Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Πολιτιστικός Μαρξισμός: Η καρδιά του ηθικού ξεπεσμού μας






Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).


Άλλοι φωνάζουν, άλλοι γράφουν, και μερικοί βγαίνουν στους δρόμους.


Πέρα από γενικές καταγγελίες και απόδοση ευθυνών στις «άθεες κυβερνήσεις», στους «κακούς πολιτικούς» ή και στον «Σατανά», ουδείς δείχνει να κατονομάζει την ιδεολογική μήτρα όλων αυτών. Τον μεγάλο ποταμό από τον οποίον προέρχονται όλοι οι παραπόταμοι. Και αυτός ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός(Cultural Marxism).


Ένας λόγος που δεν κατονομάζεται είναι η κουλτούρα του «να μην φέρουμε την πολιτική μέσα στην εκκλησία» (sic). Και ένας άλλος – ίσως ο πιο σημαντικός – είναι ότι ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα σε πολλές εκκλησίες! Οπότε δεν λογίζεται καν εχθρός...


Και όμως ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η αιτία της ηθικής αποσύνθεσης της κοινωνίας.


Ο πολιτιστικός μαρξισμός βγήκε από τα σπλάχνα της Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurt School ή Frankfurter Schule στα γερμανικά), η οποία ιδρύθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, το 1920.


Ο σκοπός ήταν και είναι η καταστροφή των τριών πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της θρησκείας, του πολιτισμού και της οικογένειας.


Ο Willi Munzenberg, ένας εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, το είχε δηλώσει κατηγορηματικά : «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει.. Μόνο τότε, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες της και έχει γίνει η ζωή της αδύνατη, μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». [διάβασε όλο το αποκαλυπτικό άρθρο εδώ, καθώς κι εδώ]


Όταν η αμερικανίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του ΡότσεστερJennifer Roback Morse (Τζέννιφερ Μόρς), μια πραγματική πρωτοπόρα στην υπεράσπιση του γάμου, έγραφε πριν 20 χρόνια για τα θύματα της λεγόμενης «Σεξουαλικής Επανάστασης», έμπαινε στην καρδιά του θέματος.


Τις επιπτώσεις της σεξουαλικής επανάστασης τις βλέπουμε παντού γύρω μας, έλεγε η Morse. Στην κουλτούρα του «hook up» σεξ (σεξ χωρίς καμία δέσμευση, ούτε καν συναίσθημα), στα υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, στον "γάμο" των ομοφυλόφιλων κλπ.


Βλέπουμε μια ατζέντα που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σεξ, τα μωρά και τον γάμο. Και ποιες ομάδες προωθούν αυτήν την σεξουαλική επανάσταση;

Ένα μίγμα ανθρώπων και ομάδων (από ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι οπαδούς του «ελέγχου του πληθυσμού» και hipsters που το παίζουν «μοντέρνοι»). Όλες αυτές οι ομάδες έχουν ένα κοινό: Ελέγχονται από την ελίτ, από ανθρώπους που θέλουν να «επαναδημιουργήσουν» τον κόσμο σύμφωνα με την δική τους «εικόνα».


Έτσι, η άποψη της Morse για τον λεγόμενο «γάμο» των ομοφυλόφιλων είναι ότι αυτός δεν ξεκίνησε με τους γκέι, αλλά με τη σεξουαλική επανάσταση πίσω στη δεκαετία του 1960, η οποία προετοίμασε το έδαφος. Και έχει δίκιο.


Στο βιβλίο του “The Devil’sPleasure Palace” (Το Παλάτι των Απολαύσεων του Διαβόλου), ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Michael Walsh εξηγεί ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες στην καρδιά αυτού του ζητήματος, και η σεξουαλική επανάσταση είναι μόνο ένα μέρος του. Στην καρδιά του ζητήματος είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, η Κριτική Θεωρίακαι το Ινστιτούτο που τα γέννησε, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, κοινώς γνωστό ως η Σχολή της Φρανκφούρτης.


Τους ξέρετε αυτούς καλύτερα από ό, τι νομίζετε. Στην πραγματικότητα, οι ιδέες τους έχουν εισχωρήσει, όχι μόνο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά και μέσα στον δικό σας τρόπο σκέψης, είτε το γνωρίζετε είτε όχι.

Δείτε πρώτα τον ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ (Wilhelm Reich), τον άνθρωπο που, το 1936, επινόησε τον όρο "σεξουαλική επανάσταση" σε ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (Die Sexualität im Kulturkampf). Ο Ράιχ, γεννημένος στην Αυστρία από Εβραίους γονείς, ήταν ένας πρώτης τάξης εκκεντρικός τύπος. Τελικά, ακόμα και οι φροϋδικοί συνάδελφοί του τον απέφευγαν σαν την πανούκλα. Όλα τα βιβλία του έπρεπε να δημοσιευτούν ιδιωτικά. Πολύ απλά, ο Ράιχ ήταν ένας μανιακός του σεξ και πολύ πιθανόν ένας παράφρων. Έκανε μασάζ στους γυμνούς ασθενείς του και στη στην Καθολική Βιέννη της δεκαετίας του 1920, υποστήριζε τα αντισυλληπτικά, την άμβλωση και το διαζύγιο.


Ο κομμουνιστής Ράιχ ήθελε να συμβιβάσει την ψυχανάλυση με τον Μαρξισμό και πίστευε ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχαινε λόγω της «καταπιεσμένης σεξουαλικότητας του προλεταριάτου».

Ο Ράιχ ήταν πιστό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εφηύρε μια «μηχανή οργασμού» που αργότερα ονομάστηκε κοροϊδευτικά ως «orgasmitron» από τον άλλο μανιακό του Γούντι Άλεν, στην ταινία του «Ο Υπναράς» (Sleeper), το 1973. Αργότερα πέθανε στη φυλακή αφού εξαπάτησε ανθρώπους να αγοράσουν την γελοία μηχανή του. Η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έκαψε πολλούς τόνους από τα βιβλία του.

Σύμφωνα με τον Michael Walsh, ο Reich ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης. Πόσο επιρροή ασκούσε; Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών ταραχών του 1968 στο Παρίσι και το Βερολίνο, οι φοιτητές πέταξαν αντίτυπα του βιβλίου του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» στους αστυνομικούς. Έγραψαν το όνομά του στους τοίχους. Αλλά, περισσότερο από αυτό, η Σεξουαλική Επανάσταση που αυτός επαγγέλονταν είναι τώρα το κοινό νόμισμα, η lingua franca της εποχής μας.


Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης πίστευαν ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχει λόγω της αντίστασης της εργατικής τάξης. Πίστευαν ότι ο μαρξισμός θα μπορούσε κάποτε να επιτευχθεί μόνο με την υπονόμευση των θεσμών, όλων των θεσμών. Άρχισαν αυτό που ονομάζεται η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα. Ποιος θα το φανταζόταν ακόμα και πριν από μερικά χρόνια ότι οι αμερικάνοι Πρόσκοποι θα δέχονταν γκέι; Η Σχολή της Φρανκφούρτης το φανταζόταν.


Η Κριτική Θεωρία είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιό τους. Είναι σχεδόν σίγουρο, είτε το γνωρίζατε είτε όχι, αυτό σας μετέδωσαν στο πανεπιστήμιο και πιθανώς ακόμη και στο σχολείο. Η Κριτική Θεωρία επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από όλες τις μορφές «δουλείας». Οι «δουλέμποροι» τυχαίνει να είναι η Εκκλησία, η οικογένεια, και η ελεύθερη αγορά.


Όταν ακούς κάποιον να υβρίζει την ιστορία, η αιτία είναι η Κριτική Θεωρία. Οι αδιάκοπες επιθέσεις στις σταυροφορίες είναι η Κριτική Θεωρία. Η πατριαρχική οικογένεια, η "κουλτούρα του βιασμού", η πολυπολιτισμικότητα, η πολιτική ορθότητα, οι κώδικες ομιλίας, όλα είναι Κριτική Θεωρία. Η ιδέα είναι να σας κάνουν να αμφισβητήσετε τα πάντα, και μέσα από την αμφισβήτηση, να πέσουν οι θεσμοί.

Μπορείτε να ακούσετε την Κριτική Θεωρία ακόμα και από το στόμα του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Όταν σαρκάζει τους Αμερικάνους χριστιανούς, δεν το κάνει από μια υποτιθέμενη αγάπη για το Ισλάμ, αλλά από την εκπαίδευσή του στην Κριτική Θεωρία και τον Πολιτιστικό Μαρξισμό, που έμαθε από την πίκρα του δικού του πατέρα, από τον Κομμουνιστή μέντορά του Frank MarshallDavis, από τους καθηγητές του, και από τον Saul Alinsky. Ο Ομπάμα είναι πραγματικά το πιο ριζοσπαστικό άτομο που βρέθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο.

Μπορεί να μην έχετε ακούσει για τους Μαξ Χορκχάιμερ καιΤέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τον AntonioGramsci και ίσως γνωρίζετε για τους Herbert Marcuse και EricFromm. Ήταν ασεβή άτομα που μισούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Οι περισσότεροι έφεραν το δηλητήριό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ή λίγο αργότερα.


Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το εμφανώς μαρξιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για να υπονομεύσει τον Δυτικό Πολιτισμό στην πραγματικότητα προσκλήθηκε να μεταφέρει την λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. Από εκείνο το ύψωμα τα άτομα αυτά άρχισαν να τη ενσταλάζουν σιγά-σιγά το δηλητήριο στην αμερικανική κουλτούρα και από εκεί ήταν εύκολο να μεταφερθεί σε όλον τον κόσμο.


Ο Michael Walsh λέει μια εξαιρετικά ευανάγνωστη ιστορία για αυτά τα άτομα, αν και δεν ξεκινάει από τον εικοστό αιώνα, και δεν επικεντρώνεται στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ή τις άλλες soft επιστήμες, αλλά μάλλον στην τέχνη και ειδικά στην όπερα. Δείχνει πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για τους Πολιτιστικούς Μαρξιστές από τους καλλιτεχνικούς μηδενιστές του δέκατου ένατου αιώνα.


Ο Walsh ήταν για πολλά χρόνια κριτικός κλασικής μουσικής για το περιοδικό Time και πριν από αυτό στο San Francisco Examiner. Έχει γράψει θεατρικά έργα μυθιστορήματα, βιογραφίες, και σενάρια που έχουν γίνει ταινίες. Άρχισε να γράφει για την πολιτική το 2007 στο National Review με το όνομα David Kahane, (όνομα εμπνευσμένο από την ταινία «Ο Παίκτης» του 1992 με τον Τιμ Ρόμπινς) και με αυτό το όνομα δημοσίευσε την διαφωνία του με τον Saul Alinsky με τον τίτλο “Rules for Radical Conservatives” (Κανόνες για Ριζοσπαστικούς Συντηρητικούς).


Ο Walsh είναι ένας πιστός καθολικός ο οποίος είναι φλογερά αντίθετος στις αμβλώσεις και αντίθετος στο «γάμο» των ομοφυλόφιλων, δύο θέματα τα οποία αναλύει στο “The Devil’sPleasure Palace”. Δίνει θρησκευτική χροιά στο βιβλίο του, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας μας ενάντια στον Πολιτιστικό Μαρξισμό είναι μια μάχη εναντίον του ίδιου του Σατανά.
Ο Walsh κατανοεί ότι μπορεί να έχουμε νικήσει μια αυτοκρατορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε νικήσει μια ιδέα. Ο μαρξισμός είναι ζωντανός και υγιής και έχει εισχωρήσει σχεδόν παντού. Στο σχολείο των παιδιών μας, στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Είναι στον αέρα που αναπνέουμε.


Ο Walsh δεν είναι απαισιόδοξος, όμως. Πιστεύει ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει ξοφλήσει, αλλά, ακριβώς καθώς τα νύχια σε ένα πτώμα (!), μπορεί να εξακολουθεί να αυξάνεται, και ότι αυτοί οι άνθρωποι και η σατανική τους θεωρία θα συνεχίσει να κάνει ζημιά και βλάβη στις ψυχές, και είναι στο χέρι μας πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός αποτελεί πραγματικά την καρδιά του θέματος, και στη συνέχεια να τον σταματήσουμε.


Στην πάνω ΦΩΤΟ: Μαξ Χορκχάιμερ (αριστερά) δίνει το χέρι στον Theodor Adorno, ενώ στο παρασκήνιο, ο Γερμανός μαρξιστής θεωρητικός Jürgen Habermas φτιάχννει τα μαλλιά του στη Χαϊδελβέργη το 1964.


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

ΕΥΓΕ ΤΡΑΜΠ! Αφού ξύπνησαν και τα αμερικανάκια τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα


 Δεν πρόλαβαν να περάσουν μερικοί μήνες μετά την αντικαθεστωτική ψήφο των Βρετανών για το BREXIT, και το κατεστημένο έφαγε άλλη μια σφαλιάρα, πολύ πο ηχηρή.

 Μήνες ολόκληρους σύσσωμο το αμερικανικό και παγκόσμιο σύστημα εξουσίας πολεμούσε ανελέητα τον Ντόναλντ Τραμπ και προωθούσε με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο την από κάθε άποψη προβληματικιά Χίλαρι Κλίντον. Έφτασαν στο σημείο να υποσχεθούν ακόμα και.. πεολειχίες δια στόματος Μαντόνα! Οποία κατάντια...

 Τους ενοχλούσε ο Τραμπ διότι εξέφραζε έναν λόγο αντισυμβατικό.
 Μιλούσε κατά της λαθρομετανάστευσης, κατά του Ισλάμ, κατά του τραπεζιτικού παρασιτισμού, εμμέσως κατά του κακώς εννοούμενου φεμινισμού, υπέρ της συνεργασίας με την Ρωσία, υπέρ της οπλοκατοχής και γενικότερα ήταν κατά της δικτατορίας της λεγόμενης "πολιτικής ορθότητας" που καταδυναστεύει τον λευκό κόσμο.
 Όλα αυτά ήταν αρκετά για να γίνει κόκκινο πανί για τους καθεστωτικούς, αλλά αρεστός στον μέσο λευκό Αμερικανό.

 Δεν ξέρουμε τι θα κάνει ο Τραμπ.
 Δεν ξέρουμε αν θα επιδείξει συνέπεια λόγων και έργων.
 Δεν ξέρουμε αν όντως θέλει, σε ποιο βαθμό το θέλει και το αν και το κατα πόσον θα τον αφήσουν να συγκρουστεί με το κατεστημένο απ'το οποίο και ο ίδιος προέρχεται (για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας).
 Κανείς δεν τα ξέρει αυτά.
 Πιθανόν να αποδειχθεί κωλοτούμπας.
 Το μέλλον θα δείξει.

 Αυτό που κρατάμε είναι το ότι κατάφερε με την αντισυμβατική φρασεολογία του να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανήκουστο τις περασμένες δεκαετίες που ο δημόσιος λόγος επισκιαζόταν απ΄την φοβέρα της "πολιτικής ορθότητας". 

Φυσικά, η εκλογή Τραμπ από μόνη της δεν εξασφαλίζει απολύτως τίποτα, ακόμα και αν αυτός έχει την πρόθεση να πράξει έστω και τα μισά από όσα έχει εξαγγείλει.
 Η εκλογή Τραμπ όμως αποδεικνύει αναμφισβήτητα ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των λευκών Αμερικανών έχει συνειδητοποιήσει -έστω και στο και πέντε- κάποια πράγματα όσον αφορά την κατρακύλα του λευκού δυτικού πολιτισμού. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν λαό χαμηλής πνευματικής στάθμης και ανύπαρκτης ιδεολογικοπολιτικής παράδοσης.
 Απ΄την στιγμή λοιπόν που ακόμα και τα αμερικανάκια ξύπνησαν και επέλεξαν για πρόεδρό τους έναν -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- αντισυμβατικό, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να ελπίζουμε.

Ακόμα και αν ο Τραμπ αποδειχθεί κωλοτούμπας, η πραγματικότητα για τις ΗΠΑ είναι ότι το νερό έχει μπει στο αυλάκι. 
 Εφόσον η αντισυμβατική και αντιπαγκοσμιοποιητική φρασεολογία του επιβραβεύτηκε εμπράκτως, τότε είναι πολύ πιθανόν να βρει μιμητές και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ο "επόμενος Τραμπ" να είναι και ικανότερος και πιο σκληροπυρηνικός από αυτόν.
 Νομοτελειακά βέβαια αυτό θα οδηγήσει σε διάλυση των πολυφυλετικών ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μας ενοχλεί, έτσι δεν είναι;

Όπως και να χει λοιπόν, και ανεξάρτητα απ΄την μελλοντική προεδρική καριέρα του Ντόναλντ Τραμπ, οι υπηρεσίες που προσέφερε στην παρούσα φάση κρίνονται ως πάρα πολύ σημαντικές.


υ.γ1: Μία ακόμη πολύ σημαντική παράμετρος της εκλογής Τραμπ είναι το ότι σίγουρα θα δώσει ώθηση σε διάφορα εθνικά αντιμεταναστευτικά κινήματα της Ευρώπης.
 Ας μην το υποτιμούμε αυτό.

υ.γ2:  Όλοι φυσικά αντιλαμβάνονται ότι η προσέγγιση του φαινόμενου Τραμπ με όρους ιδεολογικής καθαρότητας κρίνεται ως εκτός τόπου και χρόνου.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Ο ΟΛΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης



Μαρξισμός, κομμουνισμός, ανατρεπτικά-ψυχεδελικά κινήματα του ‘60, σοσιαλισμός του΄80, χριστιανοδημοκρατία ή συντηρητική ''δεξιά'', όλα αυτά ξεχάστε τα. Επιτέλεσαν τον σκοπό για τον οποίο είχαν δημιουργηθεί, και τώρα πλέον έχουν τεθεί και τακτοποιηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Σήμερα το σύστημα έχει ομοφωνήσει ως προς το ποιο θα είναι το νέο μοντέλο του: Ο 'Ολικός Φιλελευθερισμός', δηλαδή, ο οικονομικός, σεξουαλικός και φυλετικός ελευθεριασμός. Αυτός είναι ο εχθρός μας και πρέπει να τον στοχοποιήσουμε με ακρίβεια. (όσον αφορά την χώρα μας, η μείξη μπολσεβικισμού και φιλελευθερισμού αποτελεί… ελληνική πρωτοτυπία). Στην οικονομία, κανένας φραγμός στις καπιταλιστικές διαδικασίες και στην κερδοσκοπία των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων. Τα σεξουαλικά παραβατικά ήθη αφήνονται σε πλήρη ασυδοσία και μάλιστα αυτή η ασυδοσία θεσμοθετείται. Οι διάφορες ανθρώπινες φυλές έχουν όχι μόνον την πλήρη ελευθερία να αναμιγνύονται μεταξύ τους, αλλά διευκολύνονται με κάθε τρόπο για να επιτευχτεί αυτή η ανάμειξη.



Ο ολικός μεταμοντέρνος φιλελευθερισμός επιφέρει όμως και μία άλλη μεγάλη κοινωνική μεταβολή: την πλήρη 'ατομικοποίηση' των ανθρώπων οι οποίοι πλέον δεν εντάσσονται σε κανένα είδος 'κοινωνίας' (ηθών, πίστεως, στόχων, συμπεριφορών κλπ.) αλλά ο καθένας συμπεριφέρεται ως ένα μεμονωμένο ηλεκτρόνιο, το οποίο έχοντας ξεφύγει από την έλξη του ατομικού του πυρήνα, διαγράφει την δική του ακαθόριστη πορεία στον κόσμο. Μια και χρησιμοποίησα όρους φυσικής, να συνεχίσω με έναν ακόμη: τα άτομα εντός των φιλελεύθερων κοινωνιών θα συμπεριφέρονται πλέον παρόμοια με την κίνηση Μπράουν των μικροσκοπικών σωματιδίων.


Η συντηρητική κοινοβουλευτική 'δεξιά', αν και καπιταλιστική, είχε, για τις ελίτ, ένα μειονέκτημα: μια κάποια εμμονή στα παραδοσιακά ήθη και κοινωνίες. Η μαρξιστική αριστερά, αν και ανατροπέας της παράδοσης, είχε και αυτή μειονεκτήματα: ήταν αντικαπιταλιστική (έστω ουτοπικά) αλλά δημιουργούσε και 'κοινωνία' ιδεών και στόχων. Έτσι λοιπόν αυτά τα δύο μοντέλα έπρεπε σιγά- σιγά να εκλείψουν, και να δώσουν την θέση τους στην θεσμοθετημένη και νομιμοποιημένη ασυδοσία. Ακριβώς αυτός είναι ο ορισμός του ολικού φιλελευθερισμού.

Ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός, καθοδηγούμενος από τον άγγλο-αμερικανικό άξονα, προσπαθεί να επιβάλλει στον κόσμο, με μία βιαιότητα, περισσότερο ή λιγότερο κεκαλυμμένη, έναν αυθεντικό ολοκληρωτισμό ο οποίος δεν ανέχεται την ύπαρξη διαφορετικών θεωρήσεων. Ένα κυρίαρχο κράτος γίνεται ένας εχθρός προς εξολόθρευση, την ίδια στιγμή που υιοθετεί ένα διαφορετικό γεωπολιτικό και οικονομικό μοντέλο από εκείνο που επιθυμεί η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο: κανένα υποκείμενο δεν μπορεί να έχει την ελευθερία να μην είναι φιλελεύθερο.

Έχουμε να κάνουμε με ένα στρατιωτικοποιημένο κίνημα, με φανατικούς που έχουν θυσιάσει εκατομμύρια ανθρώπους και υποστηρίζουν ότι μιλούν από την προοπτική της αλήθειας. Το πνεύμα της φιλελεύθερης αποκλειστικότητας παραλύει τις συνειδήσεις και τις θεσμικές δομές των δυτικών λαών. Ο ωφελιμισμός, του οποίου ο σύγχρονος φιλελευθερισμός είναι η άμεση συνέπεια, θα έχει σοβαρότατες επιπτώσεις πάνω στην μοίρα της ανθρωπότητας. Τους βλέπετε κάθε ημέρα στην τηλεόραση τους νέους αρχάγγελους του ολικού φιλελευθερισμού: δημοσιογράφοι, πολιτικοί, αλλά και στοχαστές–φιλόσοφοι, διαδίδουν το ευαγγέλιο αυτού του 'ορθού' τρόπου σκέψης.



Μερικές από τις ευαγγελικές τους διδαχές: ''δεν υπάρχουν συνομωσίες, όσοι βλέπουν συνομωσίες είναι παρανοϊκοί'', ''το κράτος δεν πρέπει να εμποδίζει την ελευθερία των αγορών'', ''οι αγορές έχουν την ικανότητα να αυτορυθμίζονται'', ''ο καθένας με την σεξουαλική ζωή του μπορεί να κάνει ότι γουστάρει και η πολιτεία οφείλει να του παράσχει ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους'', ''να δέχεστε το ισχίων παγκόσμιο σύστημα διότι αυτό ξέρει ποιό είναι το καλό σας'', ''ο διαφορετικός (Πακιστανός, Αφγανός κλπ) είναι σαν και εσάς, ακόμη και καλύτερος από εσάς'' κλπ.

Ανακάλυψαν και μια νέα καραμέλα και την πιπιλίζουν συνεχώς: τον 'λαϊκισμό'. Είναι η κλασική μέθοδος να ''πιάνεσαι'' από κάτι το υπαρκτό, δηλαδή τα ψέματα και τις ουτοπίες των πολιτικών, και αυτή την κατηγορία (του λαϊκισμού) να την επεκτείνεις σε κάθε ζήτημα που δεν συμφέρει το σύστημα: Δεν θέλεις τους μετανάστες; Είσαι λαϊκιστής. Δεν θέλεις την Ευρωπαϊκή Ένωση; Είσαι λαϊκιστής. Μιλάς εναντίον των αγορών; Είσαι λαϊκιστής. Δεν θέλεις να είσαι μέσα στα σκατ…; Είσαι λαϊκιστής. Θέλω να είμαι μέσα στα σκατ…! Εύγε! Tότε έχεις ορθή κρίση...

Το κλασικό σύνθημα του φιλελευθερισμού, 'laissez faire' (αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν όπως νομίζουν), θα σφραγίσει το ήθος της νέας εποχής.






Ο Καρλ Σμιτ είχε συνοψίσει με ευστοχία την πολιτική πρακτική και νοοτροπία του φιλελευθερισμού: "Ο φιλελευθερισμός, με τις αντιφάσεις και τους συμβιβασμούς του, υπάρχει, για τον Juan Donoso Cortés,[δείτε και εδώ παλαιό άρθρο του Θεόδοτου επί του θέματος] μόνο μέσα σε εκείνο το σύντομο ενδιάμεσο διάστημα όπου στο ερώτημα: 'Χριστός ή Βαραββάς;' μπορείς ν’ απαντήσεις με αίτημα αναβολής ή με τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής….Η ουσία του φιλελευθερισμού είναι η διαπραγμάτευση, ένα επιφυλακτικό ημίμετρο, με την ελπίδα ότι η οριστική διένεξη, η αποφασιστική αιματηρή μάχη, μπορεί να μετατραπεί σε μία κοινοβουλευτική συζήτηση που θα επιτρέψει η απόφαση να ανασταλεί για πάντα σε μία αιώνια συζήτηση."

Πράγματι προφητικός ο λόγος του Καρλ Σμιτ: Μετά την επίθεση που δέχθηκε η θρησκεία μας από την μαρξιστική αριστερά, η φιλελεύθερη αριστερά (ΝΔ) δήλωσε: ''η κυβέρνηση και η εκκλησία να συνεννοηθούν.'' Δηλαδή στο ερώτημα, Χριστός ή Βαραββάς, η ΝΔ απαντά: ''Χριστέ και Βαραββά συνεννοηθείτε, άντε να τελειώνουμε, γιατί οι οικονομικές δραστηριότητες θέλουν ήρεμο κλίμα…''

Ο φιλελευθερισμός πραγματώνει τις σύγχρονες αριστερές κοινωνίες.


Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας - ΟΧΙ στην ισλαμοποίηση της Ελλάδος!






Έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς και καταπίεσης, έπειτα από ποταμούς αίματος Ηρώων, που θυσιάστηκαν για να απαλλαγούμε από την ισλαμική σκλαβιά, η ημισέληνος επιστρέφει στα ιερά μας χώματα.

Ο Βοτανικός, χωρίς ποτέ να ερωτηθούν οι Έλληνες κάτοικοί του, μετατρέπεται σε κέντρο ισλαμιστών λαθρομεταναστών.

Εντελώς καταχρηστικά και αντιδημοκρατικά αποφασίστηκε να στηθεί τεραστίων διαστάσεων μουσουλμανικό τέμενος στην συνοικία μας.

Όλη η διαδικασία θα προχωρήσει σε χρόνο-μηδέν, γιατί έτσι διατάζουν τα μεγάλα αφεντικά από το εξωτερικό, χωρίς καν να ενημερωθεί η τοπική μας κοινωνία.




Επειδή:
- Η περιοχή μας δε σηκώνει άλλη υποβάθμιση
- Δεν θέλουμε να γίνουμε κέντρο διερχομένων λαθρομεταναστών
- Δεν αντέχουμε άλλη ανεργία και εγκληματικότητα
- Δεν πρέπει να ισλαμοποιηθεί η περιοχή μας




Καλούμε:

- Όλους τους κατοίκους των συνοικιών των Αθηνών
- Όλους τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης
- Όλα τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων


Σε ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ιερά Οδό και Μαρκόνι (Σταθμός Μετρό Ελαιώνα) το ερχόμενο Σάββατο 22 Οκτωβρίου στις 14.00

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Από την άθλια τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι και τα έδρανα της Βουλής.......



Ο Τσίπρας είναι γεννηθείς το 1974. Παίζει ρόλο η χρονιά; Είναι η χρονιά όπου ξεκινούσε η μεταπολίτευση. Παιδί της μεταπολίτευσης είναι ο Τσίπρας. Γενικά όσοι έχουν γεννηθεί από το 1972 μέχρι και το 1983 είναι τα φανατικά παιδιά της μεταπολίτευσης..




Σήμερα το διεφθαρμένο καθεστώς της μεταπολίτευσης σε αυτή την γενιά στηρίζεται.

Από την άθλια τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι και τα έδρανα της Βουλής αυτή η γενιά είναι η πατερίτσα του καθεστώτος. 
Είναι μια γενιά που μεγάλωσε με τα φανατικά "προοδευτικά" ακούσματα της μεταπολίτευσης στις κομματικές πλατείες.
 Είναι η γενιά που έκανε μόδα τον άγνωστο περιθωριακό κομμουνιστήΤσε Γκεβάρα σε κάθε Πανεπιστημιακή σχολή ως άφισα, λογότυπο. 
Είναι η γενιά που αγάπησε την Αμερική του cool Κλίντον, και τον εκσυγχρονισμό του πατερούλη Σημίτη. 
Eίναι η γενιά που πρώτη εκανε τον Ελληνικό στρατό Old fashioned με τους αντιρρησίες συνείδησης. Είναι η γενιά που νοσταλγεί τα πράσινα χρόνια του σοσιαλισμού πίνοντας μια μπύρα Kaizer απλά και μόνο να δραπετεύσει από την πραγματικότητα. 
Είναι η γενιά που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε καταλήψεις και συνδικαλισμούς στα δημόσια σχολεία, κάνοντας μόδα τα κολέγια…. του Beverly Hills. 
Είναι η γενιά που εκφράζει την χειρότερη εκδοχή της αστικής νοοτροπίας, κατηγορώντας ταυτόχρονα την ίδια την αστική τάξη. Αυτή η γενιά είναι σήμερα μια γενιά της υποκρισίας. 
Είναι η γενιά που τα βρήκε σχεδόν ΟΛΑ έτοιμα και σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στα εγκλήματα του μνημονίου με μοναδικό σκοπό το κέρδος.

Eίναι η γενιά του άκαρδου Τσίπρα……. Αυτή η γενιά είναι η μοναδική στο είδος της γιατί είναι το καμάρι της αλλαγής.....


* Η φωτογραφία είναι του 1995 έξω από το Πολυτεχνείο όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στην δύση της καριέρας του. Λίγο πριν έρθει η σαρωτική περίοδος του σημιτικού εκσυγχρονισμού….Οι Έλληνες πολίτες βλέπουν για πρώτη φορά live το κάψιμο της Ελληνική σημαίας. To κάψιμο συμβόλιζε την νέα περίοδο, τους εθνομηδενιστές.


Πηγή: http://perimajestic.blogspot.gr/2016/10/e_8.html

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ατέρμων κύκλος της χαζομάρας... Καλώς ήλθατε στον κόσμο των χαζών!








Ένας άνθρωπος, απ' όταν γεννιέται: Του μιλάνε σαν να είναι χαζός, τον ντύνουν σαν να είναι χαζός, τον πείθουν ότι ο Άγιος Βασίλης έρχεται με ιπτάμενο έλκηθρο, του διαβάζουν χαζά παραμύθια και του παίρνουν χαζά παιχνίδια.


Μεγαλώνοντας συνεχίζει να ντύνεται σαν χαζός, επειδή είναι της μόδας που προωθούν κάποιοι διάσημοι, διαβάζει χαζά βιβλία και βλέπει χαζά σήριαλ και χαζές ταινίες, ακούει χαζά τραγούδια που το σύστημα προωθεί ως αξιόλογα, παρακολουθεί ή κάνει χαζά αθλήματα κι επαναλαμβάνει χαζά ήθη κι έθιμα θεωρώντας καθήκον του να το κάνει.
Με τη σειρά κάνει παιδιά που τους συμπεριφέρεται σαν να είναι χαζά, που τα ντύνει σαν χαζά, που τους διαβάζει χαζά παραμύθια, που τα αφήνει να βλέπουν χαζές ταινίες και χαζά σήριαλ.


Οι γυναίκες επίσης ασχολούνται με χαζά πράγματα, επειδή όλες οι άλλες και πολλές διάσημες κάνουν το ίδιο, βλέπουν χαζοπρωινάδικα, διαβάζουν χαζοβιβλία και μεγαλώνοντας τις κόρες τους, τις θεωρούν φυσιολογικές, μόνο εφόσον συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια χαζά πράγματα, που έκαναν και οι ίδιες στα νιάτα τους.


Αυτός ο ατέρμων κύκλος χαζομάρας... δεν είναι δυνατόν να παράξει ποτέ ...έξυπνους πολίτες.
Όσο περισσότεροι είναι οι χαζοί, τόσο πιο γρήγορα και τόσο πιο εύκολα πλουτίζουν κι επιβάλλονται οι πονηροί.


Αλίμονο στο Σύστημα αν κάποτε οι έξυπνοι γίνουν περισσότεροι από τους χαζούς. Οι απατεώνες θα πεινάσουν...














































Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ιδού ένας λαμπρός πολιτικός Άνδρας, μέχρι αποδείξεως του εναντίου τουλάχιστον


 Ο πρόεδρος των Φιλιππινών Ροντρίγκο Ντουτέρτε έδωσε το παράδειγμα πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι ανεπίτρεπτες ξένες επεμβάσεις στα εσωτερικά μιας χώρας.

 Αρχικά αποκάλεσε τον Ομπάμα "πουτάνας γιο":

  http://www.huffingtonpost.gr/2016/09/05/diethnes-obama-duterte-exyvrisi_n_11867924.html

 και αργότερα έδειξε το μεσαίο δάχτυλο σε Γάλλους και Βρετανούς:

http://www.kathimerini.gr/875816/article/epikairothta/kosmos/tomesaio-daxtylo-edei3e-stoys-eyrwvoyleytes-o-filippinezos-proedros



Ο λόγος που ο Ντουτέρτε αντιμετώπισε έτσι τους δυτικούς είναι επειδή εκείνοι του έκαναν την "παρατήρηση" για τον δυναμικό (αλλά άκρως αποτελεσματικό) τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το φλέγον θέμα των ναρκωτικών.
 Οι καθωσπρεπιστές δυτικοί όντας ναρκωμένοι απ΄την μπουρδολογία περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" έσπευσαν να τον κατηγορήσουν για τις μαζικές εκτελέσεις των ανθρωπόμορφων παράσιτων που ασχολούνται καθ'οιονδήποτε τρόπο με την πρέζα.

 Όταν όμως ένας ηγέτης είναι αποφασισμένος να πατάξει τέτοια παρακμιακά φαινόμενα, δεν λογαριάζει ούτε Ομπάμα, ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε "τι θα πούνε οι ξένοι" ούτε τίποτα.

 Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η εξέλιξή του και η συνολική του πορεία από εδώ και εμπρός.
 Γνωρίζουμε όμως ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα έδειξε μηδενική ανοχή, πυγμή και αποφασιστικότητα. Ιδιότητες προ πολλού απωλεσθείσες απ΄το σύνολο των πολιτικών της Δύσης.