Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Δεν είναι κάθε απόσχιση ίδια! Η θέση των Νοτίων εθνικιστών για την ανεξαρτησία της Καταλονίας


του Palmetto Patriot (Occidental Dissent) / ΚΟ


Πρόσφατα, ο Δρ Michael Hill, πρόεδρος της Λίγκας του Νότου (League of the South), βγήκε να διακηρύξει στο Twitter την επίσημη υποστήριξη της οργάνωσης των Νότιων Εθνικιστών στην απόσχιση της Καταλονίας από την Ισπανία.
The EU opposes Catalan independence; The League of the South therefore supports their right to self determination.— Michael Hill (@MichaelHill51) 4 Οκτωβρίου 2017

Η Καταλονία ή Cataluña είναι μια σχετικά πλούσια, πυκνοκατοικημένη (7,5 εκατομμύρια άνθρωποι) Αυτόνομη Κοινότητα με τη δική της ιστορική γλώσσα, την Καταλανική, η οποία εξελίχθηκε από τη κοινή Λατινική μαζί με τις άλλες (στενά συνδεδεμένες) γλώσσες της Ιβηρικής (εκτός από τη Βασκική). Υπάρχουν περίπου 5.4 εκατομμύρια Καταλανοί σε όλο τον κόσμο, από τους οποίους τα 4.8 εκατομμύρια ζουν στην Καταλονία. Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της περιοχής αποτελείται από ανθρώπους που μετακόμισαν από άλλες περιοχές της Ισπανίας για καθαρά οικονομικούς λόγους. Και στην Καταλονία υπάρχει επίσης ένας μεγάλος μη ευρωπαϊκός πληθυσμός. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν περίπου το 7,3% του πληθυσμού. Μόνο το 52% των ανθρώπων είναι καθολικοί, η ιστορική θρησκεία της περιοχής. Σύμφωνα με μελέτες, το 46% των ανθρώπων θεωρούν τα ισπανικά τη μητρική τους γλώσσα, ενώ το 37% θεωρεί την καταλανική ως τέτοια. Η περιφερειακή κυβέρνηση και τα δημόσια σχολεία χρησιμοποιούν την καταλανική ως κύρια γλώσσα τους.



Για έναν Νότιο Εθνικιστή ή αν θέλετε, ευρύτερα έναν οπαδό τηςAlt-Right, υπάρχουν κάποια προβλήματα ως προς την υποστήριξη της απόσχισης της Καταλονίας από την Ισπανία. Η υποστήριξη για την απόσχιση της Καταλανίας είναι μειοψηφική θέση ακόμη και στην Καταλονία. Οι αποσχιστές αποτελούν περίπου το 40% του πληθυσμού με σχεδόν το 50% να είναι αντίθετο στην απόσχιση. Το πρόσφατο δημοψήφισμα, το οποίο ήταν παράνομο σύμφωνα με την καταλανική και την ισπανική νομοθεσία, το μποϊκόταραν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Καταλονία και μόνο το 42% των ψηφοφόρων στην περιοχή συμμετείχε. Από αυτούς που συμμετείχαν το 92% υποστήριξε την απόσχιση. Αυτό σημαίνει ότι η απόσχιση της Καταλονίας στηρίζεται από το 39% όλων των ψηφοφόρων.



Η καταλανική αιτία (cause) έχει συσχετιστεί ιστορικά με τηριζοσπαστική Αριστερά. Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του 1930 η περιοχή ελέγχθηκε από κομμουνιστικές και αναρχικές ομάδες που διεξήγαγαν πόλεμο κατά των Ισπανών εθνικιστών και του καθολικού κλήρου. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές εικόνες αφρικανών και μουσουλμάνων αλλοδαπών που κρατούν καταλανικές σημαίες. Το Reuters, ανέφερε, στις 16 Ιουνίου 2017, ότι οι Καταλανοί αποσχιστές είναι ανοιχτά ελκυστικοί στους μετανάστες του Τρίτου Κόσμου. Διαβάζουμε:


"Σε μια αίθουσα του Δήμου στην ισπανική περιφέρεια της Καταλονίας, προβάλλουν δύο ακτιβιστές της ανεξαρτησίας με τις καταλανικές σημαίες με τις κόκκινες και κίτρινες ρίγες: ένας τουριστικός οδηγός που γεννήθηκε στη Συρία και ένας Ισπανός βουλευτής που γεννήθηκε στην Ουρουγουάη.

Μόλις τρεις μήνες πριν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, οιπολιτογραφημένοι μετανάστες έχουν αναλάβει σημαντικό και εξέχοντα ρόλο στην εκστρατεία τόσο ως ακτιβιστές όσο και ως υποστηρικτές (της ανεξαρτησίας).


Η Καταλονία έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά μεταναστών στην Ισπανία, με ένα 14% των κατοίκων να είναι αλλοδαποί και οι ψήφοι τους μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμες για το κίνημα ανεξαρτησίας.


"Θέλουμε να είμαστε μια πολύ ανοιχτή και ‘ενσωματωμένη’ κοινωνία", δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Καταλονίας,Oriol Junqueras στο Reuters.


Οι επικεφαλείς της εκστρατείας για την ανεξαρτησία ενθαρρύνουν ακόμη και τους μετανάστες χωρίς δικαίωμα ψήφου να ζητήσουν από τους συμπατριώτες και τους φίλους τους να ψηφίσουν υπέρ της ανεξαρτησίας και υποστηρίζουν ότι η καταλανική ιθαγένεια θα δοθεί σε όλους τους μετανάστες που ζουν στην περιοχή αν η Καταλονία εγκαταλείψει την Ισπανία".


Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αυτό καλό για τους Λευκούς, τους παραδοσιακούς ή ακόμα και τους Καταλανούς; Αυτοί οι "εθνικιστές" είναι πρόθυμοι να δώσουν την υπηκοότητα σε Αφρικανούς και Άραβες ως αντάλλαγμα για μια ψήφο υπέρ της απόσχισης.


Σε αντίθεση με την Καταλονία, η απόσχιση της Νότιας Καρολίνας από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1860προκλήθηκε συγκεκριμένα από τις φυλετικές ανησυχίες του Λευκού πληθυσμού της πολιτείας. Τα έβαλαν με τον Λίνκολ, αποκαλώντας τον “Abraham Africanus the First” (Αβραάμ Αφρικανός ο Α΄) και του επιτέθηκαν εξαιτίας της αντίθεσής του στη δουλεία – που ήταν η βάση της οικονομίας του Νότου και του πατερναλιστικού, φιλο-λευκού κοινωνικού συστήματος. Όταν οι νότιες πολιτείες αποσχίστηκαν, ο αντιπρόεδρός τους, Alexander Stephens δήλωνε ανοιχτά ότι η κυριαρχία των Λευκών στο Νότο και ο θεσμός της δουλείας, αποτελούσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας Συνομοσπονδίας. Η αιτία του Dixie στη δεκαετία του 1860 μέχρι το κίνημα των «πολιτικών δικαιωμάτων» της δεκαετίας του 1960 ήταν η κυριαρχία των Λευκών και η νότια κουλτούρα. Ο Νότος αγωνίστηκε στρατιωτικά και πολιτικά για την υπεράσπιση μιας υπέρ-λευκής, αντι-εξισωτιστικής, αντιδημοκρατικής, παραδοσιακής και πατερναλιστικής μορφής κοινωνίας. Εν τω μεταξύ, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Καταλονίας, OriolJunqueras, λέει ότι οι συνάδελφοί του αποσχιστές στρατολογούν Αφρικανούς και Μουσουλμάνους, γιατί «θέλουμε να είμαστε μια πολύ ανοιχτή και ‘ενσωματωμένη’ κοινωνία».



Συνοπτικά, η καταλανική αιτία δεν είναι μια σαφής περίπτωση υποστήριξης της αυτοδιάθεσης, διότι δεν απολαμβάνει την υποστήριξη της πλειοψηφίας (πολύ λιγότερη στήριξη, από ότι είχαν οι αποσχιστές στη Νότια Καρολίνα και το μεγαλύτερο μέρος τηςDixie). Και η αιτία τους συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση, τον κομμουνισμό, τον αναρχισμό και τη Λευκή γενοκτονία. Εάν υπάρχουν δεξιοί καταλανοί εθνικιστές που επιθυμούν να διατηρήσουν την εθνική τους ομάδα και να κρατήσουν την Καταλονία καταλανική τότε εντάξει. Έζησα στην Ισπανία για τέσσερα χρόνια και γνώρισα αρκετούς καλούς, αξιοπρεπείς Καταλανούς που ήταν υπερήφανοι για τον πολιτισμό τους και επίσης αφοσιωμένοι στην Ισπανία. Οι μοναδικοί Καταλανοί αποσχιστές που συνάντησα ήταν λίμπεραλ/αριστεροί παγκοσμιοποιητές που προτιμούσαν την κυριαρχία της ΕΕ από εκείνη της Μαδρίτης. Αυτό δεν αποτελεί βήμα προς τα εμπρός. Ακόμα και αν οι Καταλανοί εθνικιστές καθάριζαν το κίνημα από τους κομμουνιστές, τους globalists και τους τριτοκοσμικούς, η αιτία τους εξακολουθεί να μην απολαμβάνει την υποστήριξη της πλειοψηφίας στην Καταλονία. Οι Νότιοι εθνικιστές πρέπει να είναι έξυπνοι και να αποφύγουν να υποστηρίξουν αυτήν την αιτία Μπορούμε να είμαστε φίλοι τόσο με νόμιμους καταλανούς εθνικιστές όσο και με ισπανούς εθνικιστές. Δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει το Dixie από το να πάρει επίσημα μέρος σε αυτή τη διαμάχη.





Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την υπόθεση ανεξαρτησία τηςΣκωτίας. Μια πιο εμπεριστατωμένη εξέταση του προγράμματος της ανεξαρτησίας της Σκωτίας αποδεικνύει ότι οι αποσχιστές επιθυμούν να αποχωρήσουν από τη Βρετανία και να υποταχθούν ολοκληρωτικά στην ΕΕ για όλα τα θέματα, δικαιοσύνης, οικονομίας, εργασίας, ακόμη και «ρητορικής μίσους» και εγκλημάτων σκέψης. Σχετικά με το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης, το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας έχει υιοθετήσει τις αριστερές πολιτικές της Σουηδίας. Μάλιστα. Προσκαλούσαν ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Ισλαμικού Τρίτου Κόσμου, να μετακομίσει στη Σκωτία και να τους αναγνωρίσουν ως Σκωτσέζους! (όχι, δεν είναι όλα Braveheart!)


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Καλοδεχούμενη η επιτυχία του AfD, αλλά ας κρατάμε μικρό καλάθι


  Η επιτυχία του ΑfD στις χθεσινές γερμανικές εκλογές έρχεται να προστεθεί σε μία ακολουθία εκλογικών αποτελεσμάτων που ενόχλησαν το παγκόσμιο κατεστημένο. Το BREXIT και η νίκη του Τραμπ ήταν τα σημαντικότερα εξ'αυτών.
 Οι άναρθρες ύβρεις και τα μοιρολόγια των διαφόρων καθεστωτικών απ'όλο το πολιτικό φάσμα ήταν αντιδράσεις 100% προβλέψιμες και ανάξιες λόγου.
 Ας κάνουν ομαδικές ψυχοθεραπείες μπας και χωνέψουν το χθεσινοβραδινό γερμανικό αποτέλεσμα. Πρόβλημά τους.

 Το θέμα είναι το ΑfD, και όχι οι γελοίοι καθεστωτικοί.
 Καταρχήν να τονίσουμε ότι τα περί "ναζισμού" που χρεώνονται στο εν λόγω κόμμα είναι γελοιότητες.
 Το AfD είναι ένα αντι-ισλαμικό, αντι-μεταναστευτικό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα που εστιάζει στην ανάγκη διατήρησης της εθνικής ταυτότητας του λαού του. Παράλληλα είναι και φιλορωσικό, όπως συμβαίνει με αρκετά από αυτά τα κόμματα.
 Δεν έχει εκφράσει αντισημιτικές ή φυλετιστικές θέσεις (κάτι μάλλον αναμενόμενο αφού το νομικό πλαίσιο στην Γερμανία δεν αφήνει και πολλά περιθώρια... η δημοκρατία βλέπετε..). Το ακριβώς αντίθετο μάλλον ισχύει, αφού και μαύρους υποψηφίους έχει και ανοιχτά έχει εκφραστεί υπέρ του Ισραήλ..
Οι θέσεις του για το ζήτημα των ομοφυλοφίλων και του φιλελευθερισμού είναι νεφελώδεις. Συναρχηγός του κόμματος είναι μία δηλωμένη φιλελεύθερη ομοφυλόφιλη (που συζεί με μία μελαμψή Σριλανκέζα...) που έχει εργαστεί μεταξύ άλλων και στην Goldman-Sachs...
 Επίσης η ύπαρξη αυτής της ιδιότυπης διαρχίας στην ηγεσία του κόμματος δημιουργεί δικαιολογημένα ερωτηματικά για το μέλλον και την συνοχή του.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το ΑfD αρχικά ξεκίνησε σαν ένα κόμμα που ησχολείτο σχεδόν αποκλειστικά με οικονομικά ζητήματα, και αργότερα προσέθεσε στην ρητορική του και τον αντιμεταναστευτικό/αντι-ισλαμικό λόγο όταν άρχισαν να φτάνουν στην Γερμανία τα καραβάνια των "προσφύγων".

 Τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ΑfD θα πρέπει λοιπόν να μας κάνουν εξαιρετικά επιφυλακτικούς απέναντί του.
 Σίγουρα είναι θετικό όταν σε μία μεγάλη χώρα όπως η Γερμανία που μαστίζεται απ΄την νεοταξίτικη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, αναδεικνύεται τρίτη δύναμη με διψήφια ποσοστά ένα κόμμα με -έστω στοιχειώδεις- πατριωτικές θέσεις.
 Σίγουρα είναι μέγιστη αφέλεια το να απαιτούμε πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας από οποιοδήποτε δυτικοευρωπαϊκό κόμμα.
 Είναι όμως εξίσου αφελές να αγνοούμε τα διόλου ευκαταφρόνητα γκρίζα σημεία στην εικόνα του AfD.

 Ας κρατάμε μικρό καλάθι λοιπόν, και ας αφήσουμε τους αλλόφρονες καθεστωτικούς να γκαρίζουν περί ναζισμού...

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

“Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ποτέ δεν με απεκάλεσε λευκό σκουπίδι"...

Tου Vincent Law (AltRight)

Όλες οι ειδήσεις μιλάνε για την Κορέα, αλλά δεν παρακολουθώ πραγματικά την κατάσταση. Είμαι βέβαιος ότι είναι ενδιαφέρον από την πλευρά των πολεμικών παιχνιδιών. Η ιδέα η Βόρεια Κορέα να τοποθετήσει ένα πυρηνικό όπλο σε έναν ICBM (διηπειρωτικό βαλλιστικά πύραυλο) είναι κάτι που θα αλλάξει την δύναμη ισορροπίας στην Ανατολική Ασία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αναμέτρηση επικών διαστάσεων.

Τούτου λεχθέντος, δεν είμαι σίγουρος ότι θα δεχθώ αμάσητη ολόκληρη την αφήγηση περί "κακής Βόρειας Κορέας". Το έχω ακούσει τόσες φορές ήδη από τους συνήθεις υπόπτους. Θυμάμαι να ακούω πώς ο Σαντάμ ήταν κακός και ήθελε να ανατινάξει τον κόσμο. Θυμάμαι ότι άκουσα για τον Καντάφι, για τον Άσαντ, για τον Πούτιν και για τον Donald Trump επίσης.

Γενικά, έχω αναπτύξει ένα σκεπτικισμό για όποιο πόλεμο οι ψευταράδες των μέσων ενημέρωσης προσπαθούν να μας πλασάρουν στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ή της «παγκόσμιας ασφάλειας». Έχω αναπτύξει έναν χρυσό κανόνα που πάντα ακολουθώ.

Η κίνηση του Trump για την αντιμετώπιση της Κίνας τον οδήγησε να αντιμετωπίσει και τη Βόρεια Κορέα.

Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, οι δύο χώρες έχουν μια τεταμένη σχέση ως αποτέλεσμα του χτυπήματος του Κιμ στην φιλο-κινεζική ομάδα στην κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Η Κίνα έχει μεταρρυθμίσει και καταστρέψει τους παλιούς τρόπους, ενώ ο Κίμ έχει μειώσει τους «μεταρρυθμιστές» μέσα στην κυβέρνηση.

Καλό για αυτόν. Το να ξεπουλιέσαι στην Νέα Παγκόσμια Τάξη φαίνεται ελκυστικό, αλλά παρουσιάζει μεγάλο κόστος για την εθνική κυριαρχία, όπως έδειξε η περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από αυτά που καταλαβαίνω, η Βόρεια Κορέα έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα που συνδέονται κυρίως με το γεγονός ότι είναι διπλωματικά απομονωμένη. Η Βόρειος Κορέα είναι ως επί το πλείστον ορεινό έδαφος και δεν μπορεί να παράγει αρκετά τρόφιμα για να ταΐσει τους δικούς της. Έχουν ξεμείνει από άνθρακα και χωρίς την υποστήριξη της ΕΣΣΔ ή της Κίνας, έχουν βρεθεί στη γωνιά.

Έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στον στρατό τους, εις βάρος των αυξανόμενων ανέσεων για τους πολίτες τους. Έχουν γίνει μια σύγχρονη Σπάρτη που βρίσκεται στα βουνά και έχει θέα προς τα νότια σύνορά της, την Αθήνα.






Εν τω μεταξύ, οι ελιγμοί του Trump εναντίον της Βόρειας Κορέας τον βοηθούν να διατηρήσει μια σκληρή εικόνα στο πλήθος των «Αμερικάνων πατριωτών». Αυτοί οι πρώην ψηφοφόροι του Μπους εξακολουθούν να θυμούνται ότι εκτός από το Ιράν, η Βόρεια Κορέα βρίσκεται κάπου στη λίστα των "άξονων των κακών χωρών" τις οποίες οι ΗΠΑ ορκίζονται να καταστρέψουν. Επομένως, έχει νόημα γιατί ο Trump κοιτάει στο εξωτερικό για να βελτιώσει την δημοτικότητά του στο εσωτερικό.

Αλλά δεν με νοιάζει πραγματικά η Βόρεια Κορέα.

Δεκάρα δεν θα έδινα εάν η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια Κορέα. Νομίζω ότι πολλοί άντρες της Νότιας Κορέας θα μπορούσαν ακόμη να επωφεληθούν από τη βορειοκορεατική κυριαρχία. Βλέπετε, όταν ήμουν στο κολέγιο, είχα φίλο έναν φοιτητή από τη Νότια Κορέα που μου είπε για το πόσο γρήγορα οφεμινισμός έχει καταλάβει τη νοτιοκορεάτικη κοινωνία. Αργότερα, έμαθα ότι μια παράξενη σέκτα μαγισσών (!) έχει εξαπλωθεί στη χώρα (την πρόεδρο της χώρας καθοδηγούσε ένας σαμάνος "κορεάτης Ρασπούτιν" & μετά τον θανατό του η κόρη του), γεγονός που επιβεβαίωσε στο μυαλό μου όλα όσα μου είπε. Οι περισσότεροι νοτιοκορεάτες που συνάντησα είναι αδύναμα μαλθακά αγόρια και αναμφισβήτητα η χώρα αντιμετωπίζει μια δημογραφική ύφεση.



Δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος χωρίς το Kpop;


Αλλά είναι πλούσιοι. Το να έχεις τις ΗΠΑ να πληρώνουν για ένα μεγάλο κομμάτι των αμυντικών δαπανών τους είναι κάτι που βοηθά σίγουρα.

Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό το γεγονός, τα πάνε καλά οικονομικά, υποθέτω. Ο καπιταλισμός και μια τεράστια αγορά στην Αμερική για τα φθηνότερα ηλεκτρονικά τους και τα αυτοκίνητά τους έχουν κάνει θαύματα στην οικονομία τους.

Οπότε, αυτό δεν είναι που έχει σημασία;
Αστειεύομαι.

Το μόνο πράγμα για το οποίο καταγγέλλω την Βόρεια Κορέα είναι ότι ο ηγέτης τους είναι χοντρός, παρόλο που οι απλοί άνθρωποι τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα. Αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο η φωνή της «ισότητας» μέσα μου που μιλάει. Ίσως στην κουλτούρα τους να θεωρείται καλή τύχη να είσαι χοντρός και η στρογγυλή κοιλιά του Κιμ να θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και περιουσία για ένα ολόκληρο έτος ή κάτι τέτοιο.

Δεν είμαι σίγουρος.



Αλλά ένα πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι δεν σχεδιάζω να εμπλακώ συναισθηματικά στον πόλεμο προπαγάνδας για τη Βόρεια Κορέα. Ο Kim ποτέ δεν με αποκάλεσε "λευκό σκουπίδι". Ο Kimδεν γέμισε ποτέ στη χώρα μου με τριτοκοσμικούς μετανάστες για να αντικαταστήσει δημογραφικά εμένα και τους απογόνους μου. ΟKim ποτέ δεν έκανε τις γυναίκες στην χώρα μου παρανοϊκές φεμινίστριες. Ο Kim ποτέ δεν απαίτησε να μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι Λευκός.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Κιμ είναι ένα καλό αγόρι που… "dindu nuffin” («δεν έκανε τίποτα», που λένε και οι έγχρωμοι…). Και αν θέλουν να φτιάξουν πυρηνικά για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχουν την τύχη του Ghaddafi, λέω “ο θεός μαζί τους”. Μόλις τοποθετήσουν εκείνο το πυρηνικό όπλο σε ένα ICBM τότε οι πιθανότητες να υπάρξει ένας καυτός πόλεμος στην περιοχή πέφτει κοντά στο 0%. Τα πυρηνικά είναι υπέροχα στο να διατηρούν την ειρήνη...


Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ερώτηση προς κ.Πολάκη: Ποιους μαυραγορίτες κυνήγησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή; Πείτε μας, έστω και έναν...




Χθες, ο γνωστός "πολλά-βαρύς" συριζαίος Π.Πολάκης ξαναχτύπησε γράφοντας τα εξής:

"Οι κομμουνιστές στην κατοχή κυνηγούσαν μαυραγορίτες και δοσίλογους"

Καταρχήν, η χρήση του όρου δοσίλογος απ΄τον Πολάκη στερείται νοήματος διότι τότε το κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποκαλούσε προδότες και δοσίλογους όλους αυτούς που δεν ήταν μαζί του.
Κοινώς ακολουθούσε την λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας."
Ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος το είχε πει ξεκάθαρα: Πας μη εαμίτης γκεσταπίτης.

Συνεπώς τα περί δοσίλογων είναι ιστορίες για αγρίους.


Αυτό όμως που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι η αναφορά του Πολάκη στους μαυραγορίτες της Κατοχής.
Πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι κατοχικοί μαυραγορίτες ήταν οι πλέον κατάπτυστοι, αφού το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους.

Αφού λοιπόν ο Πολάκης είπε ότι οι κομμουνιστές στην Κατοχή κυνηγούσαν τους μαυραγορίτες, ας κάνει τον κόπο να πει και κάποια σχετικά παραδείγματα με την απαιτούμενη ιστορική τεκμηρίωση.
Ας πει κάποια ονόματα μαυραγοριτών που κυνηγήθηκαν η ακόμα και εκτελέστηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ.
Μιλάμε φυσικά για ανθρώπους που ήταν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μαυραγορίτες.



Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ άνηκε στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα..
Κάποια σχετικά στοιχεία έχουμε αναφέρει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

 Και αφού αναφερθήκαμε και στο ταξικόν στοιχείον της υπόθεσης, υπενθυμίζουμε ότι ο Πολάκης ήταν η πιο πρόσφατη ζωντανή επιβεβαίωση του ρητού: 
                   "Σαμπάνια χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη"!


Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα




Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».



Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.


Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ


Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί.


Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια.


«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;






Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό; (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).


Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι «Όχι στο μίσος».



Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιος και στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνος των παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ.


Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.


Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;


Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.