Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Δεν είναι κάθε απόσχιση ίδια! Η θέση των Νοτίων εθνικιστών για την ανεξαρτησία της Καταλονίας


του Palmetto Patriot (Occidental Dissent) / ΚΟ


Πρόσφατα, ο Δρ Michael Hill, πρόεδρος της Λίγκας του Νότου (League of the South), βγήκε να διακηρύξει στο Twitter την επίσημη υποστήριξη της οργάνωσης των Νότιων Εθνικιστών στην απόσχιση της Καταλονίας από την Ισπανία.
The EU opposes Catalan independence; The League of the South therefore supports their right to self determination.— Michael Hill (@MichaelHill51) 4 Οκτωβρίου 2017

Η Καταλονία ή Cataluña είναι μια σχετικά πλούσια, πυκνοκατοικημένη (7,5 εκατομμύρια άνθρωποι) Αυτόνομη Κοινότητα με τη δική της ιστορική γλώσσα, την Καταλανική, η οποία εξελίχθηκε από τη κοινή Λατινική μαζί με τις άλλες (στενά συνδεδεμένες) γλώσσες της Ιβηρικής (εκτός από τη Βασκική). Υπάρχουν περίπου 5.4 εκατομμύρια Καταλανοί σε όλο τον κόσμο, από τους οποίους τα 4.8 εκατομμύρια ζουν στην Καταλονία. Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της περιοχής αποτελείται από ανθρώπους που μετακόμισαν από άλλες περιοχές της Ισπανίας για καθαρά οικονομικούς λόγους. Και στην Καταλονία υπάρχει επίσης ένας μεγάλος μη ευρωπαϊκός πληθυσμός. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν περίπου το 7,3% του πληθυσμού. Μόνο το 52% των ανθρώπων είναι καθολικοί, η ιστορική θρησκεία της περιοχής. Σύμφωνα με μελέτες, το 46% των ανθρώπων θεωρούν τα ισπανικά τη μητρική τους γλώσσα, ενώ το 37% θεωρεί την καταλανική ως τέτοια. Η περιφερειακή κυβέρνηση και τα δημόσια σχολεία χρησιμοποιούν την καταλανική ως κύρια γλώσσα τους.



Για έναν Νότιο Εθνικιστή ή αν θέλετε, ευρύτερα έναν οπαδό τηςAlt-Right, υπάρχουν κάποια προβλήματα ως προς την υποστήριξη της απόσχισης της Καταλονίας από την Ισπανία. Η υποστήριξη για την απόσχιση της Καταλανίας είναι μειοψηφική θέση ακόμη και στην Καταλονία. Οι αποσχιστές αποτελούν περίπου το 40% του πληθυσμού με σχεδόν το 50% να είναι αντίθετο στην απόσχιση. Το πρόσφατο δημοψήφισμα, το οποίο ήταν παράνομο σύμφωνα με την καταλανική και την ισπανική νομοθεσία, το μποϊκόταραν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Καταλονία και μόνο το 42% των ψηφοφόρων στην περιοχή συμμετείχε. Από αυτούς που συμμετείχαν το 92% υποστήριξε την απόσχιση. Αυτό σημαίνει ότι η απόσχιση της Καταλονίας στηρίζεται από το 39% όλων των ψηφοφόρων.



Η καταλανική αιτία (cause) έχει συσχετιστεί ιστορικά με τηριζοσπαστική Αριστερά. Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του 1930 η περιοχή ελέγχθηκε από κομμουνιστικές και αναρχικές ομάδες που διεξήγαγαν πόλεμο κατά των Ισπανών εθνικιστών και του καθολικού κλήρου. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές εικόνες αφρικανών και μουσουλμάνων αλλοδαπών που κρατούν καταλανικές σημαίες. Το Reuters, ανέφερε, στις 16 Ιουνίου 2017, ότι οι Καταλανοί αποσχιστές είναι ανοιχτά ελκυστικοί στους μετανάστες του Τρίτου Κόσμου. Διαβάζουμε:


"Σε μια αίθουσα του Δήμου στην ισπανική περιφέρεια της Καταλονίας, προβάλλουν δύο ακτιβιστές της ανεξαρτησίας με τις καταλανικές σημαίες με τις κόκκινες και κίτρινες ρίγες: ένας τουριστικός οδηγός που γεννήθηκε στη Συρία και ένας Ισπανός βουλευτής που γεννήθηκε στην Ουρουγουάη.

Μόλις τρεις μήνες πριν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, οιπολιτογραφημένοι μετανάστες έχουν αναλάβει σημαντικό και εξέχοντα ρόλο στην εκστρατεία τόσο ως ακτιβιστές όσο και ως υποστηρικτές (της ανεξαρτησίας).


Η Καταλονία έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά μεταναστών στην Ισπανία, με ένα 14% των κατοίκων να είναι αλλοδαποί και οι ψήφοι τους μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμες για το κίνημα ανεξαρτησίας.


"Θέλουμε να είμαστε μια πολύ ανοιχτή και ‘ενσωματωμένη’ κοινωνία", δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Καταλονίας,Oriol Junqueras στο Reuters.


Οι επικεφαλείς της εκστρατείας για την ανεξαρτησία ενθαρρύνουν ακόμη και τους μετανάστες χωρίς δικαίωμα ψήφου να ζητήσουν από τους συμπατριώτες και τους φίλους τους να ψηφίσουν υπέρ της ανεξαρτησίας και υποστηρίζουν ότι η καταλανική ιθαγένεια θα δοθεί σε όλους τους μετανάστες που ζουν στην περιοχή αν η Καταλονία εγκαταλείψει την Ισπανία".


Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αυτό καλό για τους Λευκούς, τους παραδοσιακούς ή ακόμα και τους Καταλανούς; Αυτοί οι "εθνικιστές" είναι πρόθυμοι να δώσουν την υπηκοότητα σε Αφρικανούς και Άραβες ως αντάλλαγμα για μια ψήφο υπέρ της απόσχισης.


Σε αντίθεση με την Καταλονία, η απόσχιση της Νότιας Καρολίνας από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1860προκλήθηκε συγκεκριμένα από τις φυλετικές ανησυχίες του Λευκού πληθυσμού της πολιτείας. Τα έβαλαν με τον Λίνκολ, αποκαλώντας τον “Abraham Africanus the First” (Αβραάμ Αφρικανός ο Α΄) και του επιτέθηκαν εξαιτίας της αντίθεσής του στη δουλεία – που ήταν η βάση της οικονομίας του Νότου και του πατερναλιστικού, φιλο-λευκού κοινωνικού συστήματος. Όταν οι νότιες πολιτείες αποσχίστηκαν, ο αντιπρόεδρός τους, Alexander Stephens δήλωνε ανοιχτά ότι η κυριαρχία των Λευκών στο Νότο και ο θεσμός της δουλείας, αποτελούσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας Συνομοσπονδίας. Η αιτία του Dixie στη δεκαετία του 1860 μέχρι το κίνημα των «πολιτικών δικαιωμάτων» της δεκαετίας του 1960 ήταν η κυριαρχία των Λευκών και η νότια κουλτούρα. Ο Νότος αγωνίστηκε στρατιωτικά και πολιτικά για την υπεράσπιση μιας υπέρ-λευκής, αντι-εξισωτιστικής, αντιδημοκρατικής, παραδοσιακής και πατερναλιστικής μορφής κοινωνίας. Εν τω μεταξύ, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Καταλονίας, OriolJunqueras, λέει ότι οι συνάδελφοί του αποσχιστές στρατολογούν Αφρικανούς και Μουσουλμάνους, γιατί «θέλουμε να είμαστε μια πολύ ανοιχτή και ‘ενσωματωμένη’ κοινωνία».



Συνοπτικά, η καταλανική αιτία δεν είναι μια σαφής περίπτωση υποστήριξης της αυτοδιάθεσης, διότι δεν απολαμβάνει την υποστήριξη της πλειοψηφίας (πολύ λιγότερη στήριξη, από ότι είχαν οι αποσχιστές στη Νότια Καρολίνα και το μεγαλύτερο μέρος τηςDixie). Και η αιτία τους συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση, τον κομμουνισμό, τον αναρχισμό και τη Λευκή γενοκτονία. Εάν υπάρχουν δεξιοί καταλανοί εθνικιστές που επιθυμούν να διατηρήσουν την εθνική τους ομάδα και να κρατήσουν την Καταλονία καταλανική τότε εντάξει. Έζησα στην Ισπανία για τέσσερα χρόνια και γνώρισα αρκετούς καλούς, αξιοπρεπείς Καταλανούς που ήταν υπερήφανοι για τον πολιτισμό τους και επίσης αφοσιωμένοι στην Ισπανία. Οι μοναδικοί Καταλανοί αποσχιστές που συνάντησα ήταν λίμπεραλ/αριστεροί παγκοσμιοποιητές που προτιμούσαν την κυριαρχία της ΕΕ από εκείνη της Μαδρίτης. Αυτό δεν αποτελεί βήμα προς τα εμπρός. Ακόμα και αν οι Καταλανοί εθνικιστές καθάριζαν το κίνημα από τους κομμουνιστές, τους globalists και τους τριτοκοσμικούς, η αιτία τους εξακολουθεί να μην απολαμβάνει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στην Καταλονία. Οι Νότιοι εθνικιστές πρέπει να είναι έξυπνοι και να αποφύγουν να υποστηρίξουν αυτήν την αιτία Μπορούμε να είμαστε φίλοι τόσο με νόμιμους καταλανούς εθνικιστές όσο και με ισπανούς εθνικιστές. Δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει το Dixie από το να πάρει επίσημα μέρος σε αυτή τη διαμάχη.





Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την υπόθεση ανεξαρτησία τηςΣκωτίας. Μια πιο εμπεριστατωμένη εξέταση του προγράμματος της ανεξαρτησίας της Σκωτίας αποδεικνύει ότι οι αποσχιστές επιθυμούν να αποχωρήσουν από τη Βρετανία και να υποταχθούν ολοκληρωτικά στην ΕΕ για όλα τα θέματα, δικαιοσύνης, οικονομίας, εργασίας, ακόμη και «ρητορικής μίσους» και εγκλημάτων σκέψης. Σχετικά με το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης, το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας έχει υιοθετήσει τις αριστερές πολιτικές της Σουηδίας. Μάλιστα. Προσκαλούσαν ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Ισλαμικού Τρίτου Κόσμου, να μετακομίσει στη Σκωτία και να τους αναγνωρίσουν ως Σκωτσέζους! (όχι, δεν είναι όλα Braveheart!)


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Καλοδεχούμενη η επιτυχία του AfD, αλλά ας κρατάμε μικρό καλάθι


  Η επιτυχία του ΑfD στις χθεσινές γερμανικές εκλογές έρχεται να προστεθεί σε μία ακολουθία εκλογικών αποτελεσμάτων που ενόχλησαν το παγκόσμιο κατεστημένο. Το BREXIT και η νίκη του Τραμπ ήταν τα σημαντικότερα εξ'αυτών.
 Οι άναρθρες ύβρεις και τα μοιρολόγια των διαφόρων καθεστωτικών απ'όλο το πολιτικό φάσμα ήταν αντιδράσεις 100% προβλέψιμες και ανάξιες λόγου.
 Ας κάνουν ομαδικές ψυχοθεραπείες μπας και χωνέψουν το χθεσινοβραδινό γερμανικό αποτέλεσμα. Πρόβλημά τους.

 Το θέμα είναι το ΑfD, και όχι οι γελοίοι καθεστωτικοί.
 Καταρχήν να τονίσουμε ότι τα περί "ναζισμού" που χρεώνονται στο εν λόγω κόμμα είναι γελοιότητες.
 Το AfD είναι ένα αντι-ισλαμικό, αντι-μεταναστευτικό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα που εστιάζει στην ανάγκη διατήρησης της εθνικής ταυτότητας του λαού του. Παράλληλα είναι και φιλορωσικό, όπως συμβαίνει με αρκετά από αυτά τα κόμματα.
 Δεν έχει εκφράσει αντισημιτικές ή φυλετιστικές θέσεις (κάτι μάλλον αναμενόμενο αφού το νομικό πλαίσιο στην Γερμανία δεν αφήνει και πολλά περιθώρια... η δημοκρατία βλέπετε..). Το ακριβώς αντίθετο μάλλον ισχύει, αφού και μαύρους υποψηφίους έχει και ανοιχτά έχει εκφραστεί υπέρ του Ισραήλ..
Οι θέσεις του για το ζήτημα των ομοφυλοφίλων και του φιλελευθερισμού είναι νεφελώδεις. Συναρχηγός του κόμματος είναι μία δηλωμένη φιλελεύθερη ομοφυλόφιλη (που συζεί με μία μελαμψή Σριλανκέζα...) που έχει εργαστεί μεταξύ άλλων και στην Goldman-Sachs...
 Επίσης η ύπαρξη αυτής της ιδιότυπης διαρχίας στην ηγεσία του κόμματος δημιουργεί δικαιολογημένα ερωτηματικά για το μέλλον και την συνοχή του.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το ΑfD αρχικά ξεκίνησε σαν ένα κόμμα που ησχολείτο σχεδόν αποκλειστικά με οικονομικά ζητήματα, και αργότερα προσέθεσε στην ρητορική του και τον αντιμεταναστευτικό/αντι-ισλαμικό λόγο όταν άρχισαν να φτάνουν στην Γερμανία τα καραβάνια των "προσφύγων".

 Τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ΑfD θα πρέπει λοιπόν να μας κάνουν εξαιρετικά επιφυλακτικούς απέναντί του.
 Σίγουρα είναι θετικό όταν σε μία μεγάλη χώρα όπως η Γερμανία που μαστίζεται απ΄την νεοταξίτικη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, αναδεικνύεται τρίτη δύναμη με διψήφια ποσοστά ένα κόμμα με -έστω στοιχειώδεις- πατριωτικές θέσεις.
 Σίγουρα είναι μέγιστη αφέλεια το να απαιτούμε πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας από οποιοδήποτε δυτικοευρωπαϊκό κόμμα.
 Είναι όμως εξίσου αφελές να αγνοούμε τα διόλου ευκαταφρόνητα γκρίζα σημεία στην εικόνα του AfD.

 Ας κρατάμε μικρό καλάθι λοιπόν, και ας αφήσουμε τους αλλόφρονες καθεστωτικούς να γκαρίζουν περί ναζισμού...

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

“Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ποτέ δεν με απεκάλεσε λευκό σκουπίδι"...

Tου Vincent Law (AltRight)

Όλες οι ειδήσεις μιλάνε για την Κορέα, αλλά δεν παρακολουθώ πραγματικά την κατάσταση. Είμαι βέβαιος ότι είναι ενδιαφέρον από την πλευρά των πολεμικών παιχνιδιών. Η ιδέα η Βόρεια Κορέα να τοποθετήσει ένα πυρηνικό όπλο σε έναν ICBM (διηπειρωτικό βαλλιστικά πύραυλο) είναι κάτι που θα αλλάξει την δύναμη ισορροπίας στην Ανατολική Ασία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αναμέτρηση επικών διαστάσεων.

Τούτου λεχθέντος, δεν είμαι σίγουρος ότι θα δεχθώ αμάσητη ολόκληρη την αφήγηση περί "κακής Βόρειας Κορέας". Το έχω ακούσει τόσες φορές ήδη από τους συνήθεις υπόπτους. Θυμάμαι να ακούω πώς ο Σαντάμ ήταν κακός και ήθελε να ανατινάξει τον κόσμο. Θυμάμαι ότι άκουσα για τον Καντάφι, για τον Άσαντ, για τον Πούτιν και για τον Donald Trump επίσης.

Γενικά, έχω αναπτύξει ένα σκεπτικισμό για όποιο πόλεμο οι ψευταράδες των μέσων ενημέρωσης προσπαθούν να μας πλασάρουν στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ή της «παγκόσμιας ασφάλειας». Έχω αναπτύξει έναν χρυσό κανόνα που πάντα ακολουθώ.

Η κίνηση του Trump για την αντιμετώπιση της Κίνας τον οδήγησε να αντιμετωπίσει και τη Βόρεια Κορέα.

Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, οι δύο χώρες έχουν μια τεταμένη σχέση ως αποτέλεσμα του χτυπήματος του Κιμ στην φιλο-κινεζική ομάδα στην κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Η Κίνα έχει μεταρρυθμίσει και καταστρέψει τους παλιούς τρόπους, ενώ ο Κίμ έχει μειώσει τους «μεταρρυθμιστές» μέσα στην κυβέρνηση.

Καλό για αυτόν. Το να ξεπουλιέσαι στην Νέα Παγκόσμια Τάξη φαίνεται ελκυστικό, αλλά παρουσιάζει μεγάλο κόστος για την εθνική κυριαρχία, όπως έδειξε η περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από αυτά που καταλαβαίνω, η Βόρεια Κορέα έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα που συνδέονται κυρίως με το γεγονός ότι είναι διπλωματικά απομονωμένη. Η Βόρειος Κορέα είναι ως επί το πλείστον ορεινό έδαφος και δεν μπορεί να παράγει αρκετά τρόφιμα για να ταΐσει τους δικούς της. Έχουν ξεμείνει από άνθρακα και χωρίς την υποστήριξη της ΕΣΣΔ ή της Κίνας, έχουν βρεθεί στη γωνιά.

Έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στον στρατό τους, εις βάρος των αυξανόμενων ανέσεων για τους πολίτες τους. Έχουν γίνει μια σύγχρονη Σπάρτη που βρίσκεται στα βουνά και έχει θέα προς τα νότια σύνορά της, την Αθήνα.






Εν τω μεταξύ, οι ελιγμοί του Trump εναντίον της Βόρειας Κορέας τον βοηθούν να διατηρήσει μια σκληρή εικόνα στο πλήθος των «Αμερικάνων πατριωτών». Αυτοί οι πρώην ψηφοφόροι του Μπους εξακολουθούν να θυμούνται ότι εκτός από το Ιράν, η Βόρεια Κορέα βρίσκεται κάπου στη λίστα των "άξονων των κακών χωρών" τις οποίες οι ΗΠΑ ορκίζονται να καταστρέψουν. Επομένως, έχει νόημα γιατί ο Trump κοιτάει στο εξωτερικό για να βελτιώσει την δημοτικότητά του στο εσωτερικό.

Αλλά δεν με νοιάζει πραγματικά η Βόρεια Κορέα.

Δεκάρα δεν θα έδινα εάν η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια Κορέα. Νομίζω ότι πολλοί άντρες της Νότιας Κορέας θα μπορούσαν ακόμη να επωφεληθούν από τη βορειοκορεατική κυριαρχία. Βλέπετε, όταν ήμουν στο κολέγιο, είχα φίλο έναν φοιτητή από τη Νότια Κορέα που μου είπε για το πόσο γρήγορα οφεμινισμός έχει καταλάβει τη νοτιοκορεάτικη κοινωνία. Αργότερα, έμαθα ότι μια παράξενη σέκτα μαγισσών (!) έχει εξαπλωθεί στη χώρα (την πρόεδρο της χώρας καθοδηγούσε ένας σαμάνος "κορεάτης Ρασπούτιν" & μετά τον θανατό του η κόρη του), γεγονός που επιβεβαίωσε στο μυαλό μου όλα όσα μου είπε. Οι περισσότεροι νοτιοκορεάτες που συνάντησα είναι αδύναμα μαλθακά αγόρια και αναμφισβήτητα η χώρα αντιμετωπίζει μια δημογραφική ύφεση.



Δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος χωρίς το Kpop;


Αλλά είναι πλούσιοι. Το να έχεις τις ΗΠΑ να πληρώνουν για ένα μεγάλο κομμάτι των αμυντικών δαπανών τους είναι κάτι που βοηθά σίγουρα.

Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό το γεγονός, τα πάνε καλά οικονομικά, υποθέτω. Ο καπιταλισμός και μια τεράστια αγορά στην Αμερική για τα φθηνότερα ηλεκτρονικά τους και τα αυτοκίνητά τους έχουν κάνει θαύματα στην οικονομία τους.

Οπότε, αυτό δεν είναι που έχει σημασία;
Αστειεύομαι.

Το μόνο πράγμα για το οποίο καταγγέλλω την Βόρεια Κορέα είναι ότι ο ηγέτης τους είναι χοντρός, παρόλο που οι απλοί άνθρωποι τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα. Αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο η φωνή της «ισότητας» μέσα μου που μιλάει. Ίσως στην κουλτούρα τους να θεωρείται καλή τύχη να είσαι χοντρός και η στρογγυλή κοιλιά του Κιμ να θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και περιουσία για ένα ολόκληρο έτος ή κάτι τέτοιο.

Δεν είμαι σίγουρος.



Αλλά ένα πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι δεν σχεδιάζω να εμπλακώ συναισθηματικά στον πόλεμο προπαγάνδας για τη Βόρεια Κορέα. Ο Kim ποτέ δεν με αποκάλεσε "λευκό σκουπίδι". Ο Kimδεν γέμισε ποτέ στη χώρα μου με τριτοκοσμικούς μετανάστες για να αντικαταστήσει δημογραφικά εμένα και τους απογόνους μου. ΟKim ποτέ δεν έκανε τις γυναίκες στην χώρα μου παρανοϊκές φεμινίστριες. Ο Kim ποτέ δεν απαίτησε να μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι Λευκός.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Κιμ είναι ένα καλό αγόρι που… "dindu nuffin” («δεν έκανε τίποτα», που λένε και οι έγχρωμοι…). Και αν θέλουν να φτιάξουν πυρηνικά για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχουν την τύχη του Ghaddafi, λέω “ο θεός μαζί τους”. Μόλις τοποθετήσουν εκείνο το πυρηνικό όπλο σε ένα ICBM τότε οι πιθανότητες να υπάρξει ένας καυτός πόλεμος στην περιοχή πέφτει κοντά στο 0%. Τα πυρηνικά είναι υπέροχα στο να διατηρούν την ειρήνη...


Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ερώτηση προς κ.Πολάκη: Ποιους μαυραγορίτες κυνήγησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή; Πείτε μας, έστω και έναν...




Χθες, ο γνωστός "πολλά-βαρύς" συριζαίος Π.Πολάκης ξαναχτύπησε γράφοντας τα εξής:

"Οι κομμουνιστές στην κατοχή κυνηγούσαν μαυραγορίτες και δοσίλογους"

Καταρχήν, η χρήση του όρου δοσίλογος απ΄τον Πολάκη στερείται νοήματος διότι τότε το κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποκαλούσε προδότες και δοσίλογους όλους αυτούς που δεν ήταν μαζί του.
Κοινώς ακολουθούσε την λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας."
Ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος το είχε πει ξεκάθαρα: Πας μη εαμίτης γκεσταπίτης.

Συνεπώς τα περί δοσίλογων είναι ιστορίες για αγρίους.


Αυτό όμως που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι η αναφορά του Πολάκη στους μαυραγορίτες της Κατοχής.
Πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι κατοχικοί μαυραγορίτες ήταν οι πλέον κατάπτυστοι, αφού το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους.

Αφού λοιπόν ο Πολάκης είπε ότι οι κομμουνιστές στην Κατοχή κυνηγούσαν τους μαυραγορίτες, ας κάνει τον κόπο να πει και κάποια σχετικά παραδείγματα με την απαιτούμενη ιστορική τεκμηρίωση.
Ας πει κάποια ονόματα μαυραγοριτών που κυνηγήθηκαν η ακόμα και εκτελέστηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ.
Μιλάμε φυσικά για ανθρώπους που ήταν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μαυραγορίτες.



Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ άνηκε στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα..
Κάποια σχετικά στοιχεία έχουμε αναφέρει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

 Και αφού αναφερθήκαμε και στο ταξικόν στοιχείον της υπόθεσης, υπενθυμίζουμε ότι ο Πολάκης ήταν η πιο πρόσφατη ζωντανή επιβεβαίωση του ρητού: 
                   "Σαμπάνια χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη"!


Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα




Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».



Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.


Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ


Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί.


Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια.


«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;






Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό; (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).


Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι «Όχι στο μίσος».



Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιος και στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνος των παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ.


Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.


Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;


Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.


Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

«Χτίστε γέφυρες, όχι τείχη»





Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες, μουσουλμάνοι τρομοκράτες έπληξαν το Λονδίνο. Αυτή τη φορά το κτύπημα έγινε με ένα λευκό φορτηγό που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της Γέφυρας του Λονδίνου, χτύπησε πεζούς, και μετά βγήκαν μέσα από αυτό τρομοκράτες και άρχισαν να μαχαιρώνουν με μανία ανθρώπους αδιάκριτα. Επτά δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι 50 βρίσκονται στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένοι. Μόλις έφτασαν ένοπλοι αστυνομικοί εκεί, τρεις από τους επιτιθέμενους πυροβολήθηκαν.

Είναι σίγουρο ότι οι ισλαμιστές θα καταφύγουν σε κάθε μέσο που είναι διαθέσιμο για να προκαλέσουν όσο το δυνατό περισσότερες δολοφονίες. Και καθώς ο αριθμός των επιθέσεων θα αυξάνεται στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, η πίεση στις δυνάμεις ασφαλείας θα καταστεί ανυπέρβλητη, με αποτέλεσμα οι τρομοκράτες να χρησιμοποιούν ολοένα και πιο θανατηφόρα όπλα στους επόμενους στόχους τους.

Στην συγκεκριμένη επίθεση, υπάρχει ένα βίντεο που δείχνει κάποιους ανθρώπους να προσπαθούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να επιτεθούν στους δολοφόνους ρίχνοντας καρέκλες. Ένας Ρουμάνος σεφ έχει γίνει ο ήρωας της επίθεσης του Λονδίνου, καθώς επιτέθηκε σε ένα δράστη και έσωσε 20 άτομα. Στην Κολωνία το βράδυ των μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων από μουσουλμάνους μετανάστες, ήρωας αναδείχθηκε ένας Κροάτηςθυρωρός ξενοδοχείου. Στην τρομοκρατική επίθεση με φορτηγό στο Μόναχο ήρωας που πάλεψε άοπλος με νύχια και με δόντια με τον μακελάρη και έσωσε ζωές, ήταν ο Πολωνός οδηγός του φορτηγού. Ρουμάνος, Κροάτης, Πολωνός. Είναι αυτό ένα τυχαίο δείγμα ή δείχνει το πόσο μαλθακοί και ακίνδυνοι έχουν γίνει οι δυτικοευρωπαίοι άνδρες και πόσο ανθεκτικοί από την νεοταξική μόλυνση είναι ακόμη οι ανατολικοί; Ερώτημα θέτω.



Από την πλευρά τους οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν την πεποίθηση ότι η υιοθέτηση μιας σκληρής προσέγγισης θα "αποξενώσει" τους μουσουλμάνους και θα ωθήσει κι άλλους στην αγκαλιά των φανατικών. Είτε πρόκειται περί πεποίθησης, είτε περίσυγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας (προφανώς το δεύτερο), τα σημάδια αδυναμίας που εκπέμπονται από τους δυτικούς ηγέτες φαίνεται να ενθαρρύνουν περαιτέρω επιθέσεις, όπως το ίδιο κάνει βέβαια και η αξιολύπητη θέση της δυτικής ανθρωπομάζας, που δείχνει να δέχεται πλέον μοιρολατρικά (ή ακόμα και πιο διεστραμμένα, «εξαγνιστικά») το πολυπολιτιστικό της«πεπρωμένο», τονίζοντας μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα το πόσο «ανεκτική» είναι και πόσο «αγάπη» έχει.


Το παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης. Μελαμψός ασιάτης (!) σε εκπομπή του BBC εξεγείρεται φωνάζοντας «δεν είναι αυτή η Αγγλία που ξέραμε», «δεν βλέπετε ότι η μετανάστευση καταστρέφει την χώρα;», «βάλτε αυστηρά όρια στην μετανάστευση» και αποδοκιμάζεται. Αμέσως μετά μια λευκή κυρία πολιτικός (που ανήκει μάλιστα, στο "αντιμεταναστευτικό" UKIP!) αντιδράει μειλίχια ξεστομίζοντας το «πόσο ωφέλιμη είναι η μετανάστευση» και γνωρίζοντας την... αποθέωση από το κοινό(δείτε εδώ). Σημεία των καιρών.





Ένα από τα θύματα της επίθεσης στην Γέφυρα του Λονδίνου ήταν η Καναδή Christine Archibald. Πέθανε στα χέρια του αρραβωνιαστικού της.



Η οικογένεια της Archibald (η οποία βοηθούσε άστεγους) σε δήλωσή της παρότρυνε τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντικά σε άστεγους καταφύγια στη μνήμη της. Η 30χρονη Archibald, η οποία πέθανε στη γέφυρα του Λονδίνου, «δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σκληρότητα που προκάλεσε το θάνατό της», έλεγε η δήλωση.


Ο αδελφός του αρραβωνιαστικού της δήλωσε: «Αυτές οι άσκοπες πράξεις τρόμου πρέπει να σταματήσουν! Τι κάνει κάποιους να θέλουν να καταστρέψουν την ζωή των άλλων; Παρακαλώ ας ζήσει ο καθένας τη ζωή του στο έπακρο, είναι τόσο εύθραυστη και μπορεί να φύγει την οποιαδήποτε στιγμή»…


Μη σκέφτεσαι, μην ζητάς από κανέναν τον λόγο, μην ενεργείς. Απλά να είσαι «καλός άνθρωπος» και να ζήσεις την ζωή σου μέχρι ο τζιχαντιστής της γειτονιάς σου σε λιώσει κάτω από τις ρόδες του φωνάζοντας «αλλάχ ακμπάρ». (Αλλά και τότε θα αναρωτιέσαι "Μα γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όόόλοι αγαπημένοι";)

Οι παραπάνω δηλώσεις συγγενών θυμάτων λένε πολλά. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχισμός του δυτικού ανθρώπου έχει υποστεί κάποιου είδουςμετάλλαξη και δεν υπάρχει θεραπεία πλέον. Για αυτό καταλήγει σε ανούσιες «ευχές», τσιτάτα και παραμύθια της χαλιμάς, λες και αυτά θα εμποδίσουν (ή έστω θα προβληματίσουν!) τον επόμενο δολοφόνο.

Όλες αυτές οι θλιβερές προσευχές και οι ολονυκτίες με κεράκια, καρδούλες και αρκουδάκια είναι μια κραυγαλέα απόδειξη - και λειτουργούν και ως σινιάλο - προς τους τρομοκράτες ότι επιτίθενται σε μια αδύναμη χώρα που είναι ώριμη για κατάκτηση.

Μόνο ένας αφελής μπορεί να πιστέψει ότι η βρετανική κοινωνία θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα αρχίσει να υιοθετεί λύσεις κοινής λογικής, ακριβώς επειδή επτά ακόμα ψυχές προστέθηκαν στην λίστα των θυμάτων. Όχι, η σκληρή αλήθεια είναι ότι αυτή η επίθεση δεν θα αλλάξει τίποτα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ας προετοιμαζόμαστε ήδη για το επόμενο χτύπημα. Τα έχουμε ήδη πει αυτά.

Ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ότι «ξαφνικά» θα ξεσηκωθεί ο κόσμος στην Βρετανία. Το ίδιο ισχύει και για την Γαλλία, την Γερμανία, το Βέλγιο, την Σουηδία και γενικά όλη την Δύση.

Όσοι περίμεναν ότι οι απανωτές δολοφονικές επιθέσεις φανατισμένων μωαμεθανών θα πυροδοτούσαν μια οργή και έναν«ξεσηκωμό» των Ευρωπαίων κατά της μουσουλμανικής εισβολής αλλά και κατά των πολιτικών τους που έκαναν κόλαση την ζωή τους,έπεσαν έξω.

Τίποτα δεν έγινε και προφανώς δεν θα γίνει. Και σε παιδικό σταθμό να μπουν αύριο τζιχαντιστές την ίδια αντίδραση θα δούμε. Κλάματα, «παγκόσμιο σοκ», αρκουδάκια και συναυλίες για την «αγάπη»..




Οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης θέλουν να κατακτηθούν και να καταστραφούν από το Ισλάμ. Αυτό θέλουν. Μπορείτε να τα βάλετε με την πλύση εγκεφάλου, την προπαγάνδα, την τηλεόραση, τους πολιτικούς, την αριστερά, την Μέρκελ, τον Σόρος, τους Μασόνους, τους Εβραίους, και οτιδήποτε άλλο, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή.

Αυτό επέλεξαν οι άνθρωποι. Ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνει στο λαιμό της και τους υπόλοιπους.


Το να προσποιούμαστε ότι η "Ευρώπη πρόκειται να ξυπνήσει τελικά" δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα.


Αλλά η επίθεση αυτή είχε και ένα, ας το πούμε, οξύμωρο.



Ένα αγαπημένο σύνθημα των λίμπεραλ / αριστερών είναι το"Χτίστε γέφυρες, όχι τοίχους" (“Build Bridges not Walls”). Το ειρωνικό είναι ότι οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν και οι δύο σε γέφυρες! Λέτε οι τρομοκράτες να κορόιδευαν τους λίμπεραλ; Μάλλον.


Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε έναν ισλαμιστή τρομοκράτη να χτυπάει ανθρώπους στη Γέφυρα του Γουέστμινστερ και στη συνέχεια να προσπαθεί να μπει στο Κοινοβούλιο, πριν πυροβοληθεί. Αυτή τη φορά η επίθεση είναι ουσιαστικά η ίδια: περισσότεροι νεκροί σε άλλη γέφυρα. Ένας τρόπος ανάγνωσης αυτών των περιστατικών είναι ότι οι τρομοκράτες μας λένε να σπάσουμε τις γέφυρες και να χτίσουμε τοίχους! Θα έπρεπε να τους ακούσουμε.


 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/06/blog-post_6.html

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Κι αν σου κάτσει;



Άρχισαν τα όργανα...
Σίγουρος ο Μακρόν...
Θα πάρει απάντηση η Λεπέν από τους Ευρωπαίους δημοκράτες...

Τρία πουλάκια κάθοταν

Ποιοι είναι αυτοί οι σίγουροι που λένε πως θα βγει ο Μακρόν;
Οι ίδιοι μήπως που έλεγαν πως θα χάσει το BREXIT;
ή μήπως αυτοί που έλεγαν πως θα επικρατήσει η Χίλαρυ;

Και αλήθεια...γιατί τόσος πόνος για το αν θα βγει ο Μακρόν;
μήπως γιατί υποστηρίζουν τόσο πολύ την "δήθεν" δημοκρατία τους;
ή μήπως φοβούνται πως αν συμβεί και στην Γαλλία αυτό που συνέβη με BREXIT και Τραμπ τότε δεν είμαστε πολύ μακριά από το ντόμινο που θα ξηλώσει τις φάμπρικες που έχουν στήσει τα τελευταία 40 χρόνια;

Γιατί τόσος πόνος των Γερμανών στο να χάσει η Λεπέν;
Τι έπαθαν οι Βρυξέλλες και βρίσκονται με κομμένη την ανάσα για το αν θα κερδίσει ο Μακρόν;
τους νοιάζει τι κάνει η Γαλλία;
η φοβούνται τι θα κάνουν αυτοί με τα μικρομάγαζα τους;

Θυμάστε μήπως πόσο σίγουροι ήταν με την επικράτηση της Χίλαρυ;
Θυμάστε μήπως τι έλεγαν για τον Τράμπ;
ποιον Τράμπ; μήπως αυτόν που παρακαλάνε τώρα να τους συναντήσει έστω και για μια φωτογραφία;
Θυμάστε τι έλεγαν τα εδώ παπαγαλάκια;
Φασίστας, ακροδεξιός, συντηρητικός και χίλια δύό άλλα....θυμάστε πόσες μέρες τους πήρε για να κάνουν τούμπες;
και τώρα είναι απλά...ο πλανητάρχης

Και πάλι βιάζονται....να βγάζουν νικητές...
και δεν σκέφτονται πως μπορεί να την ξαναπατήσουν
μετά τι θα λένε;

Τι είναι ο Μακρόν;
ένας Γάλλος Στουρνάρας είναι...τίποτα παραπάνω....τίποτα λιγότερο
ένας Γάλλος θιασώτης της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλευθερισμού

αλλά τι τους νοιάζει; ούτως η άλλως οι ίδιοι που τον στηρίζουν ήταν αυτοί που πριν μερικά χρόνια στήριζαν τον Ολάντ
Τον Ολάντ που έλεγαν πως θα αλλάξει την Ευρώπη
Και το μόνο που άλλαξε ήταν να αρχίσει η VESPA να σκέφτεται πως πρέπει να μεγαλώσει τις σέλες στα μοντέλα της ειδικά για κα@λωμένους προέδρους

Αυτοί στηρίζουν και τον Μακρόν...
Πολιτικοί και ΜΜΕ...

Και άντε ρε παλικάρια και τον βγάλατε τον Μακρόν...τι θα καταφέρετε; τι θα αλλάξει;
το μόνο που θα περιμένουμε είναι την επόμενη φορά που θα αναγκαστούμε να βάζουμε ως τίτλο "Je suis Paris"...και να συλλυπούμαστε τα θύματα της πολιτικής των ανοικτών συνόρων και της παγκοσμιοποίησης...τόσο καλά...

Γιατί όλα αυτά τα ζοφερά που βλέπουμε να έρχονται στο μέλλον της Ευρώπης δεν θα σταματήσουν αν δεν αλλάξουμε

Αλλά πως να αλλάξουν τα πράγματα;

Σήμερα το πρωί άκουσα από Έλληνα δημοσιογράφο να απορεί..."γιατί κάποιοι αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση; τι θα καταφέρουν; είναι σαν να πηγαίνουν στην άκρη της θάλασσας και να διαμαρτύρονται πως δεν θέλουν παλίρροια...τι θα καταφέρουν;"

Μπορεί να έχει και δίκιο...αλλά εγώ θα το αντιστρέψω το παράδειγμα
άντε και δεν βγει η Λεπεν...άντε να πάρει 35% ή 40%...ε και;...στις επόμενες εκλογές θα την πάρει την προεδρία, ότι και να κάνουν....είναι σαν να πηγαίνουν οι ψευτοδημοκράτες μπροστά στην θάλασσα και να διαμαρτύρονται πως έχει παλίρροια! τι θα καταφέρουν...

Πηγή: http://www.greekalert.com/2017/04/blog-post_57.html

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΗΠΑ: Μαθήματα από τη «Μάχη του Μπέρκλεϊ». “The Times They Are A-Changin’” (αλλά από την άλλη)



Άρθρο του Michael Sebastian (Return of Kings)

Επεξήγηση όρων εις την ελληνικήν για καλύτερη κατανόηση: Όπου δείτε στο κείμενο «Δεξιά» (ή «Νέα Δεξιά»), βάλτε «ακροδεξιά». Όπου «συντηρητικοί», βάλτε «(ελαφρο)δεξιοί-νεοφιλελέ», όπου «λίμπεραλ» βάλτε «αριστεροί» και όπου «αριστεροί» βάλτε... «αριστεροί» ή έστω «ακρο-αριστεροί».




Η στιγμή που μια θηλυκιά antifa γρονθοκοπείται έχει γίνει viral. Πριν το νοκ-άουτ, είχε βγει στο facebook και είχε καυχηθεί ότι θα πάει στο Berkeley και θα πάρει "100 ναζιστικά σκάλπ"…




Το ιστορικό: Το περασμένο Σαββατοκύριακο ομάδες "antifa" επιτέθηκαν σε μία (ακόμη) ειρηνική συγκέντρωση οπαδών του Trump στο Berkeley της Καλιφόρνια. Ο στόχος της επίθεσης ήταν να στερηθούν οι υποστηρικτές του Trump του συνταγματικού τους δικαιώματος του συναθροίζεσθαι. Στο παρελθόν, οι «συντηρητικοί» βασίζονταν αποκλειστικά στις δυνάμεις επιβολής του νόμου για την προστασία τους. Για κάποιο λόγο, η αστυνομία του Μπέρκλεϊ δεν έκανε τίποτα. Έτσι έμειναν οι υποστηρικτές του Trump με μια επιλογή – να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να φύγουν τρέχοντας ή να σταθούν και να πολεμήσουν ενάντια στους antifag. Σε αντίθεση με τους «συντηρητικούς» προκατόχους τους που θα είχαν υποχωρήσει, οι νέοι άνδρες ενός νέου εθνικιστικού κινήματος αντεπιτέθηκαν και σημείωσαν μια ιστορική νίκη.



Κάποια συμπεράσματα βγαίνουν από την «Μάχη του Μπέρκλεϊ» για το τι θα συμβεί στο μέλλον.




1. Οι ΗΠΑ έχουν τώρα ένα πραγματικό δεξιό κίνημα

Θρήνος στο twitter : "Οι Militias, οι alt right, οι nazi κλπ κέρδισαν σήμερα στο Μπέρκλεϊ. Ξεπέρασαν σε αριθμούς την αντιπολίτευση (αντισυγκέντρωση), ανταπέδωσαν και κράτησαν το κέντρο της πόλης. Η σημερινή Αμερική".





Ακολουθήστε

Shane Bauer
✔@shane_bauer



Militias, alt-right, nazis etc won today in Berkeley. They outnumbered the opposition, pushed it back, and held downtown. Today's America.
2:28 π.μ. - 16 Apr 2017

1.5921.592 Retweet
1.6821.682 "μου αρέσει"




Μέχρι πρόσφατα, οι ΗΠΑ δεν είχαν ένα πραγματικό δεξιό κίνημα. Ναι, είχαμε το Συντηρητικό Κίνημα, αλλά αυτό το κίνημα περιγράφεται με μεγαλύτερη ακρίβεια ως μια πιο μετριοπαθής εκδοχή του προοδευτικού κινήματος. Ο συντηρητισμός του σήμερα είναι ο λιμπεραλισμός πριν από δέκα χρόνια. Ένα αληθινό δεξιό κίνημα έχει ως στόχο όχι μόνο να διαφυλάξει όσα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά να καταργήσει τον προοδευτισμό.

Η διαδήλωση του Μπέρκλεϊ αποδεικνύει ότι έχει σχηματιστεί ένα δεξιό κίνημα και ότι είναι αρκετά μεγάλο για να συγκεντρώσει μια σημαντική δύναμη για να πάρει μια πόλη που υπήρξε οχυρό της αριστεράς εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να υποβαθμίσουν αυτό το κίνημα, με την ελπίδα ότι θα διαλυθεί ήσυχα. Κάνουν όνειρα.

2. Οι άνδρες είναι πλέον πρόθυμοι να μείνουν όρθιοι - κυριολεκτικά – και να υπερασπιστούν αυτό που πιστεύουν




Νέος θρήνος στο twitter : «Ελπίζω ότι η αριστερά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει το πάνω χέρι στο Μπέρκλεϊ. Το είχε κάποτε. Τώρα.

Προβολή εικόνας στο Twitter



Ακολουθήστε

Shane Bauer
✔@shane_bauer



Charlie from Castro Valley: "I hope that the left realizes it doesn't have a stranglehold" on Berkeley. "They used to. Now
12:52 π.μ. - 16 Apr 2017

119119 Retweet
166166 "μου αρέσει"




Οι συντηρητικοί είναι πρόθυμοι να παρακολουθήσουν πατριωτικές ομιλίες, να ακούσουν ραδιοφωνικές συζητήσεις της all-right, ακόμη να κάνουν δωρεές σε συντηρητικούς χωρίς δράση, αλλά δεν ήταν ποτέ πρόθυμοι να σταθούν και να αντιμετωπίσουν την αριστερά στην πραγματικότητα.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα της συντηρητικής ανικανότητας εμφανίστηκε στο Middlebury College. Ο Δρ Charles Murray, συγγραφέας του "The Bell Curve", κλήθηκε να μιλήσει από μια μικρή ομάδα φοιτητών. Ως παραχώρηση στους λίμπεραλ συμφοιτητές τους, οι φοιτητές κάλεσαν ακόμη έναν λίμπεραλ καθηγητή να «κοντράρει» τον Δρ Murray - μια παραχώρηση που η Αριστερά δεν κάνει ποτέ στους συντηρητικούς. Παρά την παραχώρηση, οι αριστεροί φοιτητές φώναζαν να φύγει ο Murray, οπότε αναγκάστηκε να φύγει (δες εδώ). Οι συντηρητικοί οπαδοί του Murray το μόνο που έκαναν ήταν να... τσιρίζουν εκ των υστέρων το facebook.

Η ανικανότητα του τσιρίσματος δεν είναι κάτι νέο για τους συντηρητικούς. Για σκεφτείτε: οι Συντηρητικοί είναι αυτοί που άφησαν όλο τον δυτικό πολιτισμό να καταστραφεί τα τελευταία 50 χρόνια. Μπορείτε να σκεφτείτε μια φορά που οι συντηρητικοί στάθηκαν να υπερασπιστούν με την φυσική τους παρουσία τις πεποιθήσεις τους; Μπορείτε να αναφέρετε μία φορά που συντηρητικοί διέλυσαν μια αριστερή διαμαρτυρία;

Η Νέας Δεξιά, ανεξάρτητα από τις άλλες αδυναμίες της, αποτελείται από νεαρούς άνδρες που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν αυτό που πιστεύουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει κυριολεκτικά να παλέψουν γι' αυτό.

3. Η Δεξιά μπορεί να έχει την οργάνωση των αριστερών



Τι δεν πάει καλά σε αυτή την φωτογραφία;


Η αριστερά στις ΗΠΑ ήταν πάντοτε καλά χρηματοδοτούμενη και οργανωμένη. Ο ρόλος του Σόρος και άλλων μεγάλων δωρητών στην υποκίνηση της "αντίδρασης" του αριστερού όχλου είναι θρυλικός. Ακόμη και στη δεκαετία του '60 και του '70, ομάδες όπως οι βίαιοι παράνομοι αριστεροί Weathermenχρηματοδοτήθηκαν από πλούσιους λίμπεραλς. Ενώ το συντηρητικό κίνημα είναι καλά χρηματοδοτημένο, το κίνημα της Νέας Δεξιάς δεν είναι. Ωστόσο, δεκάδες δεξιόστροφες ομάδες που κυμαίνονταν από Alt-Right ομάδες, πολιτοφυλακές, βετεράνους και το κίνημα Proud Boys του Gavin McInnes, ήταν σε θέση να κινητοποιηθούν γρήγορα και να αντιμετωπίσουν με τον καλύτερο τρόπο την Αριστερά.

4. Η Δεξιά δεν εξαρτάται από τον Trump




Ενώ ο λόγος της διαμαρτυρίας ήταν η στήριξη προς τον Trump, είναι προφανές ότι το νέο κίνημα της Δεξιάς είναι μεγαλύτερο από τον Trump. Το πλήθος του “Never Trump” τροφοδοτήθηκε από τη φαντασία ότι αν μπορούσαν απλά να νικήσουν τον Trump, το κίνημα της alt Right θα εξαφανιζόταν και τα μέλη του θα επέστρεφαν στο να ψηφίζουν συντηρητικούς όπως ο Marco Rubio. Αυτή η ιδέα ήταν πάντα λάθος. Ο Trump γαλβάνισε τη Δεξιά, αλλάδεν την δημιούργησε. Αυτή δημιουργήθηκε φυσικά ως μια αντίδραση στους χαμηλούς μισθούς, την κακή αγορά εργασίας και την μεταναστευτική πολιτική αντικατάστασης του πληθυσμού. Ο πραγματικός πυρήνας της Δεξιάς είναι ο εθνικισμός.




Η Δεξιά δεν έχει μόνο έναν ηγέτη. Αυτή αποτελεί μια δύναμη προς το παρόν, επειδή το κίνημα δεν μπορεί να καταρρεύσει εάν αφαιρεθεί η πλατφόρμα του ενός μόνο ατόμου. Αυτό είναι που προσπάθησε η ελίτ με την αποβολή του Milo από το Twitter και την επίθεση μέσω του Τύπου στον Richard Spencer. Τίποτα από τα δύο δεν κατάφερε να σταματήσει την άνοδο της Δεξιάς.

5. Οι Antifa και οι Δεξιοί παρουσιάζουν ο ένας τον άλλον σαν να μην είναι άνθρωποι



"Αντιφασισμός" και Pepsi


Η hippie κοπέλα που χτυπήθηκε στη μάχη του Μπέρκλεϊ δημοσίευσε στην σελίδα της στο Facebook ότι ανυπομονούσε να πάρει "100 ναζιστικά σκαλπ". Για αυτήν, οι εθνικιστές δεν είναι Αμερικανοί που έχουν δικαίωμα άποψης. Είναι υπάνθρωποι που δεν αξίζουν να υπάρχουν.

6. Αναμείνατε αύξηση της βίας



Stolen


Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι υποκινητές της βίας ήταν οι antifa. Η εκδήλωση υπέρ του Trump θα είχε παραμείνει ειρηνική, αν οι antifa δεν είχαν επιτεθεί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι οι Δεξιοί ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Οι antifa δεν πρόκειται να τα εγκαταλείψουν τόσο εύκολα. Θα επιστρέψουν. Έχουν ήδη καταφύγει σε σπρέι πιπεριού και μαχαιρώματα. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι δεν θα κλιμακώσουν τη βία σε μελλοντικές συγκρούσεις.



Συμπέρασμα:
Δεν είμαι ποτέ υπέρμαχος της πολιτικής βίας αλλά η Αριστερά κάνει αδύνατη μια ειρηνική συγκέντρωση όσων δεν συμφωνούν μαζί της. Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε δικαίωμα - ακόμη και υποχρέωση - να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ο Μπελογιάννης διέταξε την σφαγή του Μελιγαλά


 Με αφορμή το χθεσινό κακόγουστο σόου των ευρω-μπολσεβίκων για τον δικαίως εκτελεσθέντα σφαγέα και κατάσκοπο Νίκο Μπελογιάννη, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο σχετικό άρθρο για να μαθαίνουν οι νεώτεροι:

 

Σήμερα, Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες Πατριώτες θα μετάσχουν στο μνημόσυνο των θυμάτων της σφαγής από τους κομμουνιστοσυμμορίτες (και για την ακρίβεια της γενοκτονίας), στο Μελιγαλά. Όμως, πέρα από το βομβαρδισμό με ψεύδη από τους ιστοριογράφους της αριστεράς, πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης τρομοκρατίας»; Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. Οι υστερικές κραυγές της αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα… Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι… Σήμερα, τα στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς.

Πως φτάσαμε στη σφαγή 
Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το πράγμα. Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και βάλτε. Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους ανταρτών. Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. Όλα δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι (σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό, όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/o-belogiannis-dietaxe-tin-sfagi-tou-meligala/ © 

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Όταν ο τρομοκράτης είναι μαύρος Τζαμαϊκανός μουσουλμάνος και ...γεννημένος στην Αγγλία!


 Μετά από ένα ακόμα τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, φάνηκε για πολλοστή φορά η αμηχανία των καθεστωτικών.

- Αρχικά απέφευγαν να δώσουν στοιχεία για το θρήσκευμα και την καταγωγή του δράστη.
 Άλλωστε η πολιτική ορθότητα επιτάσσει να μην δίνεται σημασία στην καταγωγή των εγκληματιών, εκτός αν αυτοί είναι λευκοί, διότι ως γνωστόν οι λευκοί (και ειδικά οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες) είναι κατακριτέοι γενικώς.

 - Μετά άφησαν να διαρρεύσει ότι επρόκειτο για άτομο ασιατικής καταγωγής.
 Τυπική προσπάθεια να θολώσουν τα νερά και για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι επρόκειτο για κάποιον μεμονωμένο φανατικό απ΄τις ισλαμικές χώρες της Ασίας.

 Ήταν όμως θέμα χρόνου να βγει η αλήθεια στο φως.
 Ο τρομοκράτης ήταν μαύρος Τζαμαϊκανός με βρετανική υπηκοότητα, και φυσικά φανατικός ισλαμιστής:
 http://www.iefimerida.gr/news/326706/la-stampa-o-abu-izzadeen-drastis-tis-epithesis-sto-londino-vretanos-politis-eihe-dilosei



Βλέπουμε ότι το γεγονός πως είχε γεννηθεί στην Αγγλία δεν έπαιξε απολύτως κανέναν ρόλο στην μετέπειτα φανατική αντι-αγγλική στάση του.
 Δεν δίστασε να γυρίσει την πλάτη στις όποιες "αρχές και αξίες" αυτού του έστω παρηκμασμένου δυτικοευρωπαϊκού κόσμου και να ασπαστεί με φανατισμό μία εξ'ολοκλήρου εχθρική θρησκεία.
 Πήρε την βρετανική υπηκοότητα αλλά όχι μόνο ποτέ του δεν ένοιωσε Άγγλος (και πολύ σωστά αφού δεν ήταν Άγγλος), αλλά αντιθέτως στράφησε με φανατισμό κατά των Άγγλων.
 Προκαλεί εντύπωση το ότι κυκλοφορούσε ελεύθερος παρά το ότι ήταν ήδη γνωστός στις αρχές ως μουσουλμάνος εξτρεμιστής.

 Το σημαντικό στοιχείο είναι το ότι δεν είχε καταγωγή από μουσουλμανική χώρα, οπότε ίσως και να ίσχυε η δικαιολογία ότι "στράφηκε προς τις θρησκευτικές παραδόσεις της χώρας καταγωγής του".
Η Τζαμάικα, απ'όπου καταγόταν, είναι ένα νησί της Καραϊβικής που ουδεμία σχέση έχει με το Ισλάμ.

 Αυτός όμως ασπάστηκε το Ισλάμ.
 Γιατί;
 Μα ξεκάθαρα για λόγους φυλετικού μίσους απέναντι στους λευκούς Άγγλους με τους οποίους μπορεί να είχε μεν την ίδια υπηκοότητα, αλλά τους χώριζε άβυσσος.
 Άλλη μία απόδειξη ότι τα διάφορα κωλόχαρτα (π.χ. διαβατήρια ή χαρτιά νόμιμης παραμονής) δεν έχουν την παραμικρή αξία εφ'όσον πρόκειται για μη-λευκούς.

 Μπορεί να βγουν διάφοροι υπανάπτυκτοι αντιρατσιστές και να πουν ότι:
 "Ο συγκεκριμένος ήταν εξαίρεση και δεν πρέπει να γενικεύουμε για όλους τους μουσουλμάνους, ούτε φυσικά για όλους τους μη-λευκούς που ζουν στην Ευρώπη"

 Μα, τα μάχιμα ριζοσπαστικά στοιχεία μιας εθνοφυλετικής ή/και θρησκευτικής κοινότητας πάντα είναι ένα μικρό ποσοστό της.
 Ποτέ δεν αποτελούν την πλειονότητα. 
 Η πλειονότητα της εν λόγω κοινότητας μπορεί να κρατάει χαμηλούς τόνους αλλά είναι αυτή που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον που θα αναδείξει τους λίγους μάχιμους.
 Αργότερα και αφού αυτοί εκδηλωθούν, με την σιωπηλή ανοχή της εμμέσως πλην σαφώς θα ενθαρρύνει και άλλους να ριζοσπαστικοποιηθούν.

 Π.χ όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό:
 Αν οι μαύροι της Αγγλίας, που είναι κυρίως Τζαμαϊκανής καταγωγής όπως ο δράστης, θίγονταν πραγματικά απ΄τις πράξεις του, θα έπρεπε να πρωτοστατούσαν σε κινητοποιήσεις κατά της τρομοκρατίας.

 Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Βελγίου μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα που έγιναν στις χώρες αυτές από ισλαμιστές.

 Αντιθέτως, δεν έγινε τίποτα. Κάποιες χλιαρές δηλώσεις αποστασιοποίησης κατόπιν εορτής δεν σημαίνουν τίποτα.

 Αυτό δείχνει ότι το σύνολο των μη-λευκών μουσουλμάνων που ζουν στην Ευρώπη, ανεξαρτήτως του τόπου καταγωγής τους και των όποιων χαρτιών του, επιδεικνύουν μία προκλητική ανοχή στην δράση των ριζοσπαστικών στοιχείων που βρίσκονται στις τάξεις τους.
 Όμως όλοι καταλαβαίνουμε ότι η συνεχιζόμενη ανοχή υποδηλώνει μία σιωπηρή αποδοχή και έμμεση στήριξη τέτοιων ενεργειών.

 Ο τρομοκρατικός πόλεμος που διεξάγεται στην δυτική Ευρώπη είναι τόσο θρησκευτικός όσο και φυλετικός και αποσκοπεί μακροπρόθεσμα στην επικράτηση των μη-λευκών μουσουλμάνων στην γηραιά Ήπειρο.
 Όποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, λυπούμαστε για λογαριασμό τους διότι η ηλιθιότητα είναι ανίκητη.

 Όσο για τους ανθρωπιστές και ανεκτικούς δυτικοευρωπαίους ισχύει το γνωστό ρητό:
 Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Γιατί οι κυβερνήσεις φοβούνται τους "Πολεμιστές" τους;


Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση κυνηγάει τους "Βετεράνους" πρώτα. Αυτό το άρθρο μιλά για το τι είναι οι "Πολεμιστές" για την κοινωνία τους.

___________________________________________

απόδοση στα Ελληνικά Γιώργος Ανεστόπουλος

από το masondixontactical

Ο πολεμιστής στη σύγχρονη εποχή

Απόσπασμα από το βιβλίο, Ένας Οδηγός για το Δρόμο του Πολεμιστή

Από τον Stefan H. Verstappen

"...Μακρές, συνεχόμενες περίοδοι ειρήνης και ευημερίας προκαλούσαν πάντα φυσική, διανοητική και ηθική αλλοίωση του ατόμου..."

Bradley Α Fiske, The Art of Fighting

Η φράση "Ο Δρόμος του Πολεμιστή" έχει τις ρίζες της στην αρχαία ιστορία, ακόμη δε και στην προ-ιστορία και στη μυθολογία. Άραγε, έχει κάποια σχέση αυτή η σχολή σκέψης με τη σύγχρονη κοινωνία;

Ναι και μάλιστα αποδεικνύεται ότι είναι ζωτικής σημασίας για όλους, δεδομένου ότι χωρίς πολεμιστές, η τυραννία και η δουλεία είναι το αποτέλεσμα.

Οι Τυραννίες σε όλη την ιστορία είχαν και έχουν μία επαναλαμβανόμενη τάση να κάνουν ό, τι μπορούν για να εξαλείψουν τους "Πολεμιστές" από τους πληθυσμούς τους.


Οι λόγοι είναι προφανείς...

Οι πολεμιστές είναι αυτοί που πάντα προκαλούν προβλήματα για τους τυράννους. Είναι αυτοί που θα εκφράσουν ανοιχτά την γνώμη τους ενάντια στην καταπίεση, που θα ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην βαναυσότητα και που θα πολεμήσουν και θα πεθάνουν για την ελευθερία.

Οι "Πολεμιστές" είναι επίσης οι "ηγέτες της βάσης" γύρω από τους οποίους δυσαρεστημένοι και απογοητευμένοι πολίτες θα συγκεντρωθούν και θα ενωθούν για να στηθεί ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην αδικία.

Οι Πολεμιστές είναι αυτάρκεις και δεν πείθονται εύκολα από την νοοτροπία του όχλου ούτε από την πίεση των "ομοτίμων" γύρω τους, αλλά ούτε και επηρεάζονται από ψέματα και προπαγάνδα.

Οι Πολεμιστές είναι επίσης εκπαιδευμένοι να αντιλαμβάνονται τις απειλές και τους κινδύνους και επομένως είναι οι πρώτοι που θα εντοπίσουν τους απειλητικούς σχεδιασμούς και μεθοδεύσεις ενός τυράννου.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μετατρέπουν τους Πολεμιστές σε ανάθεμα για τις ψυχοπαθητικές δομές εξουσίας.

Χωρίς την τοπική ηγεσία, το θάρρος και την κριτική σκέψη που οι Πολεμιστές παρέχουν στις κοινότητές τους, το υπόλοιπο του πληθυσμού είναι ακυβέρνητο και έτσι εύκολα χειραγωγείται και ελέγχεται από το τυραννικό καθεστώς.

Οι Πολεμιστές είναι σαν τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος στο ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας. Όποτε ξένοι εισβολείς ή ασθένειες εισέρχονται στο σώμα, τα λευκά αιμοσφαίρια επιτίθενται για να υπερασπιστούν το σώμα. Χωρίς πολεμιστές σε μια κοινωνία, αυτή η κοινωνία γίνεται ευάλωτη σε ξένους εισβολείς ή ασθένεια από το εσωτερικό.

Όπως σε κάθε πολιτισμό στο παρελθόν, τα τρέχοντα καθεστώτα μας κάνουν ό, τι μπορούν για να απαλλάξουν τον πολιτισμό μας από τις θετικές αρρενωπές αρχές που εμπεριέχονται στο Τρόπο του Πολεμιστή.

Αντί της αυτοδυναμίας ενός Πολεμιστή, μας λένε να εξαρτώμαστε από το καθεστώς.

Αντί για το θάρρος ενός Πολεμιστή μας λένε να αφηνόμαστε στον διαρκή φόβο του καθεστώτος.

Αντί ένας Πολεμιστής να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την οικογένειά του, μας λένε να περιμένουμε την Πολιτεία να στείλει άνδρες, πάντα πολύ αργά, για να μας υπερασπιστεί.

Αντί για την ικανότητα ενός Πολεμιστή να συλλογίζεται λογικά και να σκέφτεται κριτικά, το κράτος έχει χτίσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου κάποιοι μαθαίνουν να μην σκέφτονται καθόλου και οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέφτονται μόνο ότι και όπως αυτό το κράτος θέλει να σκεφτούν.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν στάθηκαν αρκετά για να κατευνάσουν τους φόβους των ψυχοπαθών της εξουσίας, οι οποίοι αποσκοπούν στο να εξαλείψουν την ίδια την ανεξάντλητη πηγή του "Τρόπου του Πολεμιστή" που είναι η ίδια η αρρενωπότητα. Μέσα από μια πολυμέτωπη επίθεση της δημόσιας εκπαίδευσης, χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, την πολιτική ορθότητα, τον φεμινισμό και τον κοινωνικό μαρξισμό, το Κράτος κατόρθωσε απλά να γεννηθεί ένα αρσενικό φοβισμένο και καχύποπτο.

Όχι μόνο η κυβέρνηση πέτυχε να κλέψει από τα παιδιά την νοημοσύνη και την δημιουργικότητά τους αλλά επίσης κλέβει απ' αυτά και κάθε ίχνος θάρρους.

Το ότι η Πολιτεία έχει ήδη προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να υπονομεύσει τα θεμέλια του "Πνεύματος του Πολεμιστή" είναι ανησυχητικό, καθώς όποιος έχει μελετήσει την ιστορία μπορεί να βεβαιώσει.

Έτσι, το να ακολουθεί κάποιος τον Τρόπο του Πολεμιστή στη σύγχρονη εποχή είναι υψίστης σημασίας, δεδομένου ότι είναι το τελευταίο προπύργιο ενάντια στην ολοκληρωτική δουλεία.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Μόνον ένα ισχυρό, αποφασισμένο, Νέο Εθνικό Κράτος μπορεί να δώσει τις ασύλληπτα σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν...ΠΑΡΑΥΤΑ...



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος


Σύμφωνα με δημογραφική έρευνα που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το 2012 και έκτοτε επανέρχεται ξανά και ξανά, το 2050 το 95% των ανθρώπων δεν θα μπορεί να τεκνοποιήσει με φυσικό τρόπο. Αυτό σημαίνει πως η τεκνοποίηση θα μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ «εργαστηριακά».

Αφήνοντας κατά μέρος τον «ατομικό παράγοντα» (ανθρώπινη έκφραση μέσω της οικογένειας) θα πάμε κατ’ ευθείαν στον «εθνικό».
Ο ΟΗΕ (που έτσι κι αλλιώς ενεργεί όπως και η ΕΕ στα δικά της χωρικά ύδατα όλο και περισσότερο ως «διεθνές διευθυντήριο») θα αποφασίζει πόσους πολίτες θα «παράγει» το κάθε κράτος.

Και βεβαίως θα απωλεσθεί κάθε «εθνικό χαρακτηριστικό».


Η «πολυπολιτισμική, πολυφυλετική, μιγάδικη φιλοσοφία» σε όλο της το μεγαλείο.
Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν πως και η τεχνητή νοημοσύνη/ρομποτική κάπου εκεί γύρω – στα 2050 – θα έχει αρχίσει να «συγκυριαρχεί» στα πράγματα – ο Στ. Χώκινγκ έκανε λόγο μέχρι και για αρχόμενο «πόλεμο» ανθρώπων – μηχανών εκείνη την περίοδο - τότε δεν θέλει και πολύ για να συμπεράνουμε πως αν δεν πάρουμε σοβαρά μέτρα από τώρα, πολύ σύντομα θα πάψει να υπάρχει «Ελληνικό Έθνος»....


Το ίδιο βεβαίως θα μπορούσαν να πουν και εκατοντάδες άλλοι λαοί/έθνη...
Αλλά ο καθένας θα φροντίσει τα του οίκου του καθώς φαίνεται...

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, ο ελληνικός πληθυσμός πρέπει να αυξηθεί δραστικά...
Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν το πάρει σοβαρά πάνω του το ίδιο το κράτος...


Μπορεί να θυμίζει λίγο «ευγονική» το όλο πράγμα, αλλά μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο να εξαφανιστεί η ελληνική φυλή, ας θυμίζει ότι θέλει...

Κι όσο για τους ισχυρότατους εγχώριους πολέμιους της προοπτικής να επιβιώσει το ελληνικό έθνος (οι λάτρεις της «μιγαδικότητας και του πολυφυλετικού κοκτέηλ») κι αυτοί μόνον από ένα αποφασισμένο ισχυρό «εθνικό κράτος» μπορούν να «αντιμετωπιστούν δραστικά».
Σ’ αυτόν τον «αρρωστημένο αχταρμά» αποσκοπεί να συμβάλλει καίρια και η «ευρεία ομοφυλοποίηση» που δουλεύουν κάποιοι μέσα από προγράμματα τύπου «έμφυλες ταυτότητες»...
Και αυτό μπορεί να «αντιμετωπιστεί δραστικά» μόνον μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο, «εθνικό κράτος»....

Επί δεκαετίες, κατόρθωσαν κάποιοι να απογυμνωθεί η Ελλάδα από την παραδοσιακή αγροτική, κτηνοτροφική, δασική και αλιευτική της παραγωγή...
Παραδοσιακοί σπόροι χάθηκαν και αντικαταστάθηκαν με στείρα υβρίδια πολυεθνικών...
Παραδοσιακά οικογενειακά σκάφη (ψαρόβαρκες, καΐκια) καταστράφηκαν...
Ένα από τα πιο παραδοσιακά προϊόντα αυτού του τόπου, το ΑΜΠΕΛΙ, τέθηκε υπό αυστηρό έλεγχο...σχεδόν απαγορεύτηκε...
Η παραγωγή κρέατος και γάλακτος σχεδόν απαγορεύτηκε...


Όλα αυτά μπορούν να επιστρέψουν ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο «εθνικό κράτος»...


Μαζί και η επιστροφή της «μικρής οικογενειακής επιχείρησης» που όλα αυτά τα τομάρια (εγχώρια και ξένα) φρόντισαν και την κατέστρεψαν, την έκαναν απαγορευτική.
Πρέπει να γεννηθούν άφθονες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες.
Για να υπάρξουν όμως δουλειές θέλει στήριξη η ελληνική επιχείρηση αλλά και επιβολή να χρησιμοποιήσει ελληνικά εργατικά χέρια.


Κι αυτό μπορεί να το κάνει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...


Οι παραπάνω επιθέσεις προς το ελληνικό έθνος (και όλα τα έθνη) σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από ανθρώπους που ομνύουν σε κάποιες συγκεκριμένες φιλοσοφίες.
Έναν αχταρμά προτεσταντισμού, νεοεποχίτικων σκοτεινών δοξασιών, διεθνισμού/παγκοσμιοποίησης/αθεΐας και λατρείας του χρήματος και της ύλης (αυτόνομα ως αυθύπαρκτου θεού) απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Συνεπώς, η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν συνασπισμό όπου κυριαρχεί κάτι από τα παραπάνω...ή όλα μαζί...

Αντιθέτως, δεν μπορεί παρά να θεωρούνται θανάσιμοι εχθροί της τόσο αυτές οι φιλοσοφίες, όσο και όσοι ομνύουν σ’ αυτές...ξένοι αλλά και Έλληνες...


Και η «δραστική αντιμετώπιση» τέτοιων ισχυρών σκοτεινών ανθελληνικών συμφερόντων μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα «ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος»...


Μπορεί δε και επιβάλλεται να συνυπάρξει ΜΟΝΟΝ με μια κυρίαρχη θρησκεία...
Την Ορθοδοξία...
Με μια διαφορά...

Το τμήμα εκείνο της Ορθοδοξίας που ακολουθεί το δρόμο του Αγίου Παϊσίου, στου οποίου την σκέψη και την καρδιά υπήρχε χώρος για Ελληνικό Έθνος, Πατρίδα, Πατριωτισμό, Αλύτρωτες Πατρίδες, Πόλη...

Τα υπόλοιπα τμήματα της «υποτιθέμενης ελληνορθοδοξίας» τα οποία επιθυμούν να «συνυπάρξουν» με τα παραπάνω φιλοσοφικοπολιτικά ανθελληνικά συμφέροντα – στα πλαίσια ενός ισοπεδωτικού, αφελληνιστικού Οικουμενισμού - δεν έχουν επίσης καμία θέση στο Νέο Ελληνικό Εθνικό Κράτος...

Κι αυτήν την μάχη επίσης μπορεί να την δώσει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...

Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την εκτεταμένη εισαγόμενη ωμή εγκληματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί καίρια και άμεσα, μαζί με την εν εξελίξει ισλαμική εισβολή σε συνδυασμό με την γενικευμένη αποπολεμοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, τότε καταλαβαίνουμε πως μπροστά μας έχουμε πολύ δύσκολες μέρες...

Όσο καθυστερεί να δοθεί αυτή η μάχη, τόσο δυσκολότερη θα είναι...
Τόσο ο πολυπλόκαμος εχθρός κερδίζει όλο και πιο πολλά οχυρά μέσα στην ελληνική κοινωνία...
Τόσο κερδίζει όλο και περισσότερα προγεφυρώματα...όλο και πιο πολλές μικρές καθημερινές μάχες...

Όσο διστάζουν «αυτοί που έχουν τη δύναμη στα χέρια τους» να πάρουν την απόφαση της «γενικής πολεμικής ρήξης» με τα ανθελληνικά στοιχεία, τόσο αυτό θα είναι όλο και πιο δύσκολο να επιτευχθεί...και πιο επώδυνο...


Η ευθυνοφοβία σε όλο της το μεγαλείο.
Όλοι περιμένουν αφελώς από ένα αφελληνισμένο ανθελληνικό κράτος να τους δώσει την εντολή να χτυπήσουν τους...ανθέλληνες και τους εισβολείς...

Πως είναι αυτό δυνατόν ποτέ να συμβεί;
Οπότε, εγκλωβισμένοι ο καθένας στην «βόλεψή» του περιμένουν ένα θαύμα...
Περιμένουν τον «αστάθμητο παράγοντα» να «ανάψει το φυτίλι»...
Για να έχουν όλοι τους το «άλλοθι» να «χτυπήσουν»...
Καθώς ναι...γεμισμένα και έτοιμα όπλα σαφώς και θα υπάρχουν παντού σε όλη την επικράτεια...ένθεν και ένθεν...

Όλοι έχουν στο νου τους μια "διαφορετική εξέγερση" ο καθένας...
Πλην όμως εξίσου όλοι περιμένουν αυτό το περιβόητο «άλλοθι»...


Πειράματα έγιναν...από διάφορες πλευρές καθώς φαίνεται...
Δεν λειτούργησαν όμως ως «πυροδότες»...
Ούτε ο «Γρηγορόπουλος», ούτε ο «Φύσσας», ούτε τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής»...
Ούτε και τα θύματα της marfin...
Ούτε και οι κατά καιρούς λαθρο-ισλαμομάρτυρες...
Ούτε και τα κάθε τρεις και λίγο ισοπεδωμένα θύματα της antifa που κανένα ΜΜΕ δεν κάνει λόγο...
Ούτε και οι εκτελεσθέντες κατά καιρούς αστυνομικοί...
Ούτε και οι σωροί θυμάτων και εκτεταμένων καταστροφών και απωλειών στον πληθυσμό από μέρους της εγκληματικότητας...
Ούτε βεβαίως και οι πολλές χιλιάδες νεκροί από αυτοκτονίες και εξ’ αιτίας της κρίσης νόσους....
Άρα, κάτι άλλο περιμένει το καζάνι για να εκραγεί...
Το «τυχαίο» δεν επαρκεί καθώς φαίνεται...
Δεν «εξεγείρει» κανέναν...

Ούτε τους εισβολείς, ούτε τα θύματα εισβολέων και πολιτικών, τους βιαζόμενους ιθαγενείς, ούτε τους οργανωμένους και ανοργάνωτους παίκτες...

Μόνον «οργανωμένες επίμονες πολεμικές ενέργειες» κατά όλων όσων έχουν συμμετοχή στην καταστροφή της Ελλάδας θα έκαναν το καζάνι να εκραγεί και να πάρει η χώρα την πορεία της Κάθαρσης βαδίζοντας προς ένα Νέο Εθνικό Κράτος...

Κι αν αυτά φαίνονται σε κάποιους ως μη πολιτικά ορθά, τότε ας σκεφτούμε για μια ακόμη φορά:
«...για ποιόν λόγο τόσα χρόνια κρίσης δεν έχουν οδηγήσει πολιτικούς και – κυρίως – δικαστές να συλλάβουν κάμποσες χιλιάδες λαμόγια και να οδηγήσουν κάμποσα δις κλεμμένα στα δημόσια ταμεία;»


Που πήγε το περιβόητο κυνήγι της διαφθοράς;
Αυτή θα ήταν η απόδειξη πως η δημοκρατία λειτουργεί...
Δεν λειτουργεί τίποτα λοιπόν...
Παρά μόνον η "εύκολη λύση"...το ακατάπαυστο φορολογικό κυνήγι, η εξόντωση των μικρών...της φτωχολογιάς...

Συνεπώς, μόνον η «αστική αιματηρή εξέγερση» υπάρχει...

Άλλωστε τα Έθνη θρέφονται και συντηρούνται από επαναστάσεις και όχι από την γραφειοκρατική αδράνεια και την διαφθορά που γεννιέται μέσα σ' αυτήν...

Μοιάζει "βαρύ";
Γιατί δεν σταματάτε την ισλαμική εισβολή;
Αρκεί η δημόσια εκτέλεση όλων των δεκάδων δουλεμπόρων που έχουν συλληφθεί...
Γιατί δεν σταματάτε την εκτεταμένη εισαγόμενη εγκληματικότητα;
Αρκεί να ενισχυθεί η αστυνομία και να αντιμετωπιστούν με την σκληρή νομοθεσία των ισλαμικών κρατών μερικές εκατοντάδες αλβανομουσουλμάνοι συλληφθέντες...
Δημόσια Εκτέλεση...
Αυτό δεν θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα;
Ε, ας το γευτούν πρώτοι...
Όταν θα μαθευτεί στα μέρη τους δεν θα θέλει να έρθει κανείς εδώ...

Θα μας διώξουν από την ΕΕ;
Καιρός είναι....
Άσε που μάλλον η ΕΕ θα ανακοινώσει διεθνώς πως όποιος λαθρο συλλαμβάνεται σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια θα απελαύνεται στην Ελλάδα...
Οπότε θα γλιτώσουν κι αυτοί μαζί με μάς απ’ αυτή την λαίλαπα...
Θα γίνουμε εμείς ο κακός;
Ε, ας γίνουμε...
Εμείς άλλωστε ήμασταν πάντα η πρώτη γραμμή με το ισλάμ...
Συνεπώς, έχουμε και άλλες προτεραιότητες...

Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε...


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Η καταθλιπτική σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας



Στη Ρουμανία η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που αντιμετωπίζει ήπια φαινόμενα διαφθοράς. Οι Ρουμάνοι ξεσηκώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα επί ημέρες και με μαζικές διαδηλώσεις· έτσι ανάγκασαν τον πρωθυπουργό να σκεφτεί την απόσυρσή του.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση –και μάλιστα της Αριστεράς– περνά συνεχώς μέτρα από τη Βουλή που έχουν οδηγήσει το λαό σε απόλυτη ένδεια, ενώ ετοιμάζεται να ψηφίσει και άλλα. Να τελειώσει με ό,τι έχει απομείνει όρθιο.

Γνωρίζοντας καλά από προπαγάνδα, αφήνει τα πράγματα να φτάσουν στο χείλος του γκρεμού, επιβαρύνοντας το κόστος. Να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και να αποδεχθεί τα μέτρα που θα ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία ως αναγκαία, και φυσική συνέπεια… αποφυγής των κινδύνων που ελλοχεύουν.

Στην Ελλάδα μόνο κάτι μπαχαλάκηδες βγαίνουν στους δρόμους, καταστρέφοντας ό,τι ξεφεύγει από την κυβερνητική λαίλαπα. Ακόμη και ο «αναρχικός» στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι κατά των αντιδράσεων στους πλειστηριασμούς. Ή, καλύτερα, προσεγγίζει τις αντιδράσεις αναλόγως των πολιτικών φρονημάτων του ιδιοκτήτη της πλειστηριαζόμενης κατασκευής.

Στην πρώτη χώρα, τη Ρουμανία, η κοινωνία των πολιτών ξεσηκώθηκε κατά ενός νόμου που συγκάλυπτε φαινόμενα διαφθοράς. Όχι λήψης οικονομικών μέτρων, που συνήθως προκαλούν αντιδράσεις. Αυτό δείχνει υγεία.

Στην Ελλάδα, τέτοιες ευαισθησίες σε φαινόμενα διαφθοράς επιδεικνύονται μόνο κατά τις συζητήσεις στα καφενεία, όπου κατακεραυνώνονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου οι πολιτικοί της αντίπαλης παράταξης. Οι «δικοί μας» καλύπτονται πίσω από τη νεοεφευρεθείσα ρήση «γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν;».

Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να σηκωθεί από τον καναπέ του και να διεκδικήσει. Καλυπτόμαστε πίσω από το εύκολο εφεύρημα της απουσίας εναλλακτικής λύσης και το γενικό ρητό «τι να σου κάνει ο λαός όταν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί». Αλλά στις δύσκολες στιγμές η ιστορία έχει αποδείξει πως οι λαοί παίρνουν τις τύχες στα χέρια τους.


Και όποιος λαός δεν το κάνει, η τύχη του θα είναι τραγική.

Σε περιόδους κρίσης σε όλες τις χώρες εμφανίζονται νέα κοινωνικά κινήματα, νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, μια νέα και δυναμική διανόηση. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσει κανείς την από τις πρώτες ημέρες της Μεταπολίτευσης διαμόρφωση αυτού του «ρευστού πράγματος» που ονομάστηκε ΣΥΡΙΖΑ (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από την επομένη της Μεταπολίτευσης), τίποτε άξιο λόγου δεν προέκυψε από τη δραματική κρίση. Ποια είναι η σημερινή διανόηση της χώρας;

Η Ρουμανία φαίνεται να έχει μια δυναμική κοινωνία πολιτών. Στην Ελλάδα αυτό το είδος δεν διαμορφώθηκε ποτέ. Και όταν έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαμορφωθεί, ήταν ιμιτασιόν. Καταστράφηκαν από αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί «αθηναϊκή πρόσληψη», που έχει κάτι ψευδές, ατομικό, συγκεντρωτικό, συμφεροντολογικό.

Η Αθήνα, ως πρωτεύουσα, το διαμόρφωσε και το διέχυσε σε όλη τη χώρα. Σήμερα κυριαρχεί ανά την επικράτεια. Το βλέπουμε στα campus με τους πρόσφυγες. Τα χρήματα της ΕΕ δόθηκαν με κριτήρια «ημετέρων» είτε πρόκειται για άτομα είτε για οργανώσεις, και το αποτέλεσμα είναι αυτή η τραγική εικόνα που παρακολουθούμε, που δεν τιμά ούτε τη χώρα ούτε το λαό της.

Εδώ αποκαλύφθηκαν οι σκοπιμότητες αυτοαποκαλούμενων «αναρχικών» –τους διαχωρίζω από τους ιδεολόγους αναρχικούς, στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι–, «αντιεξουσιαστών», κάθε λογής αριστερών και λοιπών αναλόγων δυνάμεων. Για όλους αυτούς εκείνο που προέχει είναι η άσκηση της δικής τους ιδιότυπης εξουσίας και η χρησιμοποίηση της δήθεν ιδεολογίας τους για το ατομικό βόλεμα. Υπάρχουν εξαιρέσεις, βεβαίως, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.


Στην Ελλάδα ο δυναμισμός της κοινωνίας στην καλύτερη περίπτωση έχει ανασταλεί.

Τα πλέον δυνάμει δυναμικά στρώματα δεν είναι διατεθειμένα να σπάσουν τις κομματικές δαγκάνες και να αλλάξουν τη μοιραία στενά κομματική παράδοση από την έναρξη της Επανάστασης ως σήμερα. Εγκαταλείπουν τη χώρα και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Αυτό που μένει, χωρίς το απόλυτον του λόγου, σε μια γηράσκουσα κοινωνία είναι η παθητική πλευρά της. Από τους μπαχαλάκηδες ως τους καφενόβιους. Είναι η κοινωνική σύνθεση που θέλει να διαμορφώσει η πολιτική εξουσία για να αναπαράγει τα προνόμιά της. Οι υπόλοιποι δεν την ενδιαφέρουν γιατί την ξεπερνούν. Της σωτηρίας της πατρίδος προέχει η κομματική και πολιτική επιβίωση των μετριοτήτων που κατέλαβαν τα κόμματα και τα χρησιμοποιούν ως προσοδοφόρο επάγγελμα.

Δοκιμάστε να δραστηριοποιηθείτε πολιτικά σε κάποιον από τους φορείς που διεκδικούν εξουσία και θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. Εκτός και αν συνταχθείτε ως δουλικός υπάκουος χειροκροτητής σε κάποια από τις «τάσεις».

Δεν έφτασε ούτε το σημερινό δράμα, οικονομικό και κοινωνικό για να μεταβάλει η χώρα νοοτροπία σε όλα τα κοινωνικά κλιμάκια, και να ξεκινήσει από μια νέα αρχή.

Είναι μεγάλη η ευθύνη μας, ως λαού, που δεν διεμβολίσαμε τη διαχρονική προσπάθεια της εξουσίας να αναπαράγει τα σαθρά θεμέλιά της. Ακόμη και η σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας είναι δυστυχώς καταθλιπτική για τη χώρα μας


 

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η μαλθακοποίηση των αγοριών






Εξαιρετικό άρθρο από το The Mermaid Tavern

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου. Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες. Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε. Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμόκαι φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.

Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν. Μία ολόκληρηγενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά έγιναν πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα. Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.


Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στην ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται. Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν». Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.


Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.


Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.