν όσο το δυνατό περισσότερες δολοφονίες. Και καθώς ο αριθμός των επιθέσεων θα αυξάνεται στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, η πίεση στις δυνάμεις ασφαλείας θα καταστεί ανυπέρβλητη, με αποτέλεσμα οι τρομοκράτες να χρησιμοποιούν ολοένα και πιο θανατηφόρα όπλα στους επόμενους στόχους τους.

Στην συγκεκριμένη επίθεση, υπάρχει ένα βίντεο που δείχνει κάποιους ανθρώπους να προσπαθούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να επιτεθούν στους δολοφόνους ρίχνοντας καρέκλες. Ένας Ρουμάνος σεφ έχει γίνει ο ήρωας της επίθεσης του Λονδίνου, καθώς επιτέθηκε σε ένα δράστη και έσωσε 20 άτομα. Στην Κολωνία το βράδυ των μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων από μουσουλμάνους μετανάστες, ήρωας αναδείχθηκε ένας Κροάτηςθυρωρός ξενοδοχείου. Στην τρομοκρατική επίθεση με φορτηγό στο Μόναχο ήρωας που πάλεψε άοπλος με νύχια και με δόντια με τον μακελάρη και έσωσε ζωές, ήταν ο Πολωνός οδηγός του φορτηγού. Ρουμάνος, Κροάτης, Πολωνός. Είναι αυτό ένα τυχαίο δείγμα ή δείχνει το πόσο μαλθακοί και ακίνδυνοι έχουν γίνει οι δυτικοευρωπαίοι άνδρες και πόσο ανθεκτικοί από την νεοταξική μόλυνση είναι ακόμη οι ανατολικοί; Ερώτημα θέτω.



Από την πλευρά τους οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν την πεποίθηση ότι η υιοθέτηση μιας σκληρής προσέγγισης θα "αποξενώσει" τους μουσουλμάνους και θα ωθήσει κι άλλους στην αγκαλιά των φανατικών. Είτε πρόκειται περί πεποίθησης, είτε περίσυγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας (προφανώς το δεύτερο), τα σημάδια αδυναμίας που εκπέμπονται από τους δυτικούς ηγέτες φαίνεται να ενθαρρύνουν περαιτέρω επιθέσεις, όπως το ίδιο κάνει βέβαια και η αξιολύπητη θέση της δυτικής ανθρωπομάζας, που δείχνει να δέχεται πλέον μοιρολατρικά (ή ακόμα και πιο διεστραμμένα, «εξαγνιστικά») το πολυπολιτιστικό της«πεπρωμένο», τονίζοντας μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα το πόσο «ανεκτική» είναι και πόσο «αγάπη» έχει.


Το παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης. Μελαμψός ασιάτης (!) σε εκπομπή του BBC εξεγείρεται φωνάζοντας «δεν είναι αυτή η Αγγλία που ξέραμε», «δεν βλέπετε ότι η μετανάστευση καταστρέφει την χώρα;», «βάλτε αυστηρά όρια στην μετανάστευση» και αποδοκιμάζεται. Αμέσως μετά μια λευκή κυρία πολιτικός (που ανήκει μάλιστα, στο "αντιμεταναστευτικό" UKIP!) αντιδράει μειλίχια ξεστομίζοντας το «πόσο ωφέλιμη είναι η μετανάστευση» και γνωρίζοντας την... αποθέωση από το κοινό(δείτε εδώ). Σημεία των καιρών.





Ένα από τα θύματα της επίθεσης στην Γέφυρα του Λονδίνου ήταν η Καναδή Christine Archibald. Πέθανε στα χέρια του αρραβωνιαστικού της.



Η οικογένεια της Archibald (η οποία βοηθούσε άστεγους) σε δήλωσή της παρότρυνε τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντικά σε άστεγους καταφύγια στη μνήμη της. Η 30χρονη Archibald, η οποία πέθανε στη γέφυρα του Λονδίνου, «δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σκληρότητα που προκάλεσε το θάνατό της», έλεγε η δήλωση.


Ο αδελφός του αρραβωνιαστικού της δήλωσε: «Αυτές οι άσκοπες πράξεις τρόμου πρέπει να σταματήσουν! Τι κάνει κάποιους να θέλουν να καταστρέψουν την ζωή των άλλων; Παρακαλώ ας ζήσει ο καθένας τη ζωή του στο έπακρο, είναι τόσο εύθραυστη και μπορεί να φύγει την οποιαδήποτε στιγμή»…


Μη σκέφτεσαι, μην ζητάς από κανέναν τον λόγο, μην ενεργείς. Απλά να είσαι «καλός άνθρωπος» και να ζήσεις την ζωή σου μέχρι ο τζιχαντιστής της γειτονιάς σου σε λιώσει κάτω από τις ρόδες του φωνάζοντας «αλλάχ ακμπάρ». (Αλλά και τότε θα αναρωτιέσαι "Μα γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όόόλοι αγαπημένοι";)

Οι παραπάνω δηλώσεις συγγενών θυμάτων λένε πολλά. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχισμός του δυτικού ανθρώπου έχει υποστεί κάποιου είδουςμετάλλαξη και δεν υπάρχει θεραπεία πλέον. Για αυτό καταλήγει σε ανούσιες «ευχές», τσιτάτα και παραμύθια της χαλιμάς, λες και αυτά θα εμποδίσουν (ή έστω θα προβληματίσουν!) τον επόμενο δολοφόνο.

Όλες αυτές οι θλιβερές προσευχές και οι ολονυκτίες με κεράκια, καρδούλες και αρκουδάκια είναι μια κραυγαλέα απόδειξη - και λειτουργούν και ως σινιάλο - προς τους τρομοκράτες ότι επιτίθενται σε μια αδύναμη χώρα που είναι ώριμη για κατάκτηση.

Μόνο ένας αφελής μπορεί να πιστέψει ότι η βρετανική κοινωνία θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα αρχίσει να υιοθετεί λύσεις κοινής λογικής, ακριβώς επειδή επτά ακόμα ψυχές προστέθηκαν στην λίστα των θυμάτων. Όχι, η σκληρή αλήθεια είναι ότι αυτή η επίθεση δεν θα αλλάξει τίποτα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ας προετοιμαζόμαστε ήδη για το επόμενο χτύπημα. Τα έχουμε ήδη πει αυτά.

Ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ότι «ξαφνικά» θα ξεσηκωθεί ο κόσμος στην Βρετανία. Το ίδιο ισχύει και για την Γαλλία, την Γερμανία, το Βέλγιο, την Σουηδία και γενικά όλη την Δύση.

Όσοι περίμεναν ότι οι απανωτές δολοφονικές επιθέσεις φανατισμένων μωαμεθανών θα πυροδοτούσαν μια οργή και έναν«ξεσηκωμό» των Ευρωπαίων κατά της μουσουλμανικής εισβολής αλλά και κατά των πολιτικών τους που έκαναν κόλαση την ζωή τους,έπεσαν έξω.

Τίποτα δεν έγινε και προφανώς δεν θα γίνει. Και σε παιδικό σταθμό να μπουν αύριο τζιχαντιστές την ίδια αντίδραση θα δούμε. Κλάματα, «παγκόσμιο σοκ», αρκουδάκια και συναυλίες για την «αγάπη»..




Οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης θέλουν να κατακτηθούν και να καταστραφούν από το Ισλάμ. Αυτό θέλουν. Μπορείτε να τα βάλετε με την πλύση εγκεφάλου, την προπαγάνδα, την τηλεόραση, τους πολιτικούς, την αριστερά, την Μέρκελ, τον Σόρος, τους Μασόνους, τους Εβραίους, και οτιδήποτε άλλο, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή.

Αυτό επέλεξαν οι άνθρωποι. Ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνει στο λαιμό της και τους υπόλοιπους.


Το να προσποιούμαστε ότι η "Ευρώπη πρόκειται να ξυπνήσει τελικά" δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα.


Αλλά η επίθεση αυτή είχε και ένα, ας το πούμε, οξύμωρο.



Ένα αγαπημένο σύνθημα των λίμπεραλ / αριστερών είναι το"Χτίστε γέφυρες, όχι τοίχους" (“Build Bridges not Walls”). Το ειρωνικό είναι ότι οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν και οι δύο σε γέφυρες! Λέτε οι τρομοκράτες να κορόιδευαν τους λίμπεραλ; Μάλλον.


Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε έναν ισλαμιστή τρομοκράτη να χτυπάει ανθρώπους στη Γέφυρα του Γουέστμινστερ και στη συνέχεια να προσπαθεί να μπει στο Κοινοβούλιο, πριν πυροβοληθεί. Αυτή τη φορά η επίθεση είναι ουσιαστικά η ίδια: περισσότεροι νεκροί σε άλλη γέφυρα. Ένας τρόπος ανάγνωσης αυτών των περιστατικών είναι ότι οι τρομοκράτες μας λένε να σπάσουμε τις γέφυρες και να χτίσουμε τοίχους! Θα έπρεπε να τους ακούσουμε.


 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/06/blog-post_6.html

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Κι αν σου κάτσει;



Άρχισαν τα όργανα...
Σίγουρος ο Μακρόν...
Θα πάρει απάντηση η Λεπέν από τους Ευρωπαίους δημοκράτες...

Τρία πουλάκια κάθοταν

Ποιοι είναι αυτοί οι σίγουροι που λένε πως θα βγει ο Μακρόν;
Οι ίδιοι μήπως που έλεγαν πως θα χάσει το BREXIT;
ή μήπως αυτοί που έλεγαν πως θα επικρατήσει η Χίλαρυ;

Και αλήθεια...γιατί τόσος πόνος για το αν θα βγει ο Μακρόν;
μήπως γιατί υποστηρίζουν τόσο πολύ την "δήθεν" δημοκρατία τους;
ή μήπως φοβούνται πως αν συμβεί και στην Γαλλία αυτό που συνέβη με BREXIT και Τραμπ τότε δεν είμαστε πολύ μακριά από το ντόμινο που θα ξηλώσει τις φάμπρικες που έχουν στήσει τα τελευταία 40 χρόνια;

Γιατί τόσος πόνος των Γερμανών στο να χάσει η Λεπέν;
Τι έπαθαν οι Βρυξέλλες και βρίσκονται με κομμένη την ανάσα για το αν θα κερδίσει ο Μακρόν;
τους νοιάζει τι κάνει η Γαλλία;
η φοβούνται τι θα κάνουν αυτοί με τα μικρομάγαζα τους;

Θυμάστε μήπως πόσο σίγουροι ήταν με την επικράτηση της Χίλαρυ;
Θυμάστε μήπως τι έλεγαν για τον Τράμπ;
ποιον Τράμπ; μήπως αυτόν που παρακαλάνε τώρα να τους συναντήσει έστω και για μια φωτογραφία;
Θυμάστε τι έλεγαν τα εδώ παπαγαλάκια;
Φασίστας, ακροδεξιός, συντηρητικός και χίλια δύό άλλα....θυμάστε πόσες μέρες τους πήρε για να κάνουν τούμπες;
και τώρα είναι απλά...ο πλανητάρχης

Και πάλι βιάζονται....να βγάζουν νικητές...
και δεν σκέφτονται πως μπορεί να την ξαναπατήσουν
μετά τι θα λένε;

Τι είναι ο Μακρόν;
ένας Γάλλος Στουρνάρας είναι...τίποτα παραπάνω....τίποτα λιγότερο
ένας Γάλλος θιασώτης της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλευθερισμού

αλλά τι τους νοιάζει; ούτως η άλλως οι ίδιοι που τον στηρίζουν ήταν αυτοί που πριν μερικά χρόνια στήριζαν τον Ολάντ
Τον Ολάντ που έλεγαν πως θα αλλάξει την Ευρώπη
Και το μόνο που άλλαξε ήταν να αρχίσει η VESPA να σκέφτεται πως πρέπει να μεγαλώσει τις σέλες στα μοντέλα της ειδικά για κα@λωμένους προέδρους

Αυτοί στηρίζουν και τον Μακρόν...
Πολιτικοί και ΜΜΕ...

Και άντε ρε παλικάρια και τον βγάλατε τον Μακρόν...τι θα καταφέρετε; τι θα αλλάξει;
το μόνο που θα περιμένουμε είναι την επόμενη φορά που θα αναγκαστούμε να βάζουμε ως τίτλο "Je suis Paris"...και να συλλυπούμαστε τα θύματα της πολιτικής των ανοικτών συνόρων και της παγκοσμιοποίησης...τόσο καλά...

Γιατί όλα αυτά τα ζοφερά που βλέπουμε να έρχονται στο μέλλον της Ευρώπης δεν θα σταματήσουν αν δεν αλλάξουμε

Αλλά πως να αλλάξουν τα πράγματα;

Σήμερα το πρωί άκουσα από Έλληνα δημοσιογράφο να απορεί..."γιατί κάποιοι αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση; τι θα καταφέρουν; είναι σαν να πηγαίνουν στην άκρη της θάλασσας και να διαμαρτύρονται πως δεν θέλουν παλίρροια...τι θα καταφέρουν;"

Μπορεί να έχει και δίκιο...αλλά εγώ θα το αντιστρέψω το παράδειγμα
άντε και δεν βγει η Λεπεν...άντε να πάρει 35% ή 40%...ε και;...στις επόμενες εκλογές θα την πάρει την προεδρία, ότι και να κάνουν....είναι σαν να πηγαίνουν οι ψευτοδημοκράτες μπροστά στην θάλασσα και να διαμαρτύρονται πως έχει παλίρροια! τι θα καταφέρουν...

Πηγή: http://www.greekalert.com/2017/04/blog-post_57.html

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΗΠΑ: Μαθήματα από τη «Μάχη του Μπέρκλεϊ». “The Times They Are A-Changin’” (αλλά από την άλλη)



Άρθρο του Michael Sebastian (Return of Kings)

Επεξήγηση όρων εις την ελληνικήν για καλύτερη κατανόηση: Όπου δείτε στο κείμενο «Δεξιά» (ή «Νέα Δεξιά»), βάλτε «ακροδεξιά». Όπου «συντηρητικοί», βάλτε «(ελαφρο)δεξιοί-νεοφιλελέ», όπου «λίμπεραλ» βάλτε «αριστεροί» και όπου «αριστεροί» βάλτε... «αριστεροί» ή έστω «ακρο-αριστεροί».




Η στιγμή που μια θηλυκιά antifa γρονθοκοπείται έχει γίνει viral. Πριν το νοκ-άουτ, είχε βγει στο facebook και είχε καυχηθεί ότι θα πάει στο Berkeley και θα πάρει "100 ναζιστικά σκάλπ"…




Το ιστορικό: Το περασμένο Σαββατοκύριακο ομάδες "antifa" επιτέθηκαν σε μία (ακόμη) ειρηνική συγκέντρωση οπαδών του Trump στο Berkeley της Καλιφόρνια. Ο στόχος της επίθεσης ήταν να στερηθούν οι υποστηρικτές του Trump του συνταγματικού τους δικαιώματος του συναθροίζεσθαι. Στο παρελθόν, οι «συντηρητικοί» βασίζονταν αποκλειστικά στις δυνάμεις επιβολής του νόμου για την προστασία τους. Για κάποιο λόγο, η αστυνομία του Μπέρκλεϊ δεν έκανε τίποτα. Έτσι έμειναν οι υποστηρικτές του Trump με μια επιλογή – να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να φύγουν τρέχοντας ή να σταθούν και να πολεμήσουν ενάντια στους antifag. Σε αντίθεση με τους «συντηρητικούς» προκατόχους τους που θα είχαν υποχωρήσει, οι νέοι άνδρες ενός νέου εθνικιστικού κινήματος αντεπιτέθηκαν και σημείωσαν μια ιστορική νίκη.



Κάποια συμπεράσματα βγαίνουν από την «Μάχη του Μπέρκλεϊ» για το τι θα συμβεί στο μέλλον.




1. Οι ΗΠΑ έχουν τώρα ένα πραγματικό δεξιό κίνημα

Θρήνος στο twitter : "Οι Militias, οι alt right, οι nazi κλπ κέρδισαν σήμερα στο Μπέρκλεϊ. Ξεπέρασαν σε αριθμούς την αντιπολίτευση (αντισυγκέντρωση), ανταπέδωσαν και κράτησαν το κέντρο της πόλης. Η σημερινή Αμερική".





Ακολουθήστε

Shane Bauer
✔@shane_bauer



Militias, alt-right, nazis etc won today in Berkeley. They outnumbered the opposition, pushed it back, and held downtown. Today's America.
2:28 π.μ. - 16 Apr 2017

1.5921.592 Retweet
1.6821.682 "μου αρέσει"




Μέχρι πρόσφατα, οι ΗΠΑ δεν είχαν ένα πραγματικό δεξιό κίνημα. Ναι, είχαμε το Συντηρητικό Κίνημα, αλλά αυτό το κίνημα περιγράφεται με μεγαλύτερη ακρίβεια ως μια πιο μετριοπαθής εκδοχή του προοδευτικού κινήματος. Ο συντηρητισμός του σήμερα είναι ο λιμπεραλισμός πριν από δέκα χρόνια. Ένα αληθινό δεξιό κίνημα έχει ως στόχο όχι μόνο να διαφυλάξει όσα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά να καταργήσει τον προοδευτισμό.

Η διαδήλωση του Μπέρκλεϊ αποδεικνύει ότι έχει σχηματιστεί ένα δεξιό κίνημα και ότι είναι αρκετά μεγάλο για να συγκεντρώσει μια σημαντική δύναμη για να πάρει μια πόλη που υπήρξε οχυρό της αριστεράς εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να υποβαθμίσουν αυτό το κίνημα, με την ελπίδα ότι θα διαλυθεί ήσυχα. Κάνουν όνειρα.

2. Οι άνδρες είναι πλέον πρόθυμοι να μείνουν όρθιοι - κυριολεκτικά – και να υπερασπιστούν αυτό που πιστεύουν




Νέος θρήνος στο twitter : «Ελπίζω ότι η αριστερά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει το πάνω χέρι στο Μπέρκλεϊ. Το είχε κάποτε. Τώρα.

Προβολή εικόνας στο Twitter



Ακολουθήστε

Shane Bauer
✔@shane_bauer



Charlie from Castro Valley: "I hope that the left realizes it doesn't have a stranglehold" on Berkeley. "They used to. Now
12:52 π.μ. - 16 Apr 2017

119119 Retweet
166166 "μου αρέσει"




Οι συντηρητικοί είναι πρόθυμοι να παρακολουθήσουν πατριωτικές ομιλίες, να ακούσουν ραδιοφωνικές συζητήσεις της all-right, ακόμη να κάνουν δωρεές σε συντηρητικούς χωρίς δράση, αλλά δεν ήταν ποτέ πρόθυμοι να σταθούν και να αντιμετωπίσουν την αριστερά στην πραγματικότητα.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα της συντηρητικής ανικανότητας εμφανίστηκε στο Middlebury College. Ο Δρ Charles Murray, συγγραφέας του "The Bell Curve", κλήθηκε να μιλήσει από μια μικρή ομάδα φοιτητών. Ως παραχώρηση στους λίμπεραλ συμφοιτητές τους, οι φοιτητές κάλεσαν ακόμη έναν λίμπεραλ καθηγητή να «κοντράρει» τον Δρ Murray - μια παραχώρηση που η Αριστερά δεν κάνει ποτέ στους συντηρητικούς. Παρά την παραχώρηση, οι αριστεροί φοιτητές φώναζαν να φύγει ο Murray, οπότε αναγκάστηκε να φύγει (δες εδώ). Οι συντηρητικοί οπαδοί του Murray το μόνο που έκαναν ήταν να... τσιρίζουν εκ των υστέρων το facebook.

Η ανικανότητα του τσιρίσματος δεν είναι κάτι νέο για τους συντηρητικούς. Για σκεφτείτε: οι Συντηρητικοί είναι αυτοί που άφησαν όλο τον δυτικό πολιτισμό να καταστραφεί τα τελευταία 50 χρόνια. Μπορείτε να σκεφτείτε μια φορά που οι συντηρητικοί στάθηκαν να υπερασπιστούν με την φυσική τους παρουσία τις πεποιθήσεις τους; Μπορείτε να αναφέρετε μία φορά που συντηρητικοί διέλυσαν μια αριστερή διαμαρτυρία;

Η Νέας Δεξιά, ανεξάρτητα από τις άλλες αδυναμίες της, αποτελείται από νεαρούς άνδρες που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν αυτό που πιστεύουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει κυριολεκτικά να παλέψουν γι' αυτό.

3. Η Δεξιά μπορεί να έχει την οργάνωση των αριστερών



Τι δεν πάει καλά σε αυτή την φωτογραφία;


Η αριστερά στις ΗΠΑ ήταν πάντοτε καλά χρηματοδοτούμενη και οργανωμένη. Ο ρόλος του Σόρος και άλλων μεγάλων δωρητών στην υποκίνηση της "αντίδρασης" του αριστερού όχλου είναι θρυλικός. Ακόμη και στη δεκαετία του '60 και του '70, ομάδες όπως οι βίαιοι παράνομοι αριστεροί Weathermenχρηματοδοτήθηκαν από πλούσιους λίμπεραλς. Ενώ το συντηρητικό κίνημα είναι καλά χρηματοδοτημένο, το κίνημα της Νέας Δεξιάς δεν είναι. Ωστόσο, δεκάδες δεξιόστροφες ομάδες που κυμαίνονταν από Alt-Right ομάδες, πολιτοφυλακές, βετεράνους και το κίνημα Proud Boys του Gavin McInnes, ήταν σε θέση να κινητοποιηθούν γρήγορα και να αντιμετωπίσουν με τον καλύτερο τρόπο την Αριστερά.

4. Η Δεξιά δεν εξαρτάται από τον Trump




Ενώ ο λόγος της διαμαρτυρίας ήταν η στήριξη προς τον Trump, είναι προφανές ότι το νέο κίνημα της Δεξιάς είναι μεγαλύτερο από τον Trump. Το πλήθος του “Never Trump” τροφοδοτήθηκε από τη φαντασία ότι αν μπορούσαν απλά να νικήσουν τον Trump, το κίνημα της alt Right θα εξαφανιζόταν και τα μέλη του θα επέστρεφαν στο να ψηφίζουν συντηρητικούς όπως ο Marco Rubio. Αυτή η ιδέα ήταν πάντα λάθος. Ο Trump γαλβάνισε τη Δεξιά, αλλάδεν την δημιούργησε. Αυτή δημιουργήθηκε φυσικά ως μια αντίδραση στους χαμηλούς μισθούς, την κακή αγορά εργασίας και την μεταναστευτική πολιτική αντικατάστασης του πληθυσμού. Ο πραγματικός πυρήνας της Δεξιάς είναι ο εθνικισμός.




Η Δεξιά δεν έχει μόνο έναν ηγέτη. Αυτή αποτελεί μια δύναμη προς το παρόν, επειδή το κίνημα δεν μπορεί να καταρρεύσει εάν αφαιρεθεί η πλατφόρμα του ενός μόνο ατόμου. Αυτό είναι που προσπάθησε η ελίτ με την αποβολή του Milo από το Twitter και την επίθεση μέσω του Τύπου στον Richard Spencer. Τίποτα από τα δύο δεν κατάφερε να σταματήσει την άνοδο της Δεξιάς.

5. Οι Antifa και οι Δεξιοί παρουσιάζουν ο ένας τον άλλον σαν να μην είναι άνθρωποι



"Αντιφασισμός" και Pepsi


Η hippie κοπέλα που χτυπήθηκε στη μάχη του Μπέρκλεϊ δημοσίευσε στην σελίδα της στο Facebook ότι ανυπομονούσε να πάρει "100 ναζιστικά σκαλπ". Για αυτήν, οι εθνικιστές δεν είναι Αμερικανοί που έχουν δικαίωμα άποψης. Είναι υπάνθρωποι που δεν αξίζουν να υπάρχουν.

6. Αναμείνατε αύξηση της βίας



Stolen


Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι υποκινητές της βίας ήταν οι antifa. Η εκδήλωση υπέρ του Trump θα είχε παραμείνει ειρηνική, αν οι antifa δεν είχαν επιτεθεί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι οι Δεξιοί ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Οι antifa δεν πρόκειται να τα εγκαταλείψουν τόσο εύκολα. Θα επιστρέψουν. Έχουν ήδη καταφύγει σε σπρέι πιπεριού και μαχαιρώματα. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι δεν θα κλιμακώσουν τη βία σε μελλοντικές συγκρούσεις.



Συμπέρασμα:
Δεν είμαι ποτέ υπέρμαχος της πολιτικής βίας αλλά η Αριστερά κάνει αδύνατη μια ειρηνική συγκέντρωση όσων δεν συμφωνούν μαζί της. Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε δικαίωμα - ακόμη και υποχρέωση - να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ο Μπελογιάννης διέταξε την σφαγή του Μελιγαλά


 Με αφορμή το χθεσινό κακόγουστο σόου των ευρω-μπολσεβίκων για τον δικαίως εκτελεσθέντα σφαγέα και κατάσκοπο Νίκο Μπελογιάννη, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο σχετικό άρθρο για να μαθαίνουν οι νεώτεροι:

 

Σήμερα, Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες Πατριώτες θα μετάσχουν στο μνημόσυνο των θυμάτων της σφαγής από τους κομμουνιστοσυμμορίτες (και για την ακρίβεια της γενοκτονίας), στο Μελιγαλά. Όμως, πέρα από το βομβαρδισμό με ψεύδη από τους ιστοριογράφους της αριστεράς, πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης τρομοκρατίας»; Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. Οι υστερικές κραυγές της αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα… Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι… Σήμερα, τα στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς.

Πως φτάσαμε στη σφαγή 
Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το πράγμα. Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και βάλτε. Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους ανταρτών. Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. Όλα δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι (σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό, όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/o-belogiannis-dietaxe-tin-sfagi-tou-meligala/ © 

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Όταν ο τρομοκράτης είναι μαύρος Τζαμαϊκανός μουσουλμάνος και ...γεννημένος στην Αγγλία!


 Μετά από ένα ακόμα τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, φάνηκε για πολλοστή φορά η αμηχανία των καθεστωτικών.

- Αρχικά απέφευγαν να δώσουν στοιχεία για το θρήσκευμα και την καταγωγή του δράστη.
 Άλλωστε η πολιτική ορθότητα επιτάσσει να μην δίνεται σημασία στην καταγωγή των εγκληματιών, εκτός αν αυτοί είναι λευκοί, διότι ως γνωστόν οι λευκοί (και ειδικά οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες) είναι κατακριτέοι γενικώς.

 - Μετά άφησαν να διαρρεύσει ότι επρόκειτο για άτομο ασιατικής καταγωγής.
 Τυπική προσπάθεια να θολώσουν τα νερά και για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι επρόκειτο για κάποιον μεμονωμένο φανατικό απ΄τις ισλαμικές χώρες της Ασίας.

 Ήταν όμως θέμα χρόνου να βγει η αλήθεια στο φως.
 Ο τρομοκράτης ήταν μαύρος Τζαμαϊκανός με βρετανική υπηκοότητα, και φυσικά φανατικός ισλαμιστής:
 http://www.iefimerida.gr/news/326706/la-stampa-o-abu-izzadeen-drastis-tis-epithesis-sto-londino-vretanos-politis-eihe-dilosei



Βλέπουμε ότι το γεγονός πως είχε γεννηθεί στην Αγγλία δεν έπαιξε απολύτως κανέναν ρόλο στην μετέπειτα φανατική αντι-αγγλική στάση του.
 Δεν δίστασε να γυρίσει την πλάτη στις όποιες "αρχές και αξίες" αυτού του έστω παρηκμασμένου δυτικοευρωπαϊκού κόσμου και να ασπαστεί με φανατισμό μία εξ'ολοκλήρου εχθρική θρησκεία.
 Πήρε την βρετανική υπηκοότητα αλλά όχι μόνο ποτέ του δεν ένοιωσε Άγγλος (και πολύ σωστά αφού δεν ήταν Άγγλος), αλλά αντιθέτως στράφησε με φανατισμό κατά των Άγγλων.
 Προκαλεί εντύπωση το ότι κυκλοφορούσε ελεύθερος παρά το ότι ήταν ήδη γνωστός στις αρχές ως μουσουλμάνος εξτρεμιστής.

 Το σημαντικό στοιχείο είναι το ότι δεν είχε καταγωγή από μουσουλμανική χώρα, οπότε ίσως και να ίσχυε η δικαιολογία ότι "στράφηκε προς τις θρησκευτικές παραδόσεις της χώρας καταγωγής του".
Η Τζαμάικα, απ'όπου καταγόταν, είναι ένα νησί της Καραϊβικής που ουδεμία σχέση έχει με το Ισλάμ.

 Αυτός όμως ασπάστηκε το Ισλάμ.
 Γιατί;
 Μα ξεκάθαρα για λόγους φυλετικού μίσους απέναντι στους λευκούς Άγγλους με τους οποίους μπορεί να είχε μεν την ίδια υπηκοότητα, αλλά τους χώριζε άβυσσος.
 Άλλη μία απόδειξη ότι τα διάφορα κωλόχαρτα (π.χ. διαβατήρια ή χαρτιά νόμιμης παραμονής) δεν έχουν την παραμικρή αξία εφ'όσον πρόκειται για μη-λευκούς.

 Μπορεί να βγουν διάφοροι υπανάπτυκτοι αντιρατσιστές και να πουν ότι:
 "Ο συγκεκριμένος ήταν εξαίρεση και δεν πρέπει να γενικεύουμε για όλους τους μουσουλμάνους, ούτε φυσικά για όλους τους μη-λευκούς που ζουν στην Ευρώπη"

 Μα, τα μάχιμα ριζοσπαστικά στοιχεία μιας εθνοφυλετικής ή/και θρησκευτικής κοινότητας πάντα είναι ένα μικρό ποσοστό της.
 Ποτέ δεν αποτελούν την πλειονότητα. 
 Η πλειονότητα της εν λόγω κοινότητας μπορεί να κρατάει χαμηλούς τόνους αλλά είναι αυτή που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον που θα αναδείξει τους λίγους μάχιμους.
 Αργότερα και αφού αυτοί εκδηλωθούν, με την σιωπηλή ανοχή της εμμέσως πλην σαφώς θα ενθαρρύνει και άλλους να ριζοσπαστικοποιηθούν.

 Π.χ όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό:
 Αν οι μαύροι της Αγγλίας, που είναι κυρίως Τζαμαϊκανής καταγωγής όπως ο δράστης, θίγονταν πραγματικά απ΄τις πράξεις του, θα έπρεπε να πρωτοστατούσαν σε κινητοποιήσεις κατά της τρομοκρατίας.

 Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Βελγίου μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα που έγιναν στις χώρες αυτές από ισλαμιστές.

 Αντιθέτως, δεν έγινε τίποτα. Κάποιες χλιαρές δηλώσεις αποστασιοποίησης κατόπιν εορτής δεν σημαίνουν τίποτα.

 Αυτό δείχνει ότι το σύνολο των μη-λευκών μουσουλμάνων που ζουν στην Ευρώπη, ανεξαρτήτως του τόπου καταγωγής τους και των όποιων χαρτιών του, επιδεικνύουν μία προκλητική ανοχή στην δράση των ριζοσπαστικών στοιχείων που βρίσκονται στις τάξεις τους.
 Όμως όλοι καταλαβαίνουμε ότι η συνεχιζόμενη ανοχή υποδηλώνει μία σιωπηρή αποδοχή και έμμεση στήριξη τέτοιων ενεργειών.

 Ο τρομοκρατικός πόλεμος που διεξάγεται στην δυτική Ευρώπη είναι τόσο θρησκευτικός όσο και φυλετικός και αποσκοπεί μακροπρόθεσμα στην επικράτηση των μη-λευκών μουσουλμάνων στην γηραιά Ήπειρο.
 Όποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, λυπούμαστε για λογαριασμό τους διότι η ηλιθιότητα είναι ανίκητη.

 Όσο για τους ανθρωπιστές και ανεκτικούς δυτικοευρωπαίους ισχύει το γνωστό ρητό:
 Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Γιατί οι κυβερνήσεις φοβούνται τους "Πολεμιστές" τους;


Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση κυνηγάει τους "Βετεράνους" πρώτα. Αυτό το άρθρο μιλά για το τι είναι οι "Πολεμιστές" για την κοινωνία τους.

___________________________________________

απόδοση στα Ελληνικά Γιώργος Ανεστόπουλος

από το masondixontactical

Ο πολεμιστής στη σύγχρονη εποχή

Απόσπασμα από το βιβλίο, Ένας Οδηγός για το Δρόμο του Πολεμιστή

Από τον Stefan H. Verstappen

"...Μακρές, συνεχόμενες περίοδοι ειρήνης και ευημερίας προκαλούσαν πάντα φυσική, διανοητική και ηθική αλλοίωση του ατόμου..."

Bradley Α Fiske, The Art of Fighting

Η φράση "Ο Δρόμος του Πολεμιστή" έχει τις ρίζες της στην αρχαία ιστορία, ακόμη δε και στην προ-ιστορία και στη μυθολογία. Άραγε, έχει κάποια σχέση αυτή η σχολή σκέψης με τη σύγχρονη κοινωνία;

Ναι και μάλιστα αποδεικνύεται ότι είναι ζωτικής σημασίας για όλους, δεδομένου ότι χωρίς πολεμιστές, η τυραννία και η δουλεία είναι το αποτέλεσμα.

Οι Τυραννίες σε όλη την ιστορία είχαν και έχουν μία επαναλαμβανόμενη τάση να κάνουν ό, τι μπορούν για να εξαλείψουν τους "Πολεμιστές" από τους πληθυσμούς τους.


Οι λόγοι είναι προφανείς...

Οι πολεμιστές είναι αυτοί που πάντα προκαλούν προβλήματα για τους τυράννους. Είναι αυτοί που θα εκφράσουν ανοιχτά την γνώμη τους ενάντια στην καταπίεση, που θα ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην βαναυσότητα και που θα πολεμήσουν και θα πεθάνουν για την ελευθερία.

Οι "Πολεμιστές" είναι επίσης οι "ηγέτες της βάσης" γύρω από τους οποίους δυσαρεστημένοι και απογοητευμένοι πολίτες θα συγκεντρωθούν και θα ενωθούν για να στηθεί ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην αδικία.

Οι Πολεμιστές είναι αυτάρκεις και δεν πείθονται εύκολα από την νοοτροπία του όχλου ούτε από την πίεση των "ομοτίμων" γύρω τους, αλλά ούτε και επηρεάζονται από ψέματα και προπαγάνδα.

Οι Πολεμιστές είναι επίσης εκπαιδευμένοι να αντιλαμβάνονται τις απειλές και τους κινδύνους και επομένως είναι οι πρώτοι που θα εντοπίσουν τους απειλητικούς σχεδιασμούς και μεθοδεύσεις ενός τυράννου.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μετατρέπουν τους Πολεμιστές σε ανάθεμα για τις ψυχοπαθητικές δομές εξουσίας.

Χωρίς την τοπική ηγεσία, το θάρρος και την κριτική σκέψη που οι Πολεμιστές παρέχουν στις κοινότητές τους, το υπόλοιπο του πληθυσμού είναι ακυβέρνητο και έτσι εύκολα χειραγωγείται και ελέγχεται από το τυραννικό καθεστώς.

Οι Πολεμιστές είναι σαν τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος στο ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας. Όποτε ξένοι εισβολείς ή ασθένειες εισέρχονται στο σώμα, τα λευκά αιμοσφαίρια επιτίθενται για να υπερασπιστούν το σώμα. Χωρίς πολεμιστές σε μια κοινωνία, αυτή η κοινωνία γίνεται ευάλωτη σε ξένους εισβολείς ή ασθένεια από το εσωτερικό.

Όπως σε κάθε πολιτισμό στο παρελθόν, τα τρέχοντα καθεστώτα μας κάνουν ό, τι μπορούν για να απαλλάξουν τον πολιτισμό μας από τις θετικές αρρενωπές αρχές που εμπεριέχονται στο Τρόπο του Πολεμιστή.

Αντί της αυτοδυναμίας ενός Πολεμιστή, μας λένε να εξαρτώμαστε από το καθεστώς.

Αντί για το θάρρος ενός Πολεμιστή μας λένε να αφηνόμαστε στον διαρκή φόβο του καθεστώτος.

Αντί ένας Πολεμιστής να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την οικογένειά του, μας λένε να περιμένουμε την Πολιτεία να στείλει άνδρες, πάντα πολύ αργά, για να μας υπερασπιστεί.

Αντί για την ικανότητα ενός Πολεμιστή να συλλογίζεται λογικά και να σκέφτεται κριτικά, το κράτος έχει χτίσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου κάποιοι μαθαίνουν να μην σκέφτονται καθόλου και οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέφτονται μόνο ότι και όπως αυτό το κράτος θέλει να σκεφτούν.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν στάθηκαν αρκετά για να κατευνάσουν τους φόβους των ψυχοπαθών της εξουσίας, οι οποίοι αποσκοπούν στο να εξαλείψουν την ίδια την ανεξάντλητη πηγή του "Τρόπου του Πολεμιστή" που είναι η ίδια η αρρενωπότητα. Μέσα από μια πολυμέτωπη επίθεση της δημόσιας εκπαίδευσης, χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, την πολιτική ορθότητα, τον φεμινισμό και τον κοινωνικό μαρξισμό, το Κράτος κατόρθωσε απλά να γεννηθεί ένα αρσενικό φοβισμένο και καχύποπτο.

Όχι μόνο η κυβέρνηση πέτυχε να κλέψει από τα παιδιά την νοημοσύνη και την δημιουργικότητά τους αλλά επίσης κλέβει απ' αυτά και κάθε ίχνος θάρρους.

Το ότι η Πολιτεία έχει ήδη προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να υπονομεύσει τα θεμέλια του "Πνεύματος του Πολεμιστή" είναι ανησυχητικό, καθώς όποιος έχει μελετήσει την ιστορία μπορεί να βεβαιώσει.

Έτσι, το να ακολουθεί κάποιος τον Τρόπο του Πολεμιστή στη σύγχρονη εποχή είναι υψίστης σημασίας, δεδομένου ότι είναι το τελευταίο προπύργιο ενάντια στην ολοκληρωτική δουλεία.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Μόνον ένα ισχυρό, αποφασισμένο, Νέο Εθνικό Κράτος μπορεί να δώσει τις ασύλληπτα σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν...ΠΑΡΑΥΤΑ...



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος


Σύμφωνα με δημογραφική έρευνα που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το 2012 και έκτοτε επανέρχεται ξανά και ξανά, το 2050 το 95% των ανθρώπων δεν θα μπορεί να τεκνοποιήσει με φυσικό τρόπο. Αυτό σημαίνει πως η τεκνοποίηση θα μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ «εργαστηριακά».

Αφήνοντας κατά μέρος τον «ατομικό παράγοντα» (ανθρώπινη έκφραση μέσω της οικογένειας) θα πάμε κατ’ ευθείαν στον «εθνικό».
Ο ΟΗΕ (που έτσι κι αλλιώς ενεργεί όπως και η ΕΕ στα δικά της χωρικά ύδατα όλο και περισσότερο ως «διεθνές διευθυντήριο») θα αποφασίζει πόσους πολίτες θα «παράγει» το κάθε κράτος.

Και βεβαίως θα απωλεσθεί κάθε «εθνικό χαρακτηριστικό».


Η «πολυπολιτισμική, πολυφυλετική, μιγάδικη φιλοσοφία» σε όλο της το μεγαλείο.
Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν πως και η τεχνητή νοημοσύνη/ρομποτική κάπου εκεί γύρω – στα 2050 – θα έχει αρχίσει να «συγκυριαρχεί» στα πράγματα – ο Στ. Χώκινγκ έκανε λόγο μέχρι και για αρχόμενο «πόλεμο» ανθρώπων – μηχανών εκείνη την περίοδο - τότε δεν θέλει και πολύ για να συμπεράνουμε πως αν δεν πάρουμε σοβαρά μέτρα από τώρα, πολύ σύντομα θα πάψει να υπάρχει «Ελληνικό Έθνος»....


Το ίδιο βεβαίως θα μπορούσαν να πουν και εκατοντάδες άλλοι λαοί/έθνη...
Αλλά ο καθένας θα φροντίσει τα του οίκου του καθώς φαίνεται...

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, ο ελληνικός πληθυσμός πρέπει να αυξηθεί δραστικά...
Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν το πάρει σοβαρά πάνω του το ίδιο το κράτος...


Μπορεί να θυμίζει λίγο «ευγονική» το όλο πράγμα, αλλά μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο να εξαφανιστεί η ελληνική φυλή, ας θυμίζει ότι θέλει...

Κι όσο για τους ισχυρότατους εγχώριους πολέμιους της προοπτικής να επιβιώσει το ελληνικό έθνος (οι λάτρεις της «μιγαδικότητας και του πολυφυλετικού κοκτέηλ») κι αυτοί μόνον από ένα αποφασισμένο ισχυρό «εθνικό κράτος» μπορούν να «αντιμετωπιστούν δραστικά».
Σ’ αυτόν τον «αρρωστημένο αχταρμά» αποσκοπεί να συμβάλλει καίρια και η «ευρεία ομοφυλοποίηση» που δουλεύουν κάποιοι μέσα από προγράμματα τύπου «έμφυλες ταυτότητες»...
Και αυτό μπορεί να «αντιμετωπιστεί δραστικά» μόνον μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο, «εθνικό κράτος»....

Επί δεκαετίες, κατόρθωσαν κάποιοι να απογυμνωθεί η Ελλάδα από την παραδοσιακή αγροτική, κτηνοτροφική, δασική και αλιευτική της παραγωγή...
Παραδοσιακοί σπόροι χάθηκαν και αντικαταστάθηκαν με στείρα υβρίδια πολυεθνικών...
Παραδοσιακά οικογενειακά σκάφη (ψαρόβαρκες, καΐκια) καταστράφηκαν...
Ένα από τα πιο παραδοσιακά προϊόντα αυτού του τόπου, το ΑΜΠΕΛΙ, τέθηκε υπό αυστηρό έλεγχο...σχεδόν απαγορεύτηκε...
Η παραγωγή κρέατος και γάλακτος σχεδόν απαγορεύτηκε...


Όλα αυτά μπορούν να επιστρέψουν ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο «εθνικό κράτος»...


Μαζί και η επιστροφή της «μικρής οικογενειακής επιχείρησης» που όλα αυτά τα τομάρια (εγχώρια και ξένα) φρόντισαν και την κατέστρεψαν, την έκαναν απαγορευτική.
Πρέπει να γεννηθούν άφθονες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες.
Για να υπάρξουν όμως δουλειές θέλει στήριξη η ελληνική επιχείρηση αλλά και επιβολή να χρησιμοποιήσει ελληνικά εργατικά χέρια.


Κι αυτό μπορεί να το κάνει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...


Οι παραπάνω επιθέσεις προς το ελληνικό έθνος (και όλα τα έθνη) σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από ανθρώπους που ομνύουν σε κάποιες συγκεκριμένες φιλοσοφίες.
Έναν αχταρμά προτεσταντισμού, νεοεποχίτικων σκοτεινών δοξασιών, διεθνισμού/παγκοσμιοποίησης/αθεΐας και λατρείας του χρήματος και της ύλης (αυτόνομα ως αυθύπαρκτου θεού) απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Συνεπώς, η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν συνασπισμό όπου κυριαρχεί κάτι από τα παραπάνω...ή όλα μαζί...

Αντιθέτως, δεν μπορεί παρά να θεωρούνται θανάσιμοι εχθροί της τόσο αυτές οι φιλοσοφίες, όσο και όσοι ομνύουν σ’ αυτές...ξένοι αλλά και Έλληνες...


Και η «δραστική αντιμετώπιση» τέτοιων ισχυρών σκοτεινών ανθελληνικών συμφερόντων μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα «ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος»...


Μπορεί δε και επιβάλλεται να συνυπάρξει ΜΟΝΟΝ με μια κυρίαρχη θρησκεία...
Την Ορθοδοξία...
Με μια διαφορά...

Το τμήμα εκείνο της Ορθοδοξίας που ακολουθεί το δρόμο του Αγίου Παϊσίου, στου οποίου την σκέψη και την καρδιά υπήρχε χώρος για Ελληνικό Έθνος, Πατρίδα, Πατριωτισμό, Αλύτρωτες Πατρίδες, Πόλη...

Τα υπόλοιπα τμήματα της «υποτιθέμενης ελληνορθοδοξίας» τα οποία επιθυμούν να «συνυπάρξουν» με τα παραπάνω φιλοσοφικοπολιτικά ανθελληνικά συμφέροντα – στα πλαίσια ενός ισοπεδωτικού, αφελληνιστικού Οικουμενισμού - δεν έχουν επίσης καμία θέση στο Νέο Ελληνικό Εθνικό Κράτος...

Κι αυτήν την μάχη επίσης μπορεί να την δώσει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...

Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την εκτεταμένη εισαγόμενη ωμή εγκληματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί καίρια και άμεσα, μαζί με την εν εξελίξει ισλαμική εισβολή σε συνδυασμό με την γενικευμένη αποπολεμοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, τότε καταλαβαίνουμε πως μπροστά μας έχουμε πολύ δύσκολες μέρες...

Όσο καθυστερεί να δοθεί αυτή η μάχη, τόσο δυσκολότερη θα είναι...
Τόσο ο πολυπλόκαμος εχθρός κερδίζει όλο και πιο πολλά οχυρά μέσα στην ελληνική κοινωνία...
Τόσο κερδίζει όλο και περισσότερα προγεφυρώματα...όλο και πιο πολλές μικρές καθημερινές μάχες...

Όσο διστάζουν «αυτοί που έχουν τη δύναμη στα χέρια τους» να πάρουν την απόφαση της «γενικής πολεμικής ρήξης» με τα ανθελληνικά στοιχεία, τόσο αυτό θα είναι όλο και πιο δύσκολο να επιτευχθεί...και πιο επώδυνο...


Η ευθυνοφοβία σε όλο της το μεγαλείο.
Όλοι περιμένουν αφελώς από ένα αφελληνισμένο ανθελληνικό κράτος να τους δώσει την εντολή να χτυπήσουν τους...ανθέλληνες και τους εισβολείς...

Πως είναι αυτό δυνατόν ποτέ να συμβεί;
Οπότε, εγκλωβισμένοι ο καθένας στην «βόλεψή» του περιμένουν ένα θαύμα...
Περιμένουν τον «αστάθμητο παράγοντα» να «ανάψει το φυτίλι»...
Για να έχουν όλοι τους το «άλλοθι» να «χτυπήσουν»...
Καθώς ναι...γεμισμένα και έτοιμα όπλα σαφώς και θα υπάρχουν παντού σε όλη την επικράτεια...ένθεν και ένθεν...

Όλοι έχουν στο νου τους μια "διαφορετική εξέγερση" ο καθένας...
Πλην όμως εξίσου όλοι περιμένουν αυτό το περιβόητο «άλλοθι»...


Πειράματα έγιναν...από διάφορες πλευρές καθώς φαίνεται...
Δεν λειτούργησαν όμως ως «πυροδότες»...
Ούτε ο «Γρηγορόπουλος», ούτε ο «Φύσσας», ούτε τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής»...
Ούτε και τα θύματα της marfin...
Ούτε και οι κατά καιρούς λαθρο-ισλαμομάρτυρες...
Ούτε και τα κάθε τρεις και λίγο ισοπεδωμένα θύματα της antifa που κανένα ΜΜΕ δεν κάνει λόγο...
Ούτε και οι εκτελεσθέντες κατά καιρούς αστυνομικοί...
Ούτε και οι σωροί θυμάτων και εκτεταμένων καταστροφών και απωλειών στον πληθυσμό από μέρους της εγκληματικότητας...
Ούτε βεβαίως και οι πολλές χιλιάδες νεκροί από αυτοκτονίες και εξ’ αιτίας της κρίσης νόσους....
Άρα, κάτι άλλο περιμένει το καζάνι για να εκραγεί...
Το «τυχαίο» δεν επαρκεί καθώς φαίνεται...
Δεν «εξεγείρει» κανέναν...

Ούτε τους εισβολείς, ούτε τα θύματα εισβολέων και πολιτικών, τους βιαζόμενους ιθαγενείς, ούτε τους οργανωμένους και ανοργάνωτους παίκτες...

Μόνον «οργανωμένες επίμονες πολεμικές ενέργειες» κατά όλων όσων έχουν συμμετοχή στην καταστροφή της Ελλάδας θα έκαναν το καζάνι να εκραγεί και να πάρει η χώρα την πορεία της Κάθαρσης βαδίζοντας προς ένα Νέο Εθνικό Κράτος...

Κι αν αυτά φαίνονται σε κάποιους ως μη πολιτικά ορθά, τότε ας σκεφτούμε για μια ακόμη φορά:
«...για ποιόν λόγο τόσα χρόνια κρίσης δεν έχουν οδηγήσει πολιτικούς και – κυρίως – δικαστές να συλλάβουν κάμποσες χιλιάδες λαμόγια και να οδηγήσουν κάμποσα δις κλεμμένα στα δημόσια ταμεία;»


Που πήγε το περιβόητο κυνήγι της διαφθοράς;
Αυτή θα ήταν η απόδειξη πως η δημοκρατία λειτουργεί...
Δεν λειτουργεί τίποτα λοιπόν...
Παρά μόνον η "εύκολη λύση"...το ακατάπαυστο φορολογικό κυνήγι, η εξόντωση των μικρών...της φτωχολογιάς...

Συνεπώς, μόνον η «αστική αιματηρή εξέγερση» υπάρχει...

Άλλωστε τα Έθνη θρέφονται και συντηρούνται από επαναστάσεις και όχι από την γραφειοκρατική αδράνεια και την διαφθορά που γεννιέται μέσα σ' αυτήν...

Μοιάζει "βαρύ";
Γιατί δεν σταματάτε την ισλαμική εισβολή;
Αρκεί η δημόσια εκτέλεση όλων των δεκάδων δουλεμπόρων που έχουν συλληφθεί...
Γιατί δεν σταματάτε την εκτεταμένη εισαγόμενη εγκληματικότητα;
Αρκεί να ενισχυθεί η αστυνομία και να αντιμετωπιστούν με την σκληρή νομοθεσία των ισλαμικών κρατών μερικές εκατοντάδες αλβανομουσουλμάνοι συλληφθέντες...
Δημόσια Εκτέλεση...
Αυτό δεν θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα;
Ε, ας το γευτούν πρώτοι...
Όταν θα μαθευτεί στα μέρη τους δεν θα θέλει να έρθει κανείς εδώ...

Θα μας διώξουν από την ΕΕ;
Καιρός είναι....
Άσε που μάλλον η ΕΕ θα ανακοινώσει διεθνώς πως όποιος λαθρο συλλαμβάνεται σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια θα απελαύνεται στην Ελλάδα...
Οπότε θα γλιτώσουν κι αυτοί μαζί με μάς απ’ αυτή την λαίλαπα...
Θα γίνουμε εμείς ο κακός;
Ε, ας γίνουμε...
Εμείς άλλωστε ήμασταν πάντα η πρώτη γραμμή με το ισλάμ...
Συνεπώς, έχουμε και άλλες προτεραιότητες...

Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε...


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Η καταθλιπτική σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας



Στη Ρουμανία η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που αντιμετωπίζει ήπια φαινόμενα διαφθοράς. Οι Ρουμάνοι ξεσηκώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα επί ημέρες και με μαζικές διαδηλώσεις· έτσι ανάγκασαν τον πρωθυπουργό να σκεφτεί την απόσυρσή του.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση –και μάλιστα της Αριστεράς– περνά συνεχώς μέτρα από τη Βουλή που έχουν οδηγήσει το λαό σε απόλυτη ένδεια, ενώ ετοιμάζεται να ψηφίσει και άλλα. Να τελειώσει με ό,τι έχει απομείνει όρθιο.

Γνωρίζοντας καλά από προπαγάνδα, αφήνει τα πράγματα να φτάσουν στο χείλος του γκρεμού, επιβαρύνοντας το κόστος. Να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και να αποδεχθεί τα μέτρα που θα ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία ως αναγκαία, και φυσική συνέπεια… αποφυγής των κινδύνων που ελλοχεύουν.

Στην Ελλάδα μόνο κάτι μπαχαλάκηδες βγαίνουν στους δρόμους, καταστρέφοντας ό,τι ξεφεύγει από την κυβερνητική λαίλαπα. Ακόμη και ο «αναρχικός» στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι κατά των αντιδράσεων στους πλειστηριασμούς. Ή, καλύτερα, προσεγγίζει τις αντιδράσεις αναλόγως των πολιτικών φρονημάτων του ιδιοκτήτη της πλειστηριαζόμενης κατασκευής.

Στην πρώτη χώρα, τη Ρουμανία, η κοινωνία των πολιτών ξεσηκώθηκε κατά ενός νόμου που συγκάλυπτε φαινόμενα διαφθοράς. Όχι λήψης οικονομικών μέτρων, που συνήθως προκαλούν αντιδράσεις. Αυτό δείχνει υγεία.

Στην Ελλάδα, τέτοιες ευαισθησίες σε φαινόμενα διαφθοράς επιδεικνύονται μόνο κατά τις συζητήσεις στα καφενεία, όπου κατακεραυνώνονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου οι πολιτικοί της αντίπαλης παράταξης. Οι «δικοί μας» καλύπτονται πίσω από τη νεοεφευρεθείσα ρήση «γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν;».

Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να σηκωθεί από τον καναπέ του και να διεκδικήσει. Καλυπτόμαστε πίσω από το εύκολο εφεύρημα της απουσίας εναλλακτικής λύσης και το γενικό ρητό «τι να σου κάνει ο λαός όταν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί». Αλλά στις δύσκολες στιγμές η ιστορία έχει αποδείξει πως οι λαοί παίρνουν τις τύχες στα χέρια τους.


Και όποιος λαός δεν το κάνει, η τύχη του θα είναι τραγική.

Σε περιόδους κρίσης σε όλες τις χώρες εμφανίζονται νέα κοινωνικά κινήματα, νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, μια νέα και δυναμική διανόηση. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσει κανείς την από τις πρώτες ημέρες της Μεταπολίτευσης διαμόρφωση αυτού του «ρευστού πράγματος» που ονομάστηκε ΣΥΡΙΖΑ (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από την επομένη της Μεταπολίτευσης), τίποτε άξιο λόγου δεν προέκυψε από τη δραματική κρίση. Ποια είναι η σημερινή διανόηση της χώρας;

Η Ρουμανία φαίνεται να έχει μια δυναμική κοινωνία πολιτών. Στην Ελλάδα αυτό το είδος δεν διαμορφώθηκε ποτέ. Και όταν έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαμορφωθεί, ήταν ιμιτασιόν. Καταστράφηκαν από αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί «αθηναϊκή πρόσληψη», που έχει κάτι ψευδές, ατομικό, συγκεντρωτικό, συμφεροντολογικό.

Η Αθήνα, ως πρωτεύουσα, το διαμόρφωσε και το διέχυσε σε όλη τη χώρα. Σήμερα κυριαρχεί ανά την επικράτεια. Το βλέπουμε στα campus με τους πρόσφυγες. Τα χρήματα της ΕΕ δόθηκαν με κριτήρια «ημετέρων» είτε πρόκειται για άτομα είτε για οργανώσεις, και το αποτέλεσμα είναι αυτή η τραγική εικόνα που παρακολουθούμε, που δεν τιμά ούτε τη χώρα ούτε το λαό της.

Εδώ αποκαλύφθηκαν οι σκοπιμότητες αυτοαποκαλούμενων «αναρχικών» –τους διαχωρίζω από τους ιδεολόγους αναρχικούς, στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι–, «αντιεξουσιαστών», κάθε λογής αριστερών και λοιπών αναλόγων δυνάμεων. Για όλους αυτούς εκείνο που προέχει είναι η άσκηση της δικής τους ιδιότυπης εξουσίας και η χρησιμοποίηση της δήθεν ιδεολογίας τους για το ατομικό βόλεμα. Υπάρχουν εξαιρέσεις, βεβαίως, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.


Στην Ελλάδα ο δυναμισμός της κοινωνίας στην καλύτερη περίπτωση έχει ανασταλεί.

Τα πλέον δυνάμει δυναμικά στρώματα δεν είναι διατεθειμένα να σπάσουν τις κομματικές δαγκάνες και να αλλάξουν τη μοιραία στενά κομματική παράδοση από την έναρξη της Επανάστασης ως σήμερα. Εγκαταλείπουν τη χώρα και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Αυτό που μένει, χωρίς το απόλυτον του λόγου, σε μια γηράσκουσα κοινωνία είναι η παθητική πλευρά της. Από τους μπαχαλάκηδες ως τους καφενόβιους. Είναι η κοινωνική σύνθεση που θέλει να διαμορφώσει η πολιτική εξουσία για να αναπαράγει τα προνόμιά της. Οι υπόλοιποι δεν την ενδιαφέρουν γιατί την ξεπερνούν. Της σωτηρίας της πατρίδος προέχει η κομματική και πολιτική επιβίωση των μετριοτήτων που κατέλαβαν τα κόμματα και τα χρησιμοποιούν ως προσοδοφόρο επάγγελμα.

Δοκιμάστε να δραστηριοποιηθείτε πολιτικά σε κάποιον από τους φορείς που διεκδικούν εξουσία και θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. Εκτός και αν συνταχθείτε ως δουλικός υπάκουος χειροκροτητής σε κάποια από τις «τάσεις».

Δεν έφτασε ούτε το σημερινό δράμα, οικονομικό και κοινωνικό για να μεταβάλει η χώρα νοοτροπία σε όλα τα κοινωνικά κλιμάκια, και να ξεκινήσει από μια νέα αρχή.

Είναι μεγάλη η ευθύνη μας, ως λαού, που δεν διεμβολίσαμε τη διαχρονική προσπάθεια της εξουσίας να αναπαράγει τα σαθρά θεμέλιά της. Ακόμη και η σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας είναι δυστυχώς καταθλιπτική για τη χώρα μας


 

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η μαλθακοποίηση των αγοριών






Εξαιρετικό άρθρο από το The Mermaid Tavern

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου. Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες. Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε. Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμόκαι φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.

Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν. Μία ολόκληρηγενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά έγιναν πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα. Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.


Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στην ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται. Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν». Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.


Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.


Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.


Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Η εποχή της λογικής τέλειωσε. Ήρθε η εποχή της βίας


Για πρώτη φορά ένας δεύτερος εμφύλιος πόλεμος απειλεί την Αμερική: η χώρα είναι μόνιμα χωρισμένη σε δύο ομάδες. Από την μία η ομάδα της αριστεράς που έχει κάνει σημαία της το μίσος και από την άλλη μια ομάδα που θέλει η λογική να τεθεί πάνω από κάθε ιδεολογία.


Ο Thomas Chittum, στρατιωτικός αναλυτής, έγραψε για αυτή την εξέλιξη στη δεκαετία του 1990 και για την βέβαιη διαίρεση μεταξύ της προαστιακής / αγροτικής παραδοσιακής Αμερικής και της νέας ομάδας κοσμοπολίτικων, πολυπολιτισμικών, φεμινιστικών, αριστερών και νευρωτικών ανθρώπων από τις μεγάλες πόλεις.



Την ημέρα της ορκωμοσίας του Προέδρου Τραμπ, ο RichardSpencer (πρόεδρος του think - tank ‘National Policy Institute’, και ηγετική μορφή του κινήματος "alt-right", "Εναλλακτική Δεξιά")δέχθηκε επίθεση στην Ουάσιγκτον, ενώ έδινε συνέντευξη.


Κρυμμένος πίσω από ένα όχλο "antifa", ένα κουκουλοφόρος έδωσε μια μπουνιά στον Spencer και μετά το έβαλε στα πόδια. Η ιστορία αναπαράχθηκε στο Twitter, την ώρα που η Ουάσιγκτον ζούσε στιγμές βίας με φλόγες και σπασμένα γυαλιά από όχλους antifa, μαζί με έναν όχλο από ακραίες φεμινίστριες, υποστηρικτές των αμβλώσεων, ρατσιστές του BlackLivesMatter, υποστηρικτές του νόμου της σαρία, και άλλα «φρούτα» που βρέθηκαν ξαφνικά όλοι «ενωμένοι» με μοναδικό κοινό και κίνητρο το μίσος.



Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε τον Paul JosephWatson του δικτύου Infowars, να διαμαρτύρεται, με την χαρακτηριστική αγγλική προφορά του, για την "intolerant Left", δηλαδή, την Αριστερά που μιλάει συνεχώς για «ανεκτικότητα» και η ίδια δεν ανέχεται τίποτε που δεν συμφωνεί με ιδεοληπτικές εμμονές της. Καλά τα λέει ο Paul, αλλά και λοιπόν τι; Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Πάνε οι εποχές όπου φίλοι και μέλη μιας οικογένειας μπορούσαν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, να συζητήσουν πολιτικά και απλά να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν σε ορισμένα θέματα (ή ίσως ακόμα και να πείσει ο ένας τον άλλον ότι έχει και κάποιο δίκιο!). Ω, όχι, αυτές οι ημέρες ανήκουν στο παρελθόν. Η εποχή της λογικής έλαβε τέλος.





Αυτά είναι άσχημα νέα για εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ορθολογικούς σκεπτικιστές» ή κλασικούς λίμπεραλ. Τώρα βρίσκονται στο συνεχώς συρρικνούμενο κέντρο της πολιτικής. Αργά αλλά σταθερά, χάνουν το έδαφος που το κερδίζουν ακραίοι όπως οι antifa, εκείνοι της alt-right ή τα διάφορα εθνο-πολιτισμικά μπλοκ ψηφοφόρων που υπάρχουν στις ΗΠΑ. Όσο πειστικός και να ακούγεται ο Paul, δεν πρόκειται ποτέ να πείσει περισσότερο από το 10% των Μαύρων να υποστηρίξει την πολιτική του. Ο κεντρώος χώρος στην πολιτική δεν μπορεί να κρατήσει. Τι πρόκειται να κάνει λοιπόν ο Paul και οι όμοιοί του;


Το πάρτι που σχεδίαζαν μερικές προσωπικότητες της…"alt-lite" (ηlight εκδοχή της alt right), όπως Mike Cernovich, MiloYiannopoulos, Lauren Southern, Gavin McInnes και άλλοι, τη νύχτα πριν από την ορκωμοσία στο National Press Club, έγινε στόχος antifa που σχεδίαζαν να ρίξουν βουτυρικό οξύ στο σύστημα εξαερισμού του National Press Club. Το βουτυρικό (ή βουτανικό)οξύ είναι το συστατικό που χρησιμοποιείται σε βόμβες βρώμας. Αν και είναι απίθανο κάποιος να πάθαινε κάτι, η πρόθεση των antifaήταν να προκαλέσουν χάος και φόβο στους παρευρισκόμενους. Πρέπει να καταλάβετε ότι η υποστήριξή σας στον Donald Trumpσας κάνει έναν de facto ναζιστή σύμφωνα με τα μυαλά των antifa, και αυτό από μόνο του τους παρέχει το αίσθημα της ηθικής δικαιοσύνης να διαπράξουν πράξεις τρομοκρατίας και βίας εναντίον σας.



Το να διαμαρτύρεσαι για την "intolerant left", ενώ αυτή σου κοπανάει το κεφάλι, σου βάζει φωτιά και σου σπάζει τα παράθυρα, δεν πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, να σε βοηθήσει και πολύ. Για αυτούς είσαι κάποιος που ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ (!) και όχι τη σχεδόν πρώτη γυναίκα πρόεδρο, ... και όποιος ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ είναι και ο ίδιος ναζί! Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που μπορεί να κάνει αυτά τα άτομα με τα εγκεφαλικά καμένα κύτταρα να αλλάξουν μυαλό.


Το κίνημα της alt-right μπορεί να έχει διαφωνίες με τις διάφορες προσωπικότητες του κινήματος των λιμπερτάριαν, ωστόσο, πέρα από τις διαφωνίες δεν διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον τους. Την ίδια ώρα τα στίφη των antifa προβαίνουν σε βία περιστατικά σε τακτική βάση και είναι μόνο θέμα χρόνου πριν κάποιος βλαφθεί σοβαρά (αν δεν έχει ήδη συμβεί) .


Αν και για τους alt-lite φαίνεται προχωρημένο, ήρθε η ώρα να τελειώσει ο ορθολογιστικός τρόπος θεώρησης του κόσμου. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι πλέον ξεπερασμένος. Σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Υπάρχει ήδη ένας σιωπηρός εμφύλιος πόλεμος που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Βλέπουμε διαφυλετική βία στη χώρα σε καθημερινή βάση.



Η Αμερική που μεγάλωσες απολαμβάνοντας το να μπορείς να μιλάς ελεύθερα για τις ιδέες σου είναι πλέον νεκρή. Τώρα ζούμε στην εποχή του soft ολοκληρωτισμού της πολιτικής ορθότητας. Ωστόσο, αυτός ο ολοκληρωτισμός χάνει γρήγορα την απαλότητα του και βλέπουμε τους antifa με χαρά να έχουν αναλάβει τον ρόλο της σύγχρονης Τσέκα του συστήματος. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να υπάρχει μια ορθολογική και λογική συζήτηση για το μέλλον των ΗΠΑ, της Ευρώπης, ή του Δυτικού Πολιτισμού.


Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι συναισθηματικά και πνευματικά προετοιμασμένοι να μας δουν να καταστρεφόμαστε όλοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Είναι καιρός να δράσουμε αναλόγως.